PAZAR, TEMMUZ 31, 2005-Hollanda-Markelo Sığınmacı Merkezi
İşte yine buradayım.. Kimsenin umursamadığı insanların unutulduğu merkezdeyim.. Saçma geliyor belki kimilerine napıyorum buralarda ya da kendime neden eziyet ediyorum bu tür ortamlarda.. Di mi?
Ama hayat gazetelerden okunduğunda o kadar kolay ki.. Basit bir kağıt parçasında milyonlarca basitleştirilmiş gerçek var.. Hani şu gazetelerin sol alt köşelerinde aralarda okuduğumuz`100 tane mülteciyi taşıyan tekne batti' ya da "mülteciler sınırı geçerken yakalandılari" gibi haberler var ya... İşte ben o insanların olduğu yerdeyim şu anda.. Her yerdeler.. Garip bir sessizlik var ama çok da gürültülü. Nasıl anlatabilirim bu durumu bilemiyorum ama naparsam yapayım yine de gazetelerin basitleştirmelerine döneceği kesin. Yine de bir şeyler yapmalıİ; burada yasanan garip olayları bir sekilde anlatmalı.. Nereden baslasam ben de bilmiyorum aslında... Burada ikinci senem: Yani en son geçen sene bu zamanlarda gelmiştim yine.. Koskoca bir sene: Neler oldu bu bir sene boyunca hayatlarınızda di mi? En azından benim hayatımda bir sürü şey oldu. Son bir senede hayatımda her şey değişti gibi. Yeni insanlar girdi, çıktı ya da kimbilir yeni neler satın aldım, nerelere gittim.. 365 koskoca gün... İşte burada bulunan insanlarin bizden en büyük farkları o 365 günü dolduracak şeyleri olmaması ya da şöyle diyelim '"bizim kadar anlatacak seyleri olmaması".. Garip bir ortamda her şey aynı.. Bazilari gidiyor baziları geliyor.. Ufacık bir yerde oturup kalıyorsunuz ve devletten gelecek aptal bir onay kağıdını bekliyorsunuz..
Bilgisayar odası kapanıyor. İnsanları çıkartıp odayı kilitlemem gerekiyor.. Her aksam 22-23 arası burası çalışanlara ayrıldı, sadece 1 haftadır göremediğimiz sevdiklerimize geri dönecek olmamıza rağmen arada yazmak onlara haber vermek icin ayrıldı bu oda bize... Ama biz nasılsa 4 hafta sonunda onların yanında olacağız. Ne de olsa bize ait bir ev ve pasaportumuz var.
