Ana içeriğe atla

Müjgan'ı Fena Kırmışlar

Topuklu ayakkabı acıtıyorsa en olmayacak ortamda dahi çıkartılıp sokaklarda yalın ayak yürünebilirdi  benim için. En yakınımda hiç bitmez dediğim dostluklarım vardı, bittiler. Hiç hakkımda kötü konuşmaz dediğim insanlar vardı; konuştular. Büyüdükçe çoğalırken bir yandan da azaldım. Güvenimi kaybettim; insanlara, hatıralara, masallara olan tüm güvenimi kaybettim. Ben bir sürü dost biriktirdim sanarken meğer bir o kadar da benden hiç haz etmeyen insanlar biriktirmişim hayatımda. Hep bir yanlışım varmış; öyle yanlışlar yapmışım ki ruhum bile duymamış. Kimsenin hiç hata yapmadığı, beni hiç kırmadığı, değerlerinin tam olduğu bir dünyada ben herkese kötülük yaparak gezip durmuşum. Hep haksız, hep yanlışmışım. Benim yaptıklarım kötü huylarımdan, karakterimden kaynaklıyken başkalarının bana yaptıkları da benim kötülüğümden, hakettiğimden kaynaklı olmuş. Herkesin vicdanı rahatmış bir tek benim vicdanım rahatsızmış. 
Aslında Sezen'in de dediği gibi yolun başındaymışım meğer ve elimde kocaman oyuncak rengarenk zaferciklerim varmış. Ben aslında içim gibiyken dışarıya da aslında dışımmış insanları benden uzaklaştıran. 
Bana güvendiğini, beni koşulsuz şartsız sevdiğini bildiğim, benim kötü niyetli olamayacağıma inanan, arkamdan konuşmayan insan sayısı yaşımın yarısından bile az kalmış. Velhasıl becerememişim bazı şeyleri. Becerememişim ki çoğalırken azalmışım. Topuklu ayakkabı acıtırsa eğer zaman,  mekan, kişi bakılmadan çıkartılır mı? Çıkartılır. Masanın üzerine de süs diye koyulur. Kırk yıllık dostlar, kalpler çıkıyor binbir  bahaneyle hayatlardan da kimsenin ruhu duymuyor. Yalınayak kirli yollarda yürünmüş çok mu? Değil. 

"Çiçekleri sana vereyim dedi, giderken. Nasıl sulayacağımı anlattı bir bir. Saksılardan birini yere düşürdü yerleştirirken. Çiçek saksısından özür dileyen bir kadın da gördü bu gözler.Dün gece ayağım ıslandı. Çiçeklerden biri su akıtmış. Baktım Müjganın düşürdüğü saksı.Su sızdırıyor. Müjgan abla yere kelimelerle iz bırakmış.”Müjgan ablaya çatlak diyorlar. Müjgan çatlak değil, Müjgan’ı fena kırmışlar”. Şermin Yaşar




Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...