Kazağımın koluyla kapı kolunu tutmayı deniyorum ama kolum kayıyor. Daha fazla içerideki kokuya dayanamayarak hızla kapıyı açıyorum. Karnım acıktı. Yandaki büfeden ucuz tereyağlı tost kokusu geliyor. Yemek istiyorum ama düzgün beslenmem gerektiğini hatırlayıp büfeden bir paket ceviz ve su alıp banka oturuyorum. Önümden 80li yaşlarda bir teyze maske ile geçiyor. "Hala ölmek istemiyor bak" diye düşünüp kendime kızıyorum. İç sesim tüm zalimliğiyle devam ediyor: "demek yaşayacak başka şeyleri hala var; ısrarla ben daha gitmem diyor bak". Bu düşünceyle ne yapmam gerektiğini bilmeyerek ayağa kalkıyorum. Bir an önce eve gitmek ve kedinin çişinden kurtulmak istiyorum. Telefonumu arıyorum. Sarjı bitmiş. Yoldan bir taksi çevirmek için yürüyorum. Sanki tüm İstanbul'un kiri, pası, kötülüğü üzerime sinmiş gibi hissediyorum. Soyunmak ve saatlerce duşun altında kalmak istiyorum. Normale dönmeye ihtiyacım var. Müzik, sıcak bir sade kahve ve ev kıyafetlerimi giymek istiyorum. Taksiler durmuyorlar. Telefonum kapalı olduğu için kimseyi arayamıyorum. İstemsizce etrafıma bakıp eski usul sokak telefonlarından arıyorum. Teknolojinin hayatı zorlaştırdığına inananlardanım. Bu tezim bir kez daha doğrulanıyor. Geçen sene bombalanan stada doğru yürümeye başlıyorum. Kolumdaki saat titriyor, bakıyorum. "Yürüyüş!" yazıyor ekranda sanki şaşırmış gibi. Eve ulaşma inadıyla hızlı yürümüş olmalıyım ki saat egzersiz ayarına geçmiş. Teknolojiye sürekli hakaret edip aynı zamanda her imkanından faydalanan yüzsüz bir insan olarak kendimden utanıp saati de kapatıyorum. Hızlanıyorum. Hava kararmak üzere; yağmur başlıyor. Converselerime bakıyorum. Üniversiteden beri yaz kış demeden giydiğim converseler benden önce ıslanmışlar. Tüm rahatsızlıklarına, pratik olmayışlarına, düz taban olmama sebep olmalarına rağmen neden vazgeçemediğimi hiçbir zaman anlayamadığım ayakkabılarım yine beni yarı yolda bırakıyorlar. Ayaklarım üşüyor. Hızlanıyorum. O nargilecide telefonumu sarj etmediğim için sabırsızlığıma, kendime kızıyorum. Saklanabileceğim bir yer yok. Arabalar hızla geçiyorlar. Ağaçlı uzun yolda Atatürk portrelerine bakarak yürüyorum. Ayaklarımı üşütmem bebeğe zarar verir mi? Yoldan geçen bir motosiklet ileride yavaşlıyor. Kasklı sürücünün dönüp elleriyle gel işareti yaptığını görüyorum. Kararsızlıkla yürüyorum. Yanına vardığımda "abla atla arkama çok yağmur var" diyor. Düşünmeden arkasına biniyorum. Motor çalışıyor. Ağaçlı yolda karnımda bebeğim, kedi çişli çantam ve ıslak converselerimle bir motorun arkasında kasksız olarak hızla ilerliyorum.
Yine ani karar verdim.
