Annenin kendilerini sıkıcı bir misafirliğe götürmesine kızan 5 yaşındaki ve 7 yaşındaki yavrucaklar bir süre salonda duran masanın üzerindeki taklit meyvelere bakarlar ve büyük çocuk muzu göstererek "anne bu nee" diye sorar. Anne ters ters bakar ve "a aha ha çok komiktir benim çocuklarım" der ve devam eder konuşmasına. Ardından ufak çocuk anneye dönerek "anne anne bu ne bize de alalım mı" der. Anne iyice çileden çıkmaya başlamış fakat belli etmemek için sabırla "muz o kızım hani hep alırız ya ondan işte" der. (Ufak şehirlerde insanlar yapacak bir şeyleri olmadığından dedikodu yapıp birbirlerinden nefret etme ile zamanlarını geçirirler, boş zamanlarımda 
“kitap okurum, sinemaya giderim” klişisenin doğuş noktası aslında bu ufak şehirlerdir zira “boş zamanlarınızda ne yaparsınız sorusuna dedikodu yaparım, komşuları çekiştirip, kim orospu olmuş istatistikleri hazırlarım demek pek olası bir durum değildir. Bu sebeple de söz konusu anne adı “çocuklarına muz bile yedirmeyen zalim balık eti anne” olarak şehirde yayılacak diye ayrıca da korkmuştur. ) Diğer çocuğun devreye girmek üzere olduğunu gören anne utana sıkıla misafirlere çocuklarının hep böyle cıvık olduklarını anlatır. Ardından apar topar iki çocuğu da alarak mümkün olan en hızlı şekilde ortamı terk eder. Misafirlikten çıkıldığında ilk durak en yakın manavdır. Manavdan 1 kilo muz alınır ve her iki çocuk da en yakın duvarın üzerine oturtulur ve olay başlar.
Anne: Muzları soyup birini ufak olanın birini ağabeyinin ağzına sokarak-hatırladınız mı şimdi neymiş bu?
-sessizlik-
ikinci muz açılır ve anne yeniden sorar ağızlarına sokarken: neymiş bu hatırladınız mı?
-çiğneme hareketleri ve sessizlik-
Üçüncü ve dördüncü muzlar açılır anne birini ufaklığın birini ağabeyinin ağzına tıkmaya yeltenirken sinirle sorar; "Neymiş bunun adı neymiş anladınız mı??"
Kusmaya yakın sesle- her iki çocuk da:
-Muuuuuuzz anne muuuuuuuuuzzz..
Çok ilgisiz dip not: Söz konusu ufak şehir anne ve babamın evlendikten sonra babamın "x diye bir şehir var, ben bi kez gitmiştim, güzeldi, hem ucuzdu da hadi gidip orda yaşayalım" demesi sayesinde böyüüük şehirden kalkıp da geldikleri şehirdir. Dolayısıyla benim de doğum yerim olmuş olan şehirdir. İlk aşkımı, ilk arkadaşlarımı, ilk mutluluklarımı yani büyüme ile beraber en güzel ilklerimi yaşadığım şehirdir. Ama küçük şehirlerin kaderidir bu. Sizi büyütür, kucaklar, sokaklarında özgürce gezmenize izin verir. Ama sonra nankörlük yapar ve kalkıp üniversite diye, hayat daha eğlenceli diye başka bir yere gidersiniz.. O da arkanızdan bakar öyle... Ama öyle sevecendir ki arada sırada gitmenize bile razı olur... Gittiğiniz 3-4 gün de bile size eskiden yaşattığı bütün duyguları yaşatır...Belki babam bu yüzden bizi alıp da böyük şehire yerleşip sonra "dağı taşı altın İstanbul, yedin bitirdin bizi, İstanbul sen mi büyüksün ben mi görecez" diye bir tepede bağırmamıştır. Acaba hiç içinde kalmış mıdır? Alternatif babalar günü hediyesi: Babanızı İstanbul'u tepeden gören bir yere çıkartıp arka fona eski bir türk film müziği (tercihen al dudaklım veya eye of the tiger veya selvi boylum al yazmalım) vererek kendisinden "İstanbul sen mi böyüksün ben mi görecez" diye bağırmasını isteyin, bu sırada arka fonda anneniz ile kötü yola düşmüş kızı rolünü üstlenin ve babanızın arkasını dönerek size sarılması için kollarınız açık bir halde bekleyin.)
“kitap okurum, sinemaya giderim” klişisenin doğuş noktası aslında bu ufak şehirlerdir zira “boş zamanlarınızda ne yaparsınız sorusuna dedikodu yaparım, komşuları çekiştirip, kim orospu olmuş istatistikleri hazırlarım demek pek olası bir durum değildir. Bu sebeple de söz konusu anne adı “çocuklarına muz bile yedirmeyen zalim balık eti anne” olarak şehirde yayılacak diye ayrıca da korkmuştur. ) Diğer çocuğun devreye girmek üzere olduğunu gören anne utana sıkıla misafirlere çocuklarının hep böyle cıvık olduklarını anlatır. Ardından apar topar iki çocuğu da alarak mümkün olan en hızlı şekilde ortamı terk eder. Misafirlikten çıkıldığında ilk durak en yakın manavdır. Manavdan 1 kilo muz alınır ve her iki çocuk da en yakın duvarın üzerine oturtulur ve olay başlar.Anne: Muzları soyup birini ufak olanın birini ağabeyinin ağzına sokarak-hatırladınız mı şimdi neymiş bu?
-sessizlik-
ikinci muz açılır ve anne yeniden sorar ağızlarına sokarken: neymiş bu hatırladınız mı?
-çiğneme hareketleri ve sessizlik-
Üçüncü ve dördüncü muzlar açılır anne birini ufaklığın birini ağabeyinin ağzına tıkmaya yeltenirken sinirle sorar; "Neymiş bunun adı neymiş anladınız mı??"
Kusmaya yakın sesle- her iki çocuk da:
-Muuuuuuzz anne muuuuuuuuuzzz..
Çok ilgisiz dip not: Söz konusu ufak şehir anne ve babamın evlendikten sonra babamın "x diye bir şehir var, ben bi kez gitmiştim, güzeldi, hem ucuzdu da hadi gidip orda yaşayalım" demesi sayesinde böyüüük şehirden kalkıp da geldikleri şehirdir. Dolayısıyla benim de doğum yerim olmuş olan şehirdir. İlk aşkımı, ilk arkadaşlarımı, ilk mutluluklarımı yani büyüme ile beraber en güzel ilklerimi yaşadığım şehirdir. Ama küçük şehirlerin kaderidir bu. Sizi büyütür, kucaklar, sokaklarında özgürce gezmenize izin verir. Ama sonra nankörlük yapar ve kalkıp üniversite diye, hayat daha eğlenceli diye başka bir yere gidersiniz.. O da arkanızdan bakar öyle... Ama öyle sevecendir ki arada sırada gitmenize bile razı olur... Gittiğiniz 3-4 gün de bile size eskiden yaşattığı bütün duyguları yaşatır...Belki babam bu yüzden bizi alıp da böyük şehire yerleşip sonra "dağı taşı altın İstanbul, yedin bitirdin bizi, İstanbul sen mi büyüksün ben mi görecez" diye bir tepede bağırmamıştır. Acaba hiç içinde kalmış mıdır? Alternatif babalar günü hediyesi: Babanızı İstanbul'u tepeden gören bir yere çıkartıp arka fona eski bir türk film müziği (tercihen al dudaklım veya eye of the tiger veya selvi boylum al yazmalım) vererek kendisinden "İstanbul sen mi böyüksün ben mi görecez" diye bağırmasını isteyin, bu sırada arka fonda anneniz ile kötü yola düşmüş kızı rolünü üstlenin ve babanızın arkasını dönerek size sarılması için kollarınız açık bir halde bekleyin.)