Son üç ay içerisinde hayatımda çok önemli yeri olan iki insana yol verdim gittiler. Birisi senelerdir hayatımdaydı diğeri ise senelere bedel zorlukta bir zaman diliminde tanıyarak arkadaşım olmuştu.
Annem tüm çocukluğum, ergenliğim boyunca bana "arkidişlerim arkidişlerim diye kendini parçalıyorsun, yorma kendini bu kadar" diye dil döktü.
Ben yine de inatla, hırsla, azimle, iflah olmaz bir romantiklikle sürdürdüm bana değer vermiş, benimle gülmüş, benimle ağlamış insanların peşinde olmaya. Çok şey kazandım, çok şey öğrendim. Ben arkadaş dediğim insanlara bir şeyler verdim mi bilmiyorum ama ben arkadaş dediklerimden ben oldum, çoğaldım, parçaları birleştirdim.
Ama tüm bu zaman içerisinde de öğrendim ki "insanı en çok kendine benzeyenler kırabilirmiş" ve yine "en çok acıtabilecek olanlar en büyük hayalkırıklıklarınızı bilenlermiş". Belki en korkunç senaryoları da yaşamış olmaktan, belki yaş almanın verdiği garip olgunluktan dolayı "köprüleri atmak" benim için s.o.s oldu. Geriye bakma lüksüm olmadığını kendime hatırlatarak gemileri yaktım, köprüleri attım otuz yaşıma girdiğim o Kasım ayından beri. Eğer ki acıtılıyorsam, haksızlığa uğruyorsam nefesimi tutmama sözü verdim kendime. Artık nefesimi tutmayacak, maskeyi ilk kendime takacaktım.
Sözümü tuttum. Artık Eda olarak değil, 35 yaşına çok az zaman kalmış, iki canlıdan sorumlu, kendisine saygı duymayı hakeden, mutlu olmayı hakettiğini ve haksızlığa uğramayı haketmediğine her şeyden fazla emin olan bir insan olarak hareket etmem gerektiğini biliyorum.
Artık kendimi açıklamak, anlatmak için günlerimi harcamıyorum. Artık haksızlığa uğradığımı bilmeme rağmen "arkidişlerim arkidişlerim" diyemiyorum, artık gemileri yakmanın çok da korkutucu bir durum olmadığını biliyorum. En önemlisi de: Gerçek dostların, arkadaşların insanın canını asla acıtmaya kalkmayacağına, kendinizi savunmak durumunda kaldığınız dostlukların siz kabul etseniz de etmeseniz de son kullanma tarihlerinin geldiğine artık çok eminim.
