Geç Kalan Korkmama Duygusu...

Kaçtım, her yerden kaçtım, İstanbul onlarındı ben köşelerde saklanan suçluydum. 

Değildim. Ben hiç kimseye hiçbir şey yapmamıştım aslında. Bir günah keçisine ihtiyaç vardı ve o ironik bir şekilde o insanın hayatta en çok sevdiği insandı onların gözünde. Kimse işin detaylarına inmek istemedi, kimse bir insanın kendini öldürebilmesinin arkasında olan asıl sorunları sorgulamadı. Ne gerek vardı ki? Ben karşılarında duruyordum. Yeterliydi. 

Uğraşmaya ne gerek vardı? 29 yaşında ufak bir kız, bir insanın ölüsünü yüklemek için yeterliydi. Sonuçta o sırada oradaydım ve benimle bir ilgisi olmalıydı o insanın ölüme gitmesinin. 

Düğün günümde korktum; ya düğün günümde karşıma çıkarlarsa diye... İşe giderken en yakın arkadaşının evinin önünden geçerken korktum pencereden bir şey söylerlerse canımı acıtırlarsa ve ben en başa dönmek zorunda kalırsam diye. Arkadaşımın doğum gününe giderken korktum ya içlerinden biriyle karşılaşırsam da bana bir şey söylerse diye. Korktum. Günlerce, aylarca, senelere korktum. 

Saçmasapan bir sürü insan, zamanında gözümün içine bakan, bana "ayrılırsan seni anlarız" diye kulağıma fısıldayan bütün insanlar bir anda ortadan kayboldular. Kimse dinlemedi, telefonlarımı açmadı, konuşmadı benimle. Bir tanesi bile karşıma çıkıp "anlatsana ne oldu o gece, neden yaptı?" "Sen nasıl hala hayattasın? Nasıl delirmedin? Nasılsın?" demedi. Ben de anlatamadım. Ölmüş birisinin ardından basın açıklaması yapamazsınız. Ölmüş birisinin arkasından konuşamazsınız. Ölmüş birisine karşı kendinizi savunamazsınız. 

Ölmesinden bir hafta önce benim barıştırdığım arkadaşı beni anlar sandım ama o da açmadı telefonlarını. En kolayıydı suçlamak, en kolayıydı nefret edecek birisini bulmak. Ölmüş birisinden nefret edemezsiniz. Ölmüş birisini suçlayamazsınız. Ölmüş kişinin yerine tüm acınızı, kızgınlığınızı kusmanız gereken birisini bulmanız gerekir.

Bir kaç tane arkadaşı ve bir de amcası aradılar. "Seninle ilgisi yok Eda, iyileştiğin zaman oturup konuşalım seninle" dediler. İyileştim ama kimse oturup konuşmadı. Uzunca bir süre birileri beni arasın da bana sorular sorsun diye bekledim. Kimse sormadı. Öyle ki olayın yalan yanlış yazılmış gazete haberlerinin birisinin altında tanıdık birisinin beni suçlayan yorumunu okuduğumda dayanamayıp o kişiye uzun bir mail yazdım. Her şeye rağmen tüm sükunetimi, sabrımı belki de içten içe kendimi suçladığım için ezilmiş bir tonla yazılmış bir mesajla "ağabey" diye başlayan satırlar dolu bir mesajla cevap yazdım. O kişiden gelen cevap aslında insanların ne kadar çirkin olabileceklerinin en büyük göstergesiydi. "Beni ilgilendirmez, ben öylesine yazdım" gibi dünyanın en çirkin mesajlarından birisiydi. 29 yaşındaki bir kızı sevgilisinin, sözlüsünün, senelerdir beraber olduğu insanın, arkadaşının ölümüyle suçlamıştı gazetenin birinde ama "onu ilgilendirmezdi". Tepkimi yuttum ve sustum. Sizden 30 yaş büyük olan ve sizi hayatınızda bir defa görmüş olan insanlara karşı kabalık edemezsiniz. 

Annesi ilk başlarda destek olurken bir gün "sen o gece o evde olmasaydın şimdi hayatta olurdu" dedi. Sustum sadece. Çocuğunu kaybeden bir anneye cevap veremezsiniz. Verilmemeli. Sustum. "Peki size iyi akşamlar diliyorum" dedim telefonu kapattım. Çok üzüldüm, yine başa döndüm, bir kez daha sevdiğim insanın ölümünden sorumlu olmakla suçlandım. O kadar tepkimi kaybetmiştim ki sadece boş boş karşımda oturan arkadaşıma baktım ve durdum. İçimde yine kalabalıklar oluşmuştu, bir sürü insan vücudumun içerisinde koşarak birbirlerine çarpışıyor, çığlık atıyorlardı. Ben boş boş karşıya bakıyordum. Haksızlığa uğramaktan daha kötü bir şey varsa o da insanın kendini savunmasının yasaklanmasıdır. Canı acıyan bir anneye karşı kendinizi savunamazsınız. 
Sustum. Belki de seneler sonra içimden bir yerlerden çıkabilecek olan tepkiyi içimin en derinlerine attım, canımın acısının tepkiye, kızgınlığa dönüşmesine dahi izin vermeden yuttum. Bitti sandım. Aslında erteledim. Ertelenen bir acının ve haksızlığın kızgınlığa dönüşmemesini bekleyemezsiniz. 

Erteledim ama hayatım yoluna girdikçe, ben iyileştikçe öfke duygusu geldi peydahlandı içime. Çok kızgındım. Beni seneler boyunca korkutan, kendi çirkin egolarını, bencilliklerini benim acım üzerimden tatmin eden tüm insanlara çok kızgındım. Seneler boyunca kaçtığım o insanlar, gitmediğim o semtlerden, cafelerden, restoranlardan karşıma çıkıp bana doğru yürüsünler istedim. Bu sefer kaçmayarak son sesimle konuşacaktım çünkü. "Ne hakkınız vardı bana bunca haksızlık yapmaya? Nasıl bu kadar acımasız olabildiniz?" diyecektim. Yüzlerine tükürmeye fırsat kalmadan arkamı dönüp gidecektim. Şaşırmış insanların yüzlerine tüküremezsiniz. 

Bugün farkettim; ben artık korkmuyorum. Yaklaşık dört sene sonra bugün aslında uzun süre önce farketmem gerekeni farkettim: Benim korkmak için hiçbir nedenim olmadı. Ben acı çeken bencil insanların kaçtığı ufak kızdım sadece. Bencil insanlara acınızı anlatamazsınız. 

Yine aynı sokaklardan geçerken elimi karnıma koydum, avuç içimi hafifce bastırarak minik bebeğimi sevdim ve kendi kendime gülümsedim. Anladım ki: ben artık her zamankinden daha güçlüyüm... Hissettim ki ben senelerdir olamadığım kadar huzurluyum. İçinizde bir canlı her gün biraz daha büyürken acımasız insanlara kızgın olmaya devam edemezsiniz.