Hani bazı filmler olur, film biter ama uzun zaman içinde yaşarsınız, kahramanlarıyla beraber olmuş gibi hissedersiniz, alakasız bir anda benzer bir anda o insanlar ve o sahneler aklınıza gelir ya da filmle ilgili yerlerde dolanırken sanki filmdeki sahneler gerçekten oralarda yaşanmış gibi sevinir, mutlu hissedersiniz ya. İşte benim için öyle olan filmlerden birinin devamıdır bu filmde.Korktum izlemeden önce, hani devamı çekilen bütün filmler ilk film ne kadar iyiyse o kadar kötü oluyorlar genellemesini düşünüp de korktum. Acaba onca zaman o kadar severek, yaşayarak izlediğim filmin tüm imajı çizilecek mi bunu izlersem diye. İzlemesem mi acaba dedim. Sonra dayanamadım oturdum izledim.Hiç ama hiç pişman olmadım. Bütün o kahramanlar tüm gerçeklikleriyle yine karşımdaydılar, tüm sevimlilikleriyle sorunlarıyla yaşadım yine onlarla oturup iki saati. Merak da ediyormuşum aslında. Acaba ne yapmışlardı, neler olmuştu derken şaka gibi oldu ve tüm merakım filmde olsa giderilmiş oldu.
İlk filmi izlediğim zaman- çok uzun seneler önce- ben de değişim öğrencisi olduğum ülkeden döneli iki ay olmuştu daha ve filmi ağlayarak seyretmiştim. Seneler geçti üzerinden dönüşümün. Ama ben bu seneler boyunca değişim öğrencisi tamlamasının aslında ne kadar da doğru bir tanım olduğunu anladım. Başka bir ülkeye değişim öğrencisi olarak gitmekle kalmamış aynı zamanda da ben değişmiş olarak dönmüştüm. Komik ve trajik olan -ki litaratürde buna “trajikomik” deniyor- TDK olsam "üzücülakinkomikmesele" olarak kullanılmasını uygun görürdüm.- bu değişimin farkına döndükten sonra ki senelerde varmış olmamdı.Kaldığım ülkeden dönmeme bir gün kala birileri bizlere boş bir kağıt verip "10 sene sonra ki halinize bir mektup yazın" ve ev adresinize gönderin" demişti. Herkes kağıda gömülmüş uzun uzun yazılar yazarken hem içinde bulunduğum garip ruh hali hem de bir önce ki akşam feci içmiş olmanın verdiği akşamdan kalmalıkla kağıda sadece bir kaç cümle yazmıştım. "Eğer 10 sene sonra hala bu mektubu gönderdiğim adreste olup da bu mektubu okursam bir bok olamamışım demektir." yazıp kapatmıştım zarfı. Ana konumuza dönecek olursak, bu filmin ilki yani “L' Auberge Espagnole” izlemekle kalmayıp kendime herkese usanmadan yorulmadan izlettiğim filmdir.
Öyle ki bir ara bir Fransa dönüşü aldığım orjinal cd (fransa’dan alınan filmin herhangi bir şekilde Fransızca dışında altyazısı olmamasına ben artık şaşırmıyorum zira bir kaç sene öncesine kadar Euro Disney'e giden herkesin fransızca bilmesini istiyorlardı bilmediğiniz takdirde Roller Coaster'dan da yuvarlansanız sorumluluk almıyorlardı çünkü uyarılar binmecen önce FRANSIZCA olarak kırmızı ve bold halde binicinin (ne demekse) dikkatine sunuluyordu.) herkes tarafından anlaşılamadığı için bir de korsan (Ben almamıştım başka biri vermişti…(!)) Türkçe altyazılı halini bulunduruyordum. Yalnız filmle ilgili olan şöyle bir şey vardır: Bu film hayatında en az bir defa değişim öğrencisi olmuş olan insanlar tarafından daha iyi anlaşılır. Çünkü bir şekilde ortak yaşanmışlıklar bulunur, asıl kahramanın (Xavier) ülkesine döndükten sonra daha önce hiç gitmediği sokaklarda boş boş dolaşıp da gördüğü yabancı bir öğrenci grubuna ''Erasmus?'' demesi ve ''evet neden?'' cevabını aldığında ağlamasına devam ederek yürümesi en iyi, değişim öğrencisi olup da ülkesine geri dönenler tarafından anlaşılıyor çünkü hep aynı dönüşler oluyor, Hep aynı meraklar, aynı düşünceler oluyor ve sonunda her dönen filmde de dendiği gibi 
"tek bir kişi olarak dönmüyor". Muhtemelen obsesifce, defalarca sıkılmadan, zevkle izleyebilmemin en mantıklı açıklaması da yaşadıklarımı bu filmde bulabilmem. İşte bu yüzden filmi kendimle özdeşleştirmiştim. Kahramanlarının yaşadıklarını kendimle özdeşleştirmemin nedeni sanırım yaşananlar benzer olduğu içindi. Hepimiz de vardır bu zaten, ya da çoğunlukta sanırım. Filmleri, dizileri kendimizle özdeşleştirerek izleme olayı. Ben de bunu yaparak izlemiştim ilk filmi işte. (Bir İstanbul Masalı'nı kendisiyle özdeşleştirip kendini Esma sanarak evin beyine aşık olan 50li yaşlarda çok çirkin bir tanıdığımız vardı ama konumuzun saçlarına Esma'ya benzeyebilmek için postij yaptırmış olan garip teyzeyle ilgisi yok.)
Konumuza dönecek olursak, merak ediyordum işte bu insanların da döndükten sonra neler yaşadıklarını, acaba benim gibi komik şeyler yaşamışlar mıydı ya da hayal kırıklıkları benimkiler kadar garip mi olmuştu ya da döndüklerinde bulamadıklarına gülüp geçebilmişler miydi? Aslında ilk filmin son sahnelerinde gizliydi biraz benim o seneler boyunca yaşayacaklarım ama ben anlamamıştım o zamanlar sanırım.
Her neyse. İşte böyle düşünceler arasında 'play' düğmesine bastım ve ikinci film başladı sevimli bir müzikle. Eski kahraman ekrandaydı yine. İş arıyordu tüm telaşıyla. Sonra diğer merak ettiğim insanlar çıktılar ortaya teker. Senaryo o kadar güzeldi ki ben yine kendimi içinde buldum filmin. Tüm merakım giderildi sanki film boyunca. Meğer ne kadar da merak edermişim ben o insanları. Sahte kahramanları görünce sevinebileceğimi düşünmezdim asla. Ama sevindim işte. ''aaa aaaa'' nidaları eşliğinde izledim filmi. Sevdiği çizgi filmi annesi kanalları değiştirirken gören çocuk gibi sesler çıkartıyordum sanırım izlerken.
Müzikler, verilen mesajlar, karakterler, anlatılanlar yine harika. Yine güzel. Gerçek hayattan bir kaç insanın sıradan hikâyeleri bu kadar güzel anlatılabilir mi? Evet anlatmış yine. Ben yine gülümseyerek kalktım bu filmin başından da. İşin komiği hiç ama hiç yetmedi. Devamı olsa eminim yine aynı merakla aynı mutlulukla seyrederim. Bu olmalı iyi yönetmenlik, iyi senaryo, kısacası iyi film. izleyiciye ''bi daha bi daha'' dedirten film sanırım iyi film olarak tanımlanmalı. Teknik yorumlar yapmak istiyorum ama yapamıyorum. çünkü hiçbir şey bu filmi bozamaz benim için. sonuna kadar sübjektif yorumlar yapmak daha güzel geliyor çünkü bu film benim filmim.
İlk filmi izlediğim zaman- çok uzun seneler önce- ben de değişim öğrencisi olduğum ülkeden döneli iki ay olmuştu daha ve filmi ağlayarak seyretmiştim. Seneler geçti üzerinden dönüşümün. Ama ben bu seneler boyunca değişim öğrencisi tamlamasının aslında ne kadar da doğru bir tanım olduğunu anladım. Başka bir ülkeye değişim öğrencisi olarak gitmekle kalmamış aynı zamanda da ben değişmiş olarak dönmüştüm. Komik ve trajik olan -ki litaratürde buna “trajikomik” deniyor- TDK olsam "üzücülakinkomikmesele" olarak kullanılmasını uygun görürdüm.- bu değişimin farkına döndükten sonra ki senelerde varmış olmamdı.Kaldığım ülkeden dönmeme bir gün kala birileri bizlere boş bir kağıt verip "10 sene sonra ki halinize bir mektup yazın" ve ev adresinize gönderin" demişti. Herkes kağıda gömülmüş uzun uzun yazılar yazarken hem içinde bulunduğum garip ruh hali hem de bir önce ki akşam feci içmiş olmanın verdiği akşamdan kalmalıkla kağıda sadece bir kaç cümle yazmıştım. "Eğer 10 sene sonra hala bu mektubu gönderdiğim adreste olup da bu mektubu okursam bir bok olamamışım demektir." yazıp kapatmıştım zarfı. Ana konumuza dönecek olursak, bu filmin ilki yani “L' Auberge Espagnole” izlemekle kalmayıp kendime herkese usanmadan yorulmadan izlettiğim filmdir.
Öyle ki bir ara bir Fransa dönüşü aldığım orjinal cd (fransa’dan alınan filmin herhangi bir şekilde Fransızca dışında altyazısı olmamasına ben artık şaşırmıyorum zira bir kaç sene öncesine kadar Euro Disney'e giden herkesin fransızca bilmesini istiyorlardı bilmediğiniz takdirde Roller Coaster'dan da yuvarlansanız sorumluluk almıyorlardı çünkü uyarılar binmecen önce FRANSIZCA olarak kırmızı ve bold halde binicinin (ne demekse) dikkatine sunuluyordu.) herkes tarafından anlaşılamadığı için bir de korsan (Ben almamıştım başka biri vermişti…(!)) Türkçe altyazılı halini bulunduruyordum. Yalnız filmle ilgili olan şöyle bir şey vardır: Bu film hayatında en az bir defa değişim öğrencisi olmuş olan insanlar tarafından daha iyi anlaşılır. Çünkü bir şekilde ortak yaşanmışlıklar bulunur, asıl kahramanın (Xavier) ülkesine döndükten sonra daha önce hiç gitmediği sokaklarda boş boş dolaşıp da gördüğü yabancı bir öğrenci grubuna ''Erasmus?'' demesi ve ''evet neden?'' cevabını aldığında ağlamasına devam ederek yürümesi en iyi, değişim öğrencisi olup da ülkesine geri dönenler tarafından anlaşılıyor çünkü hep aynı dönüşler oluyor, Hep aynı meraklar, aynı düşünceler oluyor ve sonunda her dönen filmde de dendiği gibi 
"tek bir kişi olarak dönmüyor". Muhtemelen obsesifce, defalarca sıkılmadan, zevkle izleyebilmemin en mantıklı açıklaması da yaşadıklarımı bu filmde bulabilmem. İşte bu yüzden filmi kendimle özdeşleştirmiştim. Kahramanlarının yaşadıklarını kendimle özdeşleştirmemin nedeni sanırım yaşananlar benzer olduğu içindi. Hepimiz de vardır bu zaten, ya da çoğunlukta sanırım. Filmleri, dizileri kendimizle özdeşleştirerek izleme olayı. Ben de bunu yaparak izlemiştim ilk filmi işte. (Bir İstanbul Masalı'nı kendisiyle özdeşleştirip kendini Esma sanarak evin beyine aşık olan 50li yaşlarda çok çirkin bir tanıdığımız vardı ama konumuzun saçlarına Esma'ya benzeyebilmek için postij yaptırmış olan garip teyzeyle ilgisi yok.)Konumuza dönecek olursak, merak ediyordum işte bu insanların da döndükten sonra neler yaşadıklarını, acaba benim gibi komik şeyler yaşamışlar mıydı ya da hayal kırıklıkları benimkiler kadar garip mi olmuştu ya da döndüklerinde bulamadıklarına gülüp geçebilmişler miydi? Aslında ilk filmin son sahnelerinde gizliydi biraz benim o seneler boyunca yaşayacaklarım ama ben anlamamıştım o zamanlar sanırım.
Her neyse. İşte böyle düşünceler arasında 'play' düğmesine bastım ve ikinci film başladı sevimli bir müzikle. Eski kahraman ekrandaydı yine. İş arıyordu tüm telaşıyla. Sonra diğer merak ettiğim insanlar çıktılar ortaya teker. Senaryo o kadar güzeldi ki ben yine kendimi içinde buldum filmin. Tüm merakım giderildi sanki film boyunca. Meğer ne kadar da merak edermişim ben o insanları. Sahte kahramanları görünce sevinebileceğimi düşünmezdim asla. Ama sevindim işte. ''aaa aaaa'' nidaları eşliğinde izledim filmi. Sevdiği çizgi filmi annesi kanalları değiştirirken gören çocuk gibi sesler çıkartıyordum sanırım izlerken. 
Müzikler, verilen mesajlar, karakterler, anlatılanlar yine harika. Yine güzel. Gerçek hayattan bir kaç insanın sıradan hikâyeleri bu kadar güzel anlatılabilir mi? Evet anlatmış yine. Ben yine gülümseyerek kalktım bu filmin başından da. İşin komiği hiç ama hiç yetmedi. Devamı olsa eminim yine aynı merakla aynı mutlulukla seyrederim. Bu olmalı iyi yönetmenlik, iyi senaryo, kısacası iyi film. izleyiciye ''bi daha bi daha'' dedirten film sanırım iyi film olarak tanımlanmalı. Teknik yorumlar yapmak istiyorum ama yapamıyorum. çünkü hiçbir şey bu filmi bozamaz benim için. sonuna kadar sübjektif yorumlar yapmak daha güzel geliyor çünkü bu film benim filmim. 
Meraklısına dip not: Kendime yazdığım o mektubu hiç almadım çünkü artık o adreste yaşamıyorum. (Kelime oyunlarıyla kendimi kandırıyor olmam ise ayrı bir üzücülakinkomikmeseledir aslında ama olsun.)