Bazı günler nasıl geçiyor anlamıyorum ama bazı günler çok zorlanıyorum. Yetersizlik hissinin dayanılmaz cazibesine kapılmamak için çabalasam da arada gelip içime oturuveriyor. "Daha iyisini yapabilir miyim?" diye soruyorum kendime bazen. Acımasız yanım tüm küstahlığıyla: her zaman daha iyisi vardır elbette yapabilirdin diyor. Koruyucu ve mantıklı yanım; daha ne yapacaktın delirdin mi? diyor. Bazı günler dizlerindeki yaralar için bile kendimi suçluyorum bazı günler ikisini izleyip kendimle gurur duyuyorum. Çok garip bir ruh hali. Anneliğin bir mücadele değil bir yolculuk olduğunu öğreniyorum. Onlar büyüdükçe ben olgunlaşıyorum. Aslında her şeyi başarabilirmişim, her şeye gücüm ve sabrım varmış onu anlıyorum. Kavgalar, tartışmalar, çirkin çekişmeler, garip hayatlar, dilinin kemiği olmayanlar, kırarak çoğalan insanlar, bencil dünyalar anlamsız geliyor; uzaklaşıyorum.
"Biz de çocuk büyüttük." Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor. Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...