İkisinin uyuduğu odaların tam ortasında yerde oturmuş bir yandan Kandilli'nin sayfasını yenileyip dururken diğer yandan kendimi son yıllarda geri çekilen çocuk oyuncakları konusunda araştırma yaparken buluyorum. İkisini de çoraplı yatırdım ki herhangi bir deprem anında gece sokağa çıkarsak ayakları üşümesin. Baba büyük olan ile yanyana yatıyor ben ise tam orta noktada bilgisayarım yerde deprem bekliyorum. Planıma göre deprem anında önce küçüğü kucaklayacağım ardından uykusu ağır olan babaya son ses bağırarak büyüğü kucaklatıp kendimizi dışarıya atacağız. Çantalarımızı çoktan arabaya yükledik. Kafam karışık: Acaba başka bir şehire götürmeli miyim onları? Yoksa delirmeden sakince süreci idare edebilir miyim? O sırada gözüm geri çağırılan İkea oyun çadırına takılıyor. Kaç senesinde geri çağırıldığını araştırırken buluyorum kendimi. Küçük huzursuzca yatağında dönüyor, muhtemelen meme arıyor. Peki ben nasıl bu kadar değiştim? Hayatım boyunca canı tatlı olan bir insan olmadım. Aksine çocuk yaştan beri tüm absürd deneyleri denemek için en başta atlayan salak oldum her zaman. Bungee jumpinge en önden koşan da bendim sırt çantasını takıp garip ülkelere tek başına gezmeye giden de, en ağır travmalardan ayağa kalkan da bendim kaybetmekten korkmayarak gemileri yakan da. Ama işte sonra bir gün anne oldum. Her şey değişti. Ben değiştim hatta aşırı kıl bir insan oldum: Annelikle beraber dünyanın en korkak, en endişeli, en pimpirik insanı oldum. Radyasyondan, kimyasallı havuçtan, ilaçlı muzlardan, çamaşır sularından, hastalıklardan, parktaki amcalardan, ottan, boktan her şeyden ölümüne korkar oldum. Farkına varmadan kendi canım da ilginç bir şekilde 30 sene sonra kıymetli hale gelmişti çünkü bana ihtiyaçları vardı. Anne olana kadar kendim ile ilgili emin olduğum tek şey çok "güçlü" bir kadın olmamken anne olduktan sonra kendimle ilgili bildiğim tek şey feci "sulugöz" bir insan olduğumdu.
Akıl almaz bir döngü, akıl almaz bir bitmek tükenmek bilmeyen deniz derya endişeler karmaşası her daim kalbimde, beynimde, içimde... İnsanoğlu yavaş yavaş böyle mi deliriyor acaba? Elimizde iki adet bizim yarattığımız ama aslında bize ait olmayan ama aynı zamanda da hayatlarından sorumlu olduğumuz bize muhtaç olan canlı var. Kendi kendime sürekli "olabildiğin kadar annesin, yapabildiğin kadar ebeveynsin" diye tekrar edip dursam da sorumluluk hissi ve ikisine de ilk dokunduğum andan beri hissettiğim o garip duygu peşimi bırakmıyor. Bir şey kulağıma sinsice sürekli "peki ya şöyle olursa?" diye fısıldıyor.
