Üniversiteye giden öğrencilerin aileleri ile ilişkilerinin zamanla değiştiğine dair bir yazı okudum bugün. Makale (Hara Estroff Marano tarafından yazılmış ama bence kendisini araştırmamak gerekiyor çünkü çok ilginç bir saç kesimi var ve fotoğrafını gördükten sonra yazdıklarını ciddiye alamıyor insan) Amerikan üniversite öğrencileri ve aileleri baz alınarak yazılmış. Ama her zaman daha özgürlükçü olarak görüp duyduğumuz (tüm filmlerde çocuk üniversiteye gidince aileyle bağı kesilir ve tamamen bağımsız ve özgür bir birey haline gelir. Aile ziyaretlerine ise "misafir" gibi gider. Hatta "that used to be my room" cümlesini bu film kahramanlarından sürekli duyarız. Bizde durum daha farklı, "orası eskiden benim odamdı" gibi bir cümleyi üniversite öğrencisi pek kurmaz çünkü söz konusu oda üniversite ile aile aynı şehirdeyse "hala onun odasıdır zaten". Velhasıl, Amerika'da bile durum buysa Türkiye ne durumdadır düşünmek bile istemiyorum gibi bir cümle kuramıyorum çünkü hepsi bildik, hala yaşanan hikayeler, anektotlar.. Araştırmalar üniversite öğrencilerinin eskiye göre ailelerine duygusal açıdan daha fazla bağımlı olduğunu gösteriyormuş. Yani mutlu olmak için birbirlerine ihtiyaçları daha fazlaymış artık. Makale bu durumun aileleri tarafından mutluluk aracı olarak kullanılan çocuklar üzerinde bir baskı oluşturduğunu bu baskının da çocuklar için gerginlik unsuru olduğunu belirtiyor.Çocuklar artık eve uzak olan üniversite yerine daha yakın olanları tercih ediyorlarmış. Bunun nedeni de çamaşır yıkama, ev yemeği gibi sorunlardan kaçınmalarıymış. Makalenin ana fikri (tribute to ortaokul edebiyat hocam) çocuk takıntılı ailelerin çocuklarının kendine güvenmeyen, bağımlı, ayakları üzerinde duramayan insanlar olacağı gibi bir şeyler. E biz zaten bunu biliyorduk diyor insan makaleyi okuduğunda ama sanırım bu durum Amerika'da yeni olduğu için üzerine araştırmalar filan yapmışlar. Karşılaştırmalı psikoloji diye bir dal varsa bence Türkiye'yle Amerika'yı kıyaslayan karşılaştırmalı bir psikoloji tezi yazılabilir. Muhtemelen sonucu da "her şeyin tadında güzel olduğu" olacaktır. Bizde durum daha vahim aslında çünkü aile değil üniversite sırasında, üniversite sonrasında da baskılarını sürdürüyor. Bir arkadaşımın annesi oğlu üniversitede sınıfta kaldığı zaman çok sevinmişti. "Üniversiteyi bitirirsen yetişkin olacaksın, üniversitede olduğun sürece benim hala minicik oğlumsun" demiş ve isterse bir sene daha sınıfta kalabileceğini nasılsa üniversite hazırlık sınıfını atladığını da hatırlatmış tır kendisine. Duruma anne açısından bakıldığı zaman insanın içi acımıyor değil, söz konusu anne büyük ihtimalle evlendikten sonra hamile kalmış ve işi bırakmıştır, tek ideali ise çocuklarını büyütmek ve hayırlı evlatlar olarak ve daha önemlisi "elaleme laf ettirmeden" büyütmek olmuştur. 
Ama düşünmemiştir ki zamanı geldiğinde -pratikte 18 yaş sonrası teoride 30a kadar gidebiliyor bu yaş- çocuğa "oğlum terlik giy" veya "oğlum üzerine bir hırka al çocuğun olmaz" deme yaşı çoktan geçecektir ve çocuğu o çok korktuğu "elaleme" salma zamanı gelmiştir. Bu durum aslında tamamen annenin bencilliğinden kaynaklanmaktadır. Kendisi de çocuğu artık bırakma zamanının geldiğinin fazlasıyla farkındadır ama çocuğu salarak yetişkin statüsüne koymak hiç de işine gelmemektedir zira çocuğun gitmesiyle amaçsız kalacağını düşünmektedir. Bir arkadaşım 17 yaşında yurtdışına değişim öğrencisi olarak gittiğinde yanında kaldığı aile kendisine Türkiye'de bulunan "gerçek" ailesi açısından bir sürü sınırlama getirmişti. Ailesi ile acil olmadıkça telefonla görüşmesine haftada bir izin verip interneti filan kısıtlamışlardı. İlk başlarda arkadaşım olayı fazlasıyla brutal görmüş fakat sonrasında her çişi geldiğinde anneee diye bağırmak gerekmediğini farketmiş ve ayakları üzerinde durmaya başlamıştır... Dip not: Hayır kendisi çok büyük bir gezgin ya da ünlü biri olmadı ve "burası eskiden benim odamdı" cümlesini hala kuramamıştır. Boş zamanlarında ise kitap okumayı, müzik dinlemeyi ve sinemaya gitmeyi sevmektedir.
Not: Last dinner before college isimli videoyu "This video contains content from ABC, who has blocked it in your country on copyright grounds." diyerekten sayfaya eklememi engelleyen TİB'e ve daha da önemlisi 5651'e sevgilerimi sunmayı borç bilirim.
Ama düşünmemiştir ki zamanı geldiğinde -pratikte 18 yaş sonrası teoride 30a kadar gidebiliyor bu yaş- çocuğa "oğlum terlik giy" veya "oğlum üzerine bir hırka al çocuğun olmaz" deme yaşı çoktan geçecektir ve çocuğu o çok korktuğu "elaleme" salma zamanı gelmiştir. Bu durum aslında tamamen annenin bencilliğinden kaynaklanmaktadır. Kendisi de çocuğu artık bırakma zamanının geldiğinin fazlasıyla farkındadır ama çocuğu salarak yetişkin statüsüne koymak hiç de işine gelmemektedir zira çocuğun gitmesiyle amaçsız kalacağını düşünmektedir. Bir arkadaşım 17 yaşında yurtdışına değişim öğrencisi olarak gittiğinde yanında kaldığı aile kendisine Türkiye'de bulunan "gerçek" ailesi açısından bir sürü sınırlama getirmişti. Ailesi ile acil olmadıkça telefonla görüşmesine haftada bir izin verip interneti filan kısıtlamışlardı. İlk başlarda arkadaşım olayı fazlasıyla brutal görmüş fakat sonrasında her çişi geldiğinde anneee diye bağırmak gerekmediğini farketmiş ve ayakları üzerinde durmaya başlamıştır... Dip not: Hayır kendisi çok büyük bir gezgin ya da ünlü biri olmadı ve "burası eskiden benim odamdı" cümlesini hala kuramamıştır. Boş zamanlarında ise kitap okumayı, müzik dinlemeyi ve sinemaya gitmeyi sevmektedir. 
Not: Last dinner before college isimli videoyu "This video contains content from ABC, who has blocked it in your country on copyright grounds." diyerekten sayfaya eklememi engelleyen TİB'e ve daha da önemlisi 5651'e sevgilerimi sunmayı borç bilirim.