"Bu akşam Hilton' da doğum günü partim var, kokteyl de var ama lütfen hediyeyle gelme sakın çok bozulurum"
13-14 yaşlarındaydım. Annemle bir gün alışverişe çıkmış ve şehrin tüm mağazalarının olduğu ufak ama kalabalık sokakta dolanıyorduk. Birden onu gördüm. Kısacık saçları, kirli yırtık kıyafetleriyle taş çatlasa 25 yaşında olan o kızı… Kafasını duvarlara vurarak bağıran, çığlıklar atan o kızı… O zamana kadar sokakta görüp de yanından uzaklaştığım, korktuğum ve ''aman geliyor bak'' dediğim deli Mineydi o. Delirmiş gibi bağırıyor, ağlıyor bütün sokağı inletiyordu. Esnaf alışmıştı muhtemelen o haline ama ben ilk defa görüyordum. Donmuş kalmıştım. Mine’yi yere uzanmış annemin kollarında görene kadar devam etti şaşkınlığım. Annem Mine' yi sakinleştirmiş, başını kollarının üzerine almış konuşuyordu onunla. Uzaktan izliyordum olayı. Mine bir sigara istedi. Annem sigara verdi. Konuştu, sakinleştirdi onu. Sonra sigara içtiler beraber ve annem benim yanıma geldi, elimden tutup götürdü beni. Konuşmadık olay hakkında. Şaşkındım sadece.
Bir hafta sonra bir cumartesi günü annem ve babamla yine aynı sokakta sıradan bir cumartesi alışverişine çıkmışken yine gördüm Mine'yi. Girmek istediğimiz mağazanın merdivenlerinde oturmuş gelen geçene bakıyordu, laf atıyordu öylesine. Yine tereddüt ettim. Yine öyle bağırmasından, halk diliyle ''delirmesinden'' korkarak mağazanın kapısından ve merdivenlerinde oturan Mine' den geride durup bakarken yine annemi gördüm yanında. Mine annemin elini tutup konuşmaya başladı.
''a sen o ablasın'' dedi. Annem gülümsedi. Sonra Mine devam etti; '' bu akşam Hilton' da doğum günü partim var, kokteyl de var ama lütfen hediyeyle gelme sakın çok bozulurum, sadece gel. Kızını da getir. '' o konuştukça ben bir adım daha atıyordum ona doğru.
-Gelin ama mutlaka tamam mı? Bak saat 8’de akşam.
Daha da yaklaştım yanına.
-Ama hediye istemem sizden bak nolur getirmeyin.
Yanında buldum kendimi. Kafasını okşayıp ''tamam merak etme geliriz'' dedim.
-Ama gelin bak çok bozulurum gelmezseniz.
dedi Mine. Ben kendimi mağazaya attım ağlayarak. Mine' nin o hiç olmayacak doğum günü partisine mi ağladım. O minnettar bakışlarına mı ağladım yoksa elimi tutmasına mı ağladım bilmiyorum. Ama ağladım. Annemin ''bak o öyle mutlu ağlama nolur'' demesi bile sakinleştiremedi beni.
Ondan sonra Mine' yi defalarca gördüm. Sokakta yürürken el sallayıp gülümser oldu bana hep. Hatırlıyor muydu beni yoksa sadece benim ona bakmam mı hoşuna gidiyordu bilemedim asla.
Öyle bir şey işte. Deli Mine benim de hayatıma girdi bir vakitler ve sol tarafımda hatırladıkça hala acıyan bir anı bıraktı gitti.. Alakasız bir akşam da arkadaşımın açık olan bilgisayarının ekranında onu gördüm yine.. Deli Mine’nin öldürülmesi diyordu ekranda yazanlar.. Anlayamadım… Okudum.. İçim acıdı yine.. .Artık o şehirde' de yaşamadığım için senelerdir görmemiş duymamıştım onu.. Bir anda aklıma geldi yine o 13-14 yaşımın cumartesi günü ve yine içim acıdı..
O şehirde' de yaşayan arkadaşlarıma sordum. Ama duyan, bilen yok. Kimsenin bir fikri yok. Belki gerçekten tedavidedir belki de psikopatların saldırısına uğramıştır yine. Babama sordum o da ''evet öldü ama annene söyleme çok üzülür'' dedi.
Bir hafta sonra bir cumartesi günü annem ve babamla yine aynı sokakta sıradan bir cumartesi alışverişine çıkmışken yine gördüm Mine'yi. Girmek istediğimiz mağazanın merdivenlerinde oturmuş gelen geçene bakıyordu, laf atıyordu öylesine. Yine tereddüt ettim. Yine öyle bağırmasından, halk diliyle ''delirmesinden'' korkarak mağazanın kapısından ve merdivenlerinde oturan Mine' den geride durup bakarken yine annemi gördüm yanında. Mine annemin elini tutup konuşmaya başladı.
''a sen o ablasın'' dedi. Annem gülümsedi. Sonra Mine devam etti; '' bu akşam Hilton' da doğum günü partim var, kokteyl de var ama lütfen hediyeyle gelme sakın çok bozulurum, sadece gel. Kızını da getir. '' o konuştukça ben bir adım daha atıyordum ona doğru.
-Gelin ama mutlaka tamam mı? Bak saat 8’de akşam.
Daha da yaklaştım yanına.
-Ama hediye istemem sizden bak nolur getirmeyin.
Yanında buldum kendimi. Kafasını okşayıp ''tamam merak etme geliriz'' dedim.
-Ama gelin bak çok bozulurum gelmezseniz.
dedi Mine. Ben kendimi mağazaya attım ağlayarak. Mine' nin o hiç olmayacak doğum günü partisine mi ağladım. O minnettar bakışlarına mı ağladım yoksa elimi tutmasına mı ağladım bilmiyorum. Ama ağladım. Annemin ''bak o öyle mutlu ağlama nolur'' demesi bile sakinleştiremedi beni. Ondan sonra Mine' yi defalarca gördüm. Sokakta yürürken el sallayıp gülümser oldu bana hep. Hatırlıyor muydu beni yoksa sadece benim ona bakmam mı hoşuna gidiyordu bilemedim asla.
Öyle bir şey işte. Deli Mine benim de hayatıma girdi bir vakitler ve sol tarafımda hatırladıkça hala acıyan bir anı bıraktı gitti.. Alakasız bir akşam da arkadaşımın açık olan bilgisayarının ekranında onu gördüm yine.. Deli Mine’nin öldürülmesi diyordu ekranda yazanlar.. Anlayamadım… Okudum.. İçim acıdı yine.. .Artık o şehirde' de yaşamadığım için senelerdir görmemiş duymamıştım onu.. Bir anda aklıma geldi yine o 13-14 yaşımın cumartesi günü ve yine içim acıdı..
O şehirde' de yaşayan arkadaşlarıma sordum. Ama duyan, bilen yok. Kimsenin bir fikri yok. Belki gerçekten tedavidedir belki de psikopatların saldırısına uğramıştır yine. Babama sordum o da ''evet öldü ama annene söyleme çok üzülür'' dedi.
Merak edenler için: iddia edilenlere göre Mine bir vakitler şehrin varlıklı ailelerinden birinin kızıymış ve gerçekten de büyük doğum günü partileri olurmuş. Kokteyller düzenlenirmiş evlerinde. Ve bir gün evden kaçmış Mine. Gerisi de böyle bir şeyler işte. Belki şehir efsanesidir. Ama herkesin deli diye baktığı biri başka türlü nereden Hilton' da ki doğum günü partisine sizi davet eder ki? Ya da bütün kibarlığıyla ''lütfen hediye getirmeyin'' der ki.
