Ana içeriğe atla

Aptallar için Ayşe Arman gibi yazma rehberi

Bu sabah Ürdün'de ki saray yavrusu evimin balkonundan bakarken birden aklıma ilişkiler geldi.. İlişkilerin en zor yanları geldi aklıma. Tam bunun üzerine bir yazı yazmak için sevgili bilgisayarımın başına oturacaktım ki birden benim emektar Ayşegül oradan çıktı geldi.. ''ehe ehe şekerim ne kadar da seksisin bugün'' dedi.. Birden aynadaki yansımama baktım ve pembe ponponlu son moda geceliğimle tüm gençliğim ve güzelliğimle öylece duruyordum. Şaşırdım. Gülümsedim benim hınzıra. Sonra 4. katta olan odamdan dışarı çıkmaya karar verdim. Aklıma yeniden ilişkiler geldi. Nasıl başlardı bu ilişkiler. Nasıl başlamıştı benim şu her şeyiyle mükemmel olan bir tanecik aşkım? Okuyucular geldi sonra aklıma. Amaaan dedim kendi kendime o sırada yeni aldığımız milyon dolarlık süs dolabının aynasının yansımasında imalı ama bir o kadar da seksi olan gülümsememi gördüm. Kendi kendime ''elalem çatlasın şu yaşa geldim hala da taşım'' dedim.. Sonrasında kahvaltıya indim. Ayağımdaki yeni ev terliklerinin de ne kadar kibar göründüklerini, evin o ihtişamlı doğal beyazıyla nasıl uyum sağladığını da anlatmadan geçemeyeceğim sayın okurum. Neyse sonrasında baktım ki benim ufaklık uyanmış, tüm güzelliğiyle bana bakıyor. Annesine mi çekti babasına mı anlamadım valla bir türlü. Herkes  angelinayla brad' in çocuğundan bile daha güzel diyor bizim ufaklığa. ha bu arada bu abuk sabuk yerde yaşadığımız için 3 dille konuşmaya başladı bizimki. bana ''dünyadaki the en beautiful maman'' (meali: dünyadaki en güzel anne demek ama bizim şebelek hem İngilizce, hem Türkçe hem Fransızca karışık söylüyor bunu) deyip sonrasında da yanıma gelip kucağıma tırmanıyor..
Yaşıyorum işte be. sevgi, aşk, mutluluk filan dolu bir şekilde yaşıyoruz.. Aklıma geldi okuyucularıma sorayım dedim: '' bir ilişki nasıl başlar? Sizinki nasıl başlamıştı?'' mailime cevaplarınızı bekliyorum ki haftaya yazacak yazı yazamazsam ya da alışverişten vaktim kalmazsa sizin maillerinizle dolduracağım köşeyi.
neyse sonra benim ufaklığı alıp bahçeye çıkıyorum.. güller, meyveler, sebzeler, devasa havuz.. ne kadar mutlu olabilirim ki diyorum daha. Aşığım işte sayın okuyucu. Ve kıskananlar kıskansın modlarında salınıyorum etraflarda. İstanbul' u mu özledim ne? neyse en yakın zamanda gelip bebek cafe' de birkaç kahve içerim sizlerle de buluşup dedikodu yapma imkanına sahip olurum böylece.
Bunları düşünürken havuzun o masmavi suyunda bacaklarımın yansımasını görüyorum. Narsist filan değilim sayın okuyucu, güzelim işte güzel! kıskananlar çatlasın demişken bunu da ekleyeyim dedim sadece..
neyse bu haftalık bu kadar.. Okuyucularımdan gelen bir maille bitiriyorum bu yazıyı:



''biliyorum beni köşende hiç utanmadan teşhir edeceksin ama söylemeden duramayacağım, geçen hafta pazar ekinde çıkan fotoğrafta ayaklarına, kollarına, boynuna hasta oldum. Onları yalamak istiyorum ama bunu kınama nolur sadece zaafım var böyle şeylere'' cevabımı vererek bu köşeyi bu haftalık kapatıyorum (daha nasıl düzgün köşe yazısı yazılır adlı kursa gitmem lazım) sevgili x, çok teşekkür ederim iltifatların için ama ben bu tür iltifatlara alışık bir insan değilim ve hiç de hoşuma gitmez sapkınlık derecesinde iltifatlar, ayrıca ben sizin bu tür maillariniza layık olamayacak kadar da çirkin bir kadınım, beni bir daha rahatsız etmezsen sevinirim bu tür konularda.
hamiş: papa gelmiş, gitmiş. bir şeyler olmuş ama onları da bir zahmet gazeteden okuyuverin.
hamiş 2: benim ufaklık gelmiş durmadan bir şeyler diyor ama anlamıyorum. sanırım artık arapça da konuşuyor bizimki. gözümüz aydın Türkiye.
diğer yazarın hamişi: söz konusu yazıda bulunan imla hataları bilerek yapılmıştır zira benim tüm imla hatalarımı sabırla düzeltecek bir editörüm bulunmamaktadır. 

 
 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...