Ana içeriğe atla

Radikal Sorular

Cumhurbaşkanı'na gazeteyi götürüp de "olmuş mu amca" diye soran bir gazetenin adının "Radikal" olması Seda Sayan'a Türkiye'nin en güvenilir insanı ödülünü vermek kadar komik olmuş. 


Köşk'ün içerisinden "ilk kez Radikal görüntüledi" tadında haberler yapıp manşetler atmak Tate Modern'in porselen çekirdek sergisi kadar  düşündürücü olmuş (Çinli sanatçı Ai Weiwei’nin fikir babası olduğu çalışmada porselen çekirdekler 2 yıllık bir uğraş sonucunda bu hale gelirken, 1600 kişilik bir ekip her bir çekirdeğe şekil verdi, boyadı ve pişirdi.)

Eyüp Can'ın "Yahudi sevgilim de oldu, Müslüman da, Madonna'ya benzeyeni bilem oldu tadındaki orjinal gazeteci, kendini okuyucuya tamamen açan halk adamı olarak görünme  hedefi, kendini tonton dede sanıp da torunlarına zorlama ve uydurulmuş hikayelerini anlatan sıkıcı dede pozisyonuna düşürmekten  öteye gidememiş. Zira her masal anlatan dede ilginç ve tonton olmadığı gibi her farklı ders anlatmaya çalışan hoca Ölü Ozanlar Derneği'nde ki hoca değildir.

Yıldırım Türker orda hala napıyor acaba? Acaba Radikal'de bir sevgilisi filan var da bırakamıyor mu? 

Bi de daha önemlisi Yeni Radikal'de köşe yazarlarının fotoğrafları neden hareketli gif olmuş? Bir tanesi sanki tam burnunu karıştırıyormuş da kamerayı görünce çekmiş gibi görünüyor.

Aslında en önemlisi, neden Eyüp Can'ın fotoğrafı "hepinizin ağzına sıçıcam" tadında bize gülümsüyor? Bi de Eyüp Can'ın Severus Snape'e çok benzediğini sadece ben mi düşünüyorum?

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...