Hepimizin sırtında çocukluğumuzdan, ergenliğimizden taşıdığımız yükler var ve biz onlarla yol almaya çalışıyoruz. Geçmişe takılıp kalmanın çaresizliğiyle yeni anılar yaratmaya çabalarken başa sarıyoruz. Bu durumdan nemalanan aile dizimciler, ruhani liderler, yaşam kampları derken hepimiz geçmişte debelenip duruyoruz. İlk kıskançlık hissimi hatırlıyorum: İlkokulun başlarındayız, okula yeni gelen genç müzik öğretmeni mandoliniyle sınıftaki Sıla'ya içinde "Sıla" geçen bir şarkı çalarak söylüyor. Kıskançlıktan dudaklarımı ısırıyorum, neden "Eda" diye şarkı yok diye düşünüyorum. Seneler boyu içinde her "Eda" geçen şarkıyı duyduğumda o güne dönmek ve öğretmene o şarkıyı da çaldırmak istiyorum.
Anneannemin bana "bıyıkların var annene söyle de aldırsın" dediği anı hatırlıyorum. Hayatım boyunca tüylerden nefret etmeme sebep olan o an. Annem evde yok, 14-15 yaşındayım, üzülerek banyoya gidiyorum, teyzemin cımbızlarından birisini alıp tek tek bıyıklarımı kopartmaya çalışıyorum. İnce tüyler benim panik çekmemle çıkıyor, dudaklarımın üzeri yara oluyor. Dudağının üzerinde tüy gördüğüm kadınlara o günden beri üzülürüm.
Benden 6 yaş küçük olan kuzenimi uyutmam gereken zamanları hatırlıyorum. Teyzem, komik eniştem ve benden 18 ay büyük olan abim salonda otururlarken bana "eğer sen de bizimle oturmak istiyorsan onu uyut öyle gel" derlerdi. Canla başla çocuk halimle yan yatağa yatıp kuzenimi uyutmaya çalışırdım. Tam uyudu sanarken arkamdan ağlardı. Odaya geri dönerdim. Genelde de çabalarken onunla uyuyakalırdım. İşte tam da bu yüzden annelikle ilgili zorlandığım sayılı şeylerden birisi "uyumadıkları" zaman kendimi kontrol etmem. Kızmamam gerekirken bazen kendimi kızgın bulmam.
3 yaşındayken anneannemin beni tuvalete sarkıttığını hatırlıyorum. Elinde bir süpürge, hafif ucu ısıtılmış. Popoma vuruyor. O zamanın cani tuvalet eğitim yöntemi. İşte tam da bu yüzdendir çocuklara tuvalet eğitimi verirken her şeyi tek tek okumam, hata yapmaktan korkmam.
Geçmiş orada duruyor. Her şeyiyle, kokularıyla, tatlarıyla, sırlarıyla, hatırladıklarımızla, hatırlayıp hatırlamak istemediklerimizle, çok emin olup da şüpheye düştüklerimizle geçmiş orada tüm cenabetiyle duruyor. Bize bakıyor. Çocukluklarımız, kötü suratlar, güzel suratlar, can acıtan anlar, yüzüme çarpan rüzgarın keyfi hepsi ama hepsi hala oradalar, bizimleler.
Cici filmini az önce bitirdim. Çocukluğuna, geçmişine takılıp kalıp da hayatının içine eden insanların hikayesini anlatıyor. Hikaye öyle gerçek ki bu olaylarla hiç ilgisi olmayan ergen torun da nasibini alıyor. Filmin sonunda o da travmatize olmuş bir halde böğürerek ağlıyor.
İnsanın en büyük düşmanı kendisi dedikleri çok doğru. Geçmişe dönüp bakmamak mümkün. Geçmişin canımızı acıtıp acıtmayacağını, ne kadar acıtabileceğini 40 sene sonra seçebilecek zeka ve olgunlukta olmamız gerekiyor.
Hatırlıyorum, beni ben yapan, zaaflarımı, iyi yanlarımı, gücümü, zorluğumu oluşturan tüm o anıları iliklerime kadar hatırlıyorum. Fakat hatırlamamayı seçiyorum. İnkar etmeyi demiyorum; o anları hatırlayarak nesillerden nesillere aktarmayı reddediyorum. Yaşadıklarımın, çocukluğumun kötü yanlarının benim çocuklarımı etkileme gücünü kabul etmiyorum.
30 sene önce yaşanmış olayların acısının bugünlere getirilmesini desteklemiyorum. Hayat çok kısa. Hayat hem berbat hem bir o kadar güzel. Benim için hayat sabahları bana "günaydın annecim" öpücüğü veren iki canlı. Onların hayatlarına geçmişte bana yaşatılan ya da benim yaşadığım saçma şeylerle gereksiz izler bırakmayı kabul etmiyorum. Onların tertemiz sayfalarında ben "anniş" olarak gökkuşaklarımla yer almak istiyorum. Geçmişin bana kattıklarını kucaklayarak ama dağıtmayarak, kendim olarak ama sırtımdaki valizleri kenara bırakmış olarak yer almak istiyorum.
Hayat.