Ana içeriğe atla

Bülent Arınç'ın gözünde kredim düşse ne yapardım acaba?

"Ümit isimli kişinin son mülakatını okuduktan sonra ona dair tüm ümitlerimi kaybettim, gözümdeki tüm kredisini yitirmiştir artık kendisi" dedi bugün Bülent Arınç. Tabii ki bana demedi ama eminim tanışsaydık ve ben ona "TÜSİAD Başkanı hakkında düşünceleriniz neler?" deseydim bana da aynısını söylerdi. Son zamanlarda trafiğin sağ tarafında seyredenler oldukça iddialı şekillerde yaya, sürücü demeden direksiyonlarını herkesin önüne kırmaya başladılar. Önüne kırılan sürücü o anın siniriyle pencereden elini kolunu sallayınca da trafik canavarı sağ taraftan kendine oldukça güvenen bir ses tonuyla kafasını çıkartıyor ve "ne var kardeşim sen de %58lik kesimde olsaydın sen de kırardın, kafanı da kırdırma bana" kıvamında cümleler kuruyorlar. Referandumdan sonra herkeste bir kendine güven herkeste bir "beğenmiyorlarsa giderler" ağzı. Rahatsız eden birşeyler var ama ben henüz görmemezlikten geliyorum ama arkadaşlarımdan biri  "acaba bir gün türban takmak zorunda kalırsam saçlarımı kestirir miyim yoksa yine böyle uzun mu tutarım " diye düşündüğünü söyledi geçenlerde. Akşamları elinden rakısını düşürmeyen teyzem de geçenlerde "e türban gelirse takarız işte  hem kuaför derdi kalmaz" diyordu. Üniversitelerde türban konusunun sürekli tartışılmasından çok sıkıldım belli ki bir yere gitmeyecek bu konu.
Ama merak ediyorum da Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi Leyla Keser davasında verdiği klasik "kimseninyönetiminekarışamambenkorkarımişçıkarboşuboşuna" düşüncesini bugün de uygularmıydı? Aklıma geldi de lisedeyken serviste bir kız vardı. Servisten okula kadar türbanıyla gider, okula geldiğimizde çıkartırdı. Aynı rutini akşam da uygulardı. İlk zamanlar çocukluğun da verdiği ilginç haddini bilmez ırkçı önyargılarla kendisine pek yaklaşmamıştım ta ki ter kokulu, pis serviste burnumdan koku almamak için sürekli konuşurken yaptığım esprileri en iyi anlayan kişinin o olduğunu anlayana kadar. Hayır elbette ki İpek Ongun veya Perihan Mağden kitabı yazmıyorum ve elbette ki bu hikayenin sonu "sonsuza kadar en yakın arkadaşım oldu" diye bitmiyor. Öyle aklıma geldi de yazdım bunu. Ama geçen sene duymuştum kendisi üst düzey bir askerle evlenmiş ve artık türbanlı değilmiş.
Dip not: "If the freedom of religion, guaranteed to us by law in theory, can ever rise in practice under the overbearing inquisition of public opinion, then and only then will truth, prevail over fanaticism”  Thomas Jefferson
ya da:
Sual: Bir kilo baklavayı yiyebilirsen fiyatını ben ödeyeceğim. Yiyemezsen kendin ödersin diyerek bahse girmek kumar sayılır mı?
CEVAP
Karşılıklı zarar etme olduğundan kumar sayılır. Kendi getirdiği baklavayı arkadaşına (Hepsini yiyebilirsen sana şu kadar para vereceğim. Yiyemezsen bir şey yok) dese, kumar olmaz. İki taraftan birinin zarar etme ihtimali varsa, karşılıklı bahisler kumar olur.


Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...