Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ruh halimle geçtiğimiz 12 senenin bir ilgisi var mı? Yaşadığım travma beni "ya hep ya hiç" diyebilen birisine dönüştürürken bir şeyleri yarıda bıraktı ve siyah beyaz değil de grilerde yürüyen birisi oldum çıktım.
Sol kolum uyuşuyor; acaba son zamanlarda yaşadıklarım kalbime mi zarar verdi? Nihayet vücudum isyan bayrağını mı çekiyor? Değil. Üzerine yatmışım. Parmaklarımı da
hissetmiyorum az sonra geçer. Yine beceremeyeceğim. Yine her şeyi unutup az sonra kendimi en sevdiğim kazağımla apartmanın kapısında bulacağım. Duygu yüzsüzlüğü ile lanetlenmiş olmanın hafifliği ile apartmanın kapısını açacağım ve esen rüzgar ile kendime geleceğim.
Bir gün daha başlıyor.
