Dünyanın en nankör müessesi annelikmiş meğer. İki senedir gördüm, yaşadım, anladım ve nihayet kabul ettim ki annelik demek her kesimden eleştirilebilmek demekmiş. Kim olduğunuz, ne olduğunuz, ne emek verdiğiniz, nelerden vazgeçtiğiniz önemsizmiş. Hastanede çocuğunuz için en iyisini istediğiniz için tamamen doğal doğum yapmanıza vesile olmuş olan doktorla karşılaşırsınız; "noldu hemen bebeği hasta mı ettiniz?" der. Ya da düşük kilolu doğmuş olan bebeğinizin 2 ayda yaşıtlarıyla aynı kiloya nasıl gelebildiğini kimse sorgulamaz (geceler boyu aralıksız siz emzirmişsinizdir ve artık tükenmek üzeresinizdir) ama "acaba arka arkaya doğurduğun için mi bu hastalıkları?" diye sorgularlar. Yemek masasında kalabalıkta çocuk biraz şımarınca babası "hep annesi böyle yapıyor bunu" der ama çocuk 1.5 yaşında edebi cümleler kurmaya başlayınca "annesi çok konuşuyor, kitap okuyor, çok emek veriyor onun sayesinde" demez kimse. Çocuk bisikletinden düştüğü için dahi üzeri kapalı suçlanır anne kişisi (ee bu yaşta alınmaz ki bak biz 25 yaşına kadar bindirmedik ne olur ne olmaz diye).
Çocuğunuz için nasıl uğraştığınızı, çabaladığınızı görmez kimse. Eleştirir ya da mutlaka bir tavsiye verir herkes. (Üzerini ört üşür, ağzını kapat soğuk girer, ooo kucağa alıştırma şimdiden şımarır, aaa hala kendi kendine gidip uyumuyor mu uyku eğitimi verin hemen vb.) Sokakta, kendi evinizde, telefonda, whatsappta, instagramda hep ama hep bir eleştiri ile karşılaşır ana kişisi. Beklediğiniz o teşekkür, takdir asla ve asla gelmez. Siz tam beklerken yeni bir eleştiri ya da suçlama gelir ama o takdir gelmez. Bekleme sevgili anne kişisi. Çünkü o bebek karnına düştüğü andan itibaren sen üzerinde herkesin laf sahibi olabileceği bir insan olarak topluma mal olmuş oldun. Artık kim olduğunun, ne yaptığının önemi yok. Yaptığın fedakarlıkların hiç önemi yok. Her şekilde bir şeyi yanlış yapıyorsun ve bunu senden daha iyi bilen her zaman var. Çocuğunu tanıyıp tanımamaları önemli değil önemli olan sana kendini kötü ya da yetersiz hissettirebilecek cümlelere sahip olabilmeleri. (Üzerini örtmediğin için öksürüyor, her seferinde evet dediğin için şımarıyor, saatli emzirmediğin için meme arıyor vb.)
Benim iki senedir aklım asla almadı alabileceğini de sanmıyorum ama neden bir annenin çocuğu için en iyisini bildiğini ve uyguladığını hesaba katmak yerine eleştirmek ya da üzeri kapalı sözlerle suçlamak? "Çocuğu hasta mı ettin" söylemi sadece bu ülkeye has bir söylem olabilir mi? Sokaktaki yabancının dahi anne kişisine "ağzını kapat üşür" demesi bu ülkeye has olan bir hadsizlik olabilir mi?
