"Hayat planlar yaparken seninle dalga geçermiş" sözü bu sene bizim aileyi de sağlam vurdu sanırım.
Annem yoğun bakımdan bu sabah çıktı. Anjiyo sırasında beynine giden o ufacık pıhtı önce annemi ölüme götürecekken sonra annemin inadıyla annemi bıraktı ama hayatımıza "genel afazi" diye bir tanım soktu.
Şu anda annem konuşamıyor, kendini ifade edemiyor, bizi anlayamıyor ama bilinci yerinde. Beni görür görmez tshirtümü kaldırdı, karnıma baktı sonra karnımı okşadı ve gülümsedi. Başına ne geldiğini anlamaya çalışıyor, soru sesleri çıkartıyor ama anlaşılamayınca üzülüyor, bozuluyor. Bir neşeleniyor bir üzülüyor. Kafası çok karışık. Eve gitmek istiyor. Yazmaya çalışıyor ama yazamıyor. Okuması da aynı şekilde şu anda yok. Nörologu ısrarla "hayatta kaldığı için mutlu olmanız lazım" diyor. Bazı doktorlar sanırım hasta yakınlarıyla çok empati kurmayı beceremiyorlar. Ya da ben fazla hormonel yaklaşıyorum bilmiyorum.
Günlerdir telefonlarım, telefonlarımız durmadı. Bir süre telefonum kapalıydı. Konuşacak ve anlatacak gücüm hiç yoktu. Herkese, her şeye küs hissettim kendimi haftasonu boyunca. Hormonlarımın da yönlendirmesiyle (!) sessiz kalmanın iyi olacağını düşündüm. Ama sonra anladım ki desteksiz olmaz. Destekle, sevdiklerimle her şey daha kolay oldu her zaman.
Meğer benim hayırsızlık yaptığım ya da zamanın bir yerlere sakladığı ne kadar çok güzel insan varmış bizi düşünen. Yaşanılan benzer olayları anlatarak destek oldunuz, "ne istiyorsan söyle koşup getireyim" diyerek yalnız olmadığımızı gösterdiniz, Bulut Can'ın anneannesiyle yaşayacaklarını anlatan sıcacık mesajlarınızla bana umut verdiniz, "geçecek" dememi sağladınız, benimle beraber ağladınız, "sabret eda" dediniz. Bizi çok ama çok rahatlattınız. Ne desem az. Teşekkür ederim... Teşekkür ederiz... Zamanla şoku atlattıkça, ben gün içerisinde annemin yanından ayrılmayı kabul ettikçe hepinize tek tek geri döneceğim ve tüm sözlerinizin ne kadar güç verdiğini tek tek anlatacağım. Delirmek üzereydim ama aileme her sarıldığımda, Bulut Can her tekmelediğinde ve telefonuma her baktığımda biraz daha delirmekten vazgeçtim.
Önümüzde çok uzun bir yol var şimdi. Her güne ne ile karşılacağımızı bilmeden başlayacağız. Belki yarın sabah annem yeni cümleler kurmuş olacak bilmiyoruz. Sabırla, isyan etmeden, delirmeden, gülümseyerek çabalayacağız. Daha 3 gün önce uzun uzun sohbet ettiğim annemle şimdi kısa kelimelerle ve göz kontağı kurarak konuşmaya çalışmak ve beni hiç anlamadığını görmek kabus gibi. Daha üç gün önce uzun sohbetler ettiğim annem şimdi "yok" dedi diye mutlu olup heyecanlanmak çok garip ama bunu da yaşayacakmışız demek ki.
Bu sene Bulut Can'ın sürprizi dışında bizim için hiç kolay olmadı. Yaşadığımız o kadar çok talihsizlik oldu ki biz her seferinde "bu artık son" dedik ama her seferinde de daha kötüsü ile karşılaştık. Senenin yarısı korkarak, endişelenerek geçti. Artık düzelmesinin zamanı geldi ama.
Her neyse; akşam olduğunda annem yataktan kalktı, beni kolumdan tuttu ve odadan dışarı çıkartıp "git" dedi ve öpücük gönderdi:) Benim eve gidip dinlenmemi istediğini anladık, odaya girdim çantamı almak için, tüm enerjisiyle "cıkcıkcıkcık" yaptı sonra gülümsedi. Ben de böyle anne olmak istiyorum. Hayatım tepetaklak olduğunda bile çocuklarımı, sevdiğim insanları düşünüp korumayı başarmak istiyorum.
Not: Belirsiz bir süre daha hastanedeyiz ama çok katı bir şekilde ziyaretçi yasağı var. Kafasının karışmaması ve de konuşamadığında üzülüp kızdığı hatta mahcup hissettiği için doktor şu an için sadece çekirdek aile ile görüşmesi gerektiğini söyledi.
Umarız bu kabus da bitecek ve güzel günler gelecek... Gelmeli. Her şey eskisi gibi hatta eskisinden daha güzel olmalı. Benimle, bizimle beraber ağlayan tüm sevdiklerimizle oturup kahkahalar atacak günler olmalı.