Ana içeriğe atla

Şarkı

"İşte tipik sen! Otur bir kendine bak!" diyerek hışımla kapıyı açmaya gitti. Kalkıp hızla kapıdan çıkmak istedim ama kapıdaki kişi her kimse onunla karşılaşmak istemedim. Bir yandan da ısrarla ne yaptığımı öğrenmek istiyordum. Kapının dışındaki kişi "hadi ama aşağı insene hepimiz parkta toplanıyoruz, kap şarabını battaniyeni gel!" dedi. Sanki depremden değil sıkıcı bir toplantıdan kaçmaktan bahsediyordu. Sanki az önce sinirden eli ayağı titreyen o değilmiş gibi tüm neşesiyle "tamam tamam gelirim siz gidin" diyerek kapıyı kapattı. Çirkin terliklerini ayağından fırlatıp beyaz spor çoraplarıyla hızla salona döndü ve devam etti: "O kadar sahtesin ki! Saçmasapan işler çevirip sonra hiçbir şey yapmamış gibi karşındakini suçlamayı huy edinmişsin sen! Artık o kadar alışmışsın ki buna farkında bile değilsin! Evet 30 senelik arkadaşın değilim artık ben sana karşı. Çünkü sen tükettin beni! Ben seni her şeyinle ama her şeyinle kabul ettim, idare ettim ama bitirdin artık!." 
Duyduklarıma inanmak istemedim. Sinirimden ağlayamıyordum. Dudaklarım titreyerek "her şeyimle kabul mu ettin beni? Neden? Ben neydim ki? Neyim vardı ki kabul etmemen gereken hem neyi idare ettin?" diye sordum. Sigarasını yakıp pencereden sarkıp aşağıdan duyulan şarkıyı dinlemeye başladı. Şarkı bittikten sonra konuşmaya karar verdim. Sevdiğim şarkılara saygısızlık etmeyi hiç sevmezdim. Sırf sevdiğim şarkı çalıyor diye taksiden inememişliğim (taksimetre çalışsın abi tamam dur şarkı bitince inerim) , otobüste durak kaçırmışlığım çoktur. Hayatta iki şeye saygısızlığı kabul edemem: Kitaba ve güzel şarkılara. Şarkıyı dinleyen kişi hissettiklerimi duymuş gibi sesi yükseltti. Şimdi tüm sokak depremin gerginliğine, bizim kendi depremimizin gerginliğine inat o şarkıyla inliyordu. Kalbim hızlanmıştı. Ağlamayacaktım. Şarkıyı dinleyip son sözlerimi de söyleyip çok uzatmadan çekip gidecektim. Beyaz çoraplarına bakamıyordum. Belli ki umursamadığı sadece ben değildim. 

Çok yorgunum
Beni bekleme kaptan
Çok yorgunum
Beni bekleme kaptan
Seyir defterini başkası yazsın
Seyir defterini başkası yazsın
Çınarlı, kubbeli, mavi bir liman
Beni o limana, çıkaramazsın
Beni o limana, çıkaramazsın
Çınarlı, kubbeli,…





Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...