Karşıdan karşıya geçerken yaya geçidini kullanma ve trafik ışıklarına uyma gibi alışkanlıkları 35 sene sonra edinmeye çabalıyordum. Hiçbir zaman ölmekten korkmamıştım ta ki karnımda bir canlının büyüdüğünü öğrenene kadar. Sanki içimde bana ait değil de bana emanet bir canlı vardı da ben ona zarar vermemekle yükümlüydüm. Yayalara kırmızı yanmıyordu. Bozulmuş olan hoparlörden bir adam durmadan "yeşil ışığı bekleyiniz" gibi bir komut veriyordu ama sesi akşamdan kalma alkolik robotlar gibi çıktığı için ne dediği anlaşılamıyordu. Tuvalete gitmem gerekiyordu. Bebek büyüdükçe çiş yapma aralıklarım kısalıyordu. Lisede benden pek de haz etmeyen bir grubun önünde merdivenlerden yuvarlandığımda çişimi altıma kaçırmıştım. Babam beni almaya gelene dek Burger King'in tuvaletinde temizlenmeye çalışıp popomu el kurulama makinesine yapıştırmak için lavaboya tırmanmıştım. O günden beri ne zaman çişim gelse tutmam. Hemen koşarak tuvalete giderim ki apansız bir gülme krizinde ya da düşme anında panikle altıma çiş yapmayayım. Hamilelikte bu durum değişti çünkü ne zaman çişim geldiğini hiç anlamıyorum çünkü çişim hep var. Bazı geceler sürekli tuvalette oturmak ve çiş yapmak istiyorum ama bebek birden kayıp düşecek diye de korkuyorum. Çocukken annemlerin konuşmalarından duyduğum şeyden dolayı hamileyken tuvalete gitmek kabus gibi geliyor. Her seferinde istemsizce tuvalete bakıyorum ve öyle sifona basıyorum. Büyük teyzem ikinci bebeğine hamileyken tuvalette düşük yapmış daha doğrusu tuvalete düşmüş bebek. Acaba ben çocuk aklımla yanlış mı anlamıştım? Bunu anneme sormam gerekiyor hoş o teyzemden şimdi hiç haz etmiyor ama hikayeyi hatırlar herhalde. Çok çişim var. Kamp alanına yöneliyorum. Portatif tuvalet kutularına doğru çantamdaki ıslak mendili arayarak yürüyorum. Çantamın içi sırılsıklam, yapış yapış bir şeyler elime geliyor. Pis bir koku var. Tuvalet dolu.
