Merdivenlerden hızla aşağıya inerken yine o geceye geri döndüm. Senelerdir aklıma gelmeyen sahneleri yeniden yaşıyor gibiydim. Kalbim hızlanmıştı, nefes alamayacak gibi hissediyordum. Lanet kapı bir türlü açılmıyordu. Düğmesini bulamıyordum. Deli gibi kapıyı açan düğmeyi arıyordum. Birden otomatik açılma sesi duyuldu ve kapı açıldı. Arkamdan bir ses dalga geçer gibi "eli dolu olan insanlar uğraşmasınlar diye düğmeyi yere yaptılar" dedi. Yere baktım gerçekten de kapının düğmesi yere monte edilmişti. Düğmeyi tekmelemek istedim. Yapmadım. Sessizce çıktım. Sokakta yürümeye başladım. Nereye gittiğimi bilmiyordum. Yokuş yukarı yürümek yormuştu. Beyoğlu'na senelerdir girmemiştim. Fikrimi değiştirerek yan sokağa girip yokuş aşağı inmeye başladım. Deniz görünüyordu. Deniz kenarı kamp kurmuş insanlarla doluydu. Depremi unutmuştum. Peki neden hepsi maskeliydi? Aynı anda hem gripten hem depremden korunuyor olabilirler miydi? Önümdeki eski apartmandan bir kadın çığlıklarla dışarıya fırladı. Yanımdan hızla maskeli bir adam geçti. Kadın "oğlumu vurdular ambulans!" diye bağırıyordu. Bodrum katının penceresinden "anne ben ölüyorum!!!" diye bağıran genç bir erkek sesi duyuluyordu. Elim yine karnıma gitti. Karnımı tutuyordum. Kadının etrafını kalabalık sarmıştı. "Evde koltukta oturuyordu, birden içeriye birisi girdi ve oğlumu vurdu!" diye anlatıyordu. Herkesin elinde telefon vardı ama kimse ambulansı ya da polisi aramıyordu. Kadını videoya çekiyorlardı. Telefonumu çantamdan çıkarttım, önce ambulansı sonra polisi arayıp adres verdim. Hızlı adımlarla deniz kenarına indim. Midem bulanıyordu. Telefonumda 12 cevapsız çağrı vardı.
