Anladım. 33. yaş günümün sabaha karşı vakitlerinde yatağın üzerinde bir sürü garip kokulu kakalı bezlerle, üzerim çiş kaplı şaşkın, uykulu, yorgun bir şekilde çaresizce "onu" izlerken anladım.
Saatlerdir uykusuzdum, doğum günümü bir türlü değiştirmeye fırsat bulamadığım pijamalarımla, sabah duşumu alamadan, kafamda hayattan bezmiş teyzelerin yaptığı koca topuzlardan biri eşliğinde geçirmiştim. Aksi gibi küçük Bulut tüm günü benim kucağımda geçirmeye karar vermiş ve meme ile omuz arasında gidip gelirken ben ağrıyan kollarımla aralarda tek elimle yemek yemeye çalışıp aralarda doğum günüm için gelen telefonları kabul etmeye çalışıyordum.
Velhasıl mahallenin Şadiye ablası kılığımla 33 yaşına bastım. Tek tesellim tüm günü benimle geçirmiş olan Bulut'un annesinin bu garip tip ve kılığını hatırlamayacak olması. Yoksa çocuk da muhtemelen "bu ne be" diye en yakın camiinin avlusuna "alın beniiii" diyerek kendisini atardı.
İşte tüm bu kaos arasında ben anladım. Tüm tükenmişliğimle yatağın üzerinde duran zincirleme kaka bezlerine eğlenerek bakarken, "acaba ben mi yaptım bunları da çocuğun günahını alıyorum" diye düşünmeme sebep olacak bir sakinlikle olay yerinde uyuyan Bulut'a bakarken anladım...
Benim için en güzel doğum günü olmuştu. Hayat benim için artık oydu. Onun nefesi, burnunun hırıltısı, ellerinin hareketiydi hayat benim için. Yaş almak dedikleri onun santim santim büyümesine tanıklık etmekti, mutluluk dedikleri onun acıktığında ağzıyla çenemi emmeye çalışmasıydı. Değil dünyanın merkezinde olmak dünyanın en sessiz en sakin en huzurlu köşelerinden birinde ama uçlardan uzak üzerimde çişler kakalar şaşkınca kalakalmıştım. Benim dünyamın merkezi "o"ydu artık. Geceleri tek bir sesine ayaklandığım, uyurken özlediğim, hayranlıkla izlediğim küçük adamdı artık benim hayatımın sahibi....
Hoşgeldin 33. yaşım, en güzel yaşım. Çok hazırlanamadım haklısın 33. yaşım. Biraz kılıksız biraz şişman biraz yorgunum kusuruma bakma. Ama en güzel halimdeyim aslında. Gözlerimin altlarında oluşan morlukların en anlamlı olduğu doğum günü ertesindeyim. Bu sefer eğlenmekten değil endişelenmekten, yorgunluktan, uykusuzluktan derbeder haldeyim ama çok mutluyum çünkü nihayet "anladım..."
Hepinize çok teşekkür ederim güzel mesajlarınız, sözleriniz, dilekleriniz için. İnsan yaşı ilerleyip hayatı değiştiren anılar yaşadıkça daha da iyi anlıyor dostlarının, arkadaşlarının, ailesinin değerini. Yıllara rağmen ısrarla yerinde duran dostlarım tüm bu kaos içerisinde bir mesajla da olsa günümü daha da aydınlattınız, tünelin sonunda ışık olduğunu hatırlattınız bana çok teşekkür ederim😅 O zaman hep beraber nice yıllara!