Ana içeriğe atla

Ağabey nolur bugün benim kaseti koy!

Lise dönemleriydi: Hani herkesin o dönemlerde serviste kendi cdsi ya da kaseti olurdu. Servisin motoru çalışmaya başladığında herkes çantasının ön gözünden bir kaset çıkartır servisçiye uzatır ve ''ağabey nolur nolur bugün benimkini koy'' derdi. İşte o günlerden birinde birinin çantasından çıkmıştı bu kaset. İlk şarkıyı duyar duymaz hepimiz ''bu ne ya sese bak'' demiş ve çoğunluk baskısıyla kaseti çıkartıp sahibine iade etmiştik.
Sonra alakasız bir zamanda lise biteli bir kaç gün olmuş, arkadaşlardan ve çocukluk şehrimden hatta ülkemden ayrılmak üzere olduğum bir günün akşamı bütün çocukluk arkadaşları evde otururken bu şarkı çıkmıştı benim bilgisayarımdan. Öylesine tıklamıştı biri... Ve kimse ''eeeh bu ne ya'' demeden şarkıyı dinlemiştik. Bir daha. Bir daha. Ufacık odada, ayrılmak üzere olan çocukluk arkadaşları ve bu şarkı... Öyle kalakalmıştık. Herkesten her şeyden ayrılmayı başarıp da orada yeni hayatıma alışmaya başladığım bir gün gelen bir paketle yeniden o günü hatırlamıştım... İçinden çıkan kasette hep aynı şarkı vardı. Arkamda bıraktığım dostlarımdan birinden geliyordu... Kaseti koydum. Başka bir ülkede, başka bir yaşamda, başka bir insan olarak o şarkı çalmaya başladı odamda. Yine dinledim... Yine yine... Gözlerim dolu dolu dinledim o şarkıyı defalarca

ayrılıktan olsa gerek

gecikiyor sabahlar
hep benle beraber unuttuklarım
dönmüyor epeydir başım
denizler yalan
sevmek ateş olurmuş derler
yanmak yalan

 

derken o bir zamanlar sevmediğim ses, ben ağladım... Özlemekten, büyümekten korkmaktan... Ağladım... Seneler sonra bir anda alakasızca buldum bu şarkıyı yine şarkılar arasında. 

şimdi öyle uzak ki geldiğim yollar
yanlış bir öyküdeyim beni yeniden yaz
bir çocuktum sevmiştim
avuçlarımda aynalar
gayret et güzelim elini uzat
ha gayret güzelim gayret
biter elbet bu yağmur sabret


diyor yine. Benim yine gözlerim doluyor... Yine dinliyorum. özlüyorum… Çocukluk şehrimi, o odayı, o sessiz kalabalığı, saflığı özlüyorum... Bir yandan da yan yan gülerek ''hay allah bu şarkı da nereden çıktı şimdi, bu ne kötü bir sestir ama içimi acıtıyor bu kadar'' diyorum.


Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...