Çantayı kurtararak oradan kaçmaya karar verirken hapşuruyorum. Hapşurmanın etkisiyle tuttuğum çiş kontrolsüzce akmaya başlıyor. Ne yapacağımı bilemiyorum. Kırmızı kazağımın uzun olduğunu düşünüp biraz rahatlayacak gibi oluyorum ama çiş durmuyor. Ağlamak istiyorum ama içimden gelmiyor. Düştüğümde ya da düşen bir insan gördüğümde kontrol edemediğim o absürd kahkaham başlıyor. Kahkaha atıyorum. Türkü bara benzeyen cafede ucuz kaşar yanığının acısı ve kokusuyla altım çişli bir şekilde duruyorum. Çok canımın yandığı zamanlar oldu;
köprüler yaktım, arkama bakmadan kapılardan çıktım çoğunda da geri dönmedim. Pişman olup geri dönmek istediğim kapılar oldu ama kendimi ikna ettim. 1.56 boyunda çoğunun tabiriyle yerin altında bir o kadar daha olan 36 yaşında bir kızdım. Hayattan korkmayı bırakalı yıllar olmuştu ama kırılmamayı, dağılmamayı hala başaramıyordum. Kahkaha atmak aslında mutluluğumun göstergesi değildi. Kahkaha atmak "güçlü" olduğumu kendime hatırlatmanın bir yoluydu. Sezen'in de dediği gibi "çok gemiler yakmıştım ama sonunda kendime karşıdan bakmayı başarabilmiştim." Kahkaha atmak güçlü olduğumu gösteriyordu, gülümsemek mutlu olduğumu değil ayakta durabildiğimi gösteriyordu. Aslında kendi başıma çok mutluydum ama insanlar vardı idare etmem gereken, beraber yaşamak gereken. Sevilmeye çabalarken tepetaklak olup dururdum hep. Hayat kendimi anneme sevdirmeye çalışarak geçmişti. Becerememiştim. En iyi becerdiğim şey güçlü olmaktı. Hep güçlü olabilmiştim de hep mutlu olmayı başaramamıştım.
"Beni hep böyle hatırla, sabaha ne kaldı şurda? Ömrüme dokunan eller, ellerimi tutan eller kaybolurum sen unuttukça,
hatırla kalbim... Bize bir şarkı söylerdi Yağmur abla..."
Türkü bara benzeyen cafenin hoparlöründen tok sesli bir adam "hatırla kalbim" diyordu. Kahkaha atmayı, kendime acımayı kesip masaların arasından sandalyeleri ittirerek geçtim, çantama doğru hamle yaptım. O insan karşımda duruyordu. Zamanında telefonlarıma çıkmayan, en ihtiyacım olduğu zamanda benimle konuşması gereken o insan tüm pişkinliği ile karşımda durmuş çişli pantolonuma bakıyordu.
"Hatırla kalbim, bir daha olmayacak şeyler yeniden olacak şeyler iyi ki olmuş şeyler denizler... hatırla kalbim..."
