Ambulansın arkasında sedyede hastaneye yetiştirilirken doktora "önde 6 aylık hamile kızım oturuyor, yavaş gidin ya da indirin taksiye binip gelsin" diyen kişiye anne denir...
Yazmam lazım, anlatmam lazım, konuşmam lazım. Yoksa delirecek gibi hissediyorum. Bir yerleri tekmelemek istiyorum, bağırmak istiyorum ama yapamıyorum. Sakin olmam lazım. Kendimi değil bebeğimizi korumam lazım, annemin heyecanla beklediği, her gece rüyasında gördüğünü söylediği torununu korumam lazım. Ben o kadar sağlam durmalıyım ki bebeğimiz çok sağlıklı olmalı ve annem iyileştiği zaman karnıma dokunduğu zaman annemin Bulut Can'ı annemi tekmelemeli.
Ama çok zorlanıyorum. Belki hamilelik hormonlarının da etkisiyle o çok ünlü (!) gücümü de devreye sokamıyorum. Acının farklı varyasyonlarını deneyimlemiş biri olarak en zor sınavımı veriyormuşum gibi geliyor.
İlk gün yoğun bakımda yanına girdiğimde gördüğüm yüzün gözümün önünden gitmiyor. Bana bakışın, gözlerini çaresizce kırpışın gözümün önünden gitmiyor. Ben annemi çok özledim. Hani hep güleriz ya, hani sen hep kendinle dalga geçersin ya "tıp tarihinin incelenmesi gereken en ünlü örneklerindenim" diye. Hani en son o kalp krizi geçirdiğinde yoğun bakımda seni kontrole gelen doktor ekibine burnunda borularla "isterseniz beni inceleyebilir, çalışmalarınızda kullanabilirsiniz" dedikten sonra gülümseyip tüm ekibi kahkahalara boğmuştun, hani her ameliyattan sonra bir anda toparlanıp kendine gelmenle ünlüydün... Hani ameliyatlar sonrasında huysuzluklarınla kimi zaman bizi kızdırıp kimi zaman gülme krizlerine sokardın. Hepimiz senin gücüne o kadar alışmışız ki şimdi de senden aynısını bekliyoruz şımarıkça. Yaşadığın şeyin büyüklüğünü, tehlikesini bilmemize rağmen senin yine o yataktan zıplamanı, yoğun bakım hemşiresiyle bize not gönderip gözlüklerini istemeni, buzlu soğuk içecek istemeni bekliyoruz.
"Hayati tehlikesi var" cümlesini senin için kullanmış olmaları hadsizce geliyor, deliriyorum. "Şu anda yaşadığına dua etmemiz lazım" diyen doktora bağırmak istiyorum. Konuşmanı istiyorum. "Konuşmasının ne kadarının geri geleceğini zamanla anlayacağız" diyen doktora da bağırmak istiyorum. Ama hiçbirini yapamıyorum. Duruyorum öyle. Çığlıklar atıp bağırmak çağırmak istiyorum ama susuyorum. Sakin olmam lazımmış. Ben güçlü olmayı senden öğrendim, oğlumun da benden öğrenmesi lazım; sakin olmaya çalışıp susuyorum, ayaklarımı sallıyorum, dikkatim dağılsın diye insanlarla konuşuyorum ama geçmiyor.
Seni çok özledim. Daha üç günde sana anlatacak bir sürü şeyim birikti. Bulut Can sürekli ama sürekli tekmeliyor. Ben uyanıyorum o da uyanıyor. Seni özledik. Hani sabahları beni arayıp da "bak Can iskeleye gitmişti koşarak zor getirdim, anneanne ya" dedi diye hayallerini anlatıyordun ya, o hayallerin gerçekleşeceği zamanların gelmesini istiyorum bir an önce. Zaman geçmiyor, saatler geçmiyor, gece bitmiyor. Biz evlerdeyken senin orada olman, başına ne geldiğini bilip bilmediğini düşünmek, konuşmayı deneyip konuşamadığını anladığında nasıl korktuğunu hissetmek beni delirtiyor. Ama hiçbir şey yapamıyorum.
Pozitif düşünmem gerekiyor zaten herkes düzeleceğini anlatıyor. Benzer örneklerin hep hasarsız bir şekilde düzeldiği anlatılıyor, yarın sabah seni gördüğüm zaman ilk gördüğüm zamandan daha iyi göreceğim söyleniyor. Konuşmanın da zamanla hatta kimbilir belki yarın sabah geri dönmüş olacağını söyleyip beni rahatlatıyorlar. Korkuyorum. Senin korkunu hissedip daha da korkuyorum. Yanında durmak istiyorum. Elini tutmak istiyorum ama bir yandan da istemiyorum. Yarın sabah yanına girdiğim zaman bana "günaydın annem" diyeceğini ve gülümseyeceğini hayal ediyorum rahatlıyorum. Ama bir yandan da yine bir şeyler söylemeye çalışıp da söyleyemezsen bana çaresizce bakarsan yine nasıl sakin duracağımı, nasıl ağlamayacağımı, sana gülümseyerek sakin duracağımı hayal edip kendimi telkin ediyorum. Avuçlarımı sımsıkı sıkıp sana nasıl gülümseyeceğimi planlıyorum. Olur da yine delirecek gibi olursam tüm sakinliğimle yavaşca nasıl yoğun bakım ünitesinden çıkacağımı kendime anlatıyorum.
Seni çok özledim. İnsanoğlu doyumsuz dedikleri doğru; hayati tehlikenin geçmiş olmasına çok seviniyorum ama benim annem olmanı istiyorum, bana gülümsemeni, sabah beni aramanı, karnımı sevmeni, Bulut Can'la ilgili kurduğun hayallerini uzun uzun anlatmanı istiyorum.
Hadi artık hemen zaman geçsin ve sen iyileş. Her şey geçmiş olsun gerçekten. Sen iyileş, Bulut Can gelsin. Sen Can'ımızı kucakla. Sonra hep hayalini kurduğun gibi Bulut Can'ı arabanın arkasına oturtup bizim evden gezmeye kaçır. Hani ben ilk hamile olduğumu öğrendiğim zaman sen de ilk günler kendini hamile sandığını, hareketlerine dikkat ettiğini söylemiştin çok gülmüştük ya. İşte yine öyle hisset. Bulut Can'ı bekle heyecanla.
Saatler, geceler, günler geçsin biz eskisi gibi olalım. Komik tartışmalarımız olsun yine, sen bana küs sonra hemen barışalım, hepimize güzel yemeklerinden yap, şakalarınla hepimizi kahkahalara boğ, huysuzluklarına kızalım, komikliklerine gülelim, kendine dikkat etmiyorsun diye biz sana söylenelim sen bize kız, karnıma eğilip onunla konuş uzun uzun, çok sevdiğin hortumunu alıp bahçeye çık sabahın köründe, sabah uyandığımızda her yer sırılsıklam olsun biz şaşıralım ama "Handan işte yapar" diyelim...
Sen iyileş ve bana merakla hastanede seni beklerken yaşadıklarımızı sor gülümseyerek. Biz sana seni beklerken yaptığımız "talihsiz bebek" konuşmalarını anlatalım. Egemen diyor ki "Can doğduğu zaman yeni doğan ünitesine gideceğiz ve bir bakacağız ki Bulut Can tüm bebekleri etrafına toplamış doğana kadar yaşadığı tüm talihsiz maceralarını anlatıyor; abi bak bak dinle şimdi daha 3. ayımdayım...." diye. Çok gülüyoruz hepimiz. Senin de çok güleceğini bilip espriyi aklımızda tutmaya çalışıyoruz ki sana da anlatalım.