Ana içeriğe atla

Silmek istediğinize emin misiniz? Click...

Kimi zaman birikenlerin etkisiyle yapılan eylemdir, uzun zamandır düşünülüp de cesaret edilemeyen olay en son damlanın bardağı taşırmasıyla son bulur. Bir anda silersiniz o kişiyi. Anlık sinir gibi görülür ama değildir aslında. Birikenler vardır, yaşananlar, hazmedilemeyenler, unutulamayan olaylar... Ağırınıza gitmiştir aslında hepsi ama hep bir son daha vermişsinizdir o kişiye... Beklersiniz ki düzelsin, sizin arkadaşlığınız ya da sevginiz ya da aşkınız her neyse boşa gitmesin. Ama olmaz. Bir anda son damla düşer bardağa. Siz de tamamen silersiniz o kişiyi. Bir daha hayatınıza geri sokmamak kaydıyla silersiniz hem de. Zordur aslında. Başkalarında nasıldır bilmiyorum ama benim için uzun zaman düşünülüp cesaret edilemeyen ya da gereksiz bulunan daha sonra bir anda bu kadarı yetti deyip de yaptığım olaydır. Pişman olduğum zamanlar oldu. Ama neden bilinmez o insanları idare ederken asla kazanamadığım şeyleri o insanları sildikten sonra kazandım. Kimi ne kadar değer verdiğini söyledi kimi arkadaşlığımızın ne kadar eşsiz olduğunu. Evet, sanırım kural bu. Bir insana sizi kaybettiğini göstererek asla duyamadıklarınızı duymak, öğrenmek istediğiniz ihtiyacınız olan şeyleri öğrenmek, daha önce asla size anlatmadığı şeyleri son an telaşıyla ondan dinlemek. Evet, evet insanların doğasında var bu. Son ana kadar hiçbir şey yapmamak. "nasıl olsa elimde" diyerekten ilgilenmemek, hiçbir şey göstermemek ve o kişi "ben gidiyorum" dediğinde de paniklemek. Ne komik di mi?


Dip not: Ama bazen de öyle birisi çıkar ki karşınıza, kredisi sınırsızdır... Söyledikleriyle canınıza da okusa o tuşa asla basamazsınız. Bassanız da karşınızda "işlem reddedildi" uyarısı belirir. Hayatınızın geri kalanını beraber geçirmek istediğiniz insanlardır bunlar. İşte o zaman hayatınızın geri kalanının bir an önce başlaması için (tribute to When Harry Met Sally) çırpınır durursunuz. Literatürde bu kişilere "siltuşununfonksiyonsuzbırakaninsanlar" denir ve çok az bulunurlar. Bu literatürün insanları Murphy ile yakından bağlantılı insanlardır.
Yanınızdadır ama çok kalmayacağını bilirsiniz. Beraberken bile özleyeceğinizi düşünürsünüz.. Yaşattıklarını ve beraber yaşananları daha bir şeyler yaşarken düşünür özlersiniz. Değerini bilmek istersiniz yaşanan anın ama yaşanmışlar önüne geçer. O her anınızı beraber geçirdiğiniz, sizi sizden daha iyi anlayan, esprilerinizi tek anlayan ve gülen kişidir. Gitmesine az kalmıştır. Her şeyin tersine beraber olmak bazen üzer sizi çünkü kendi kendinize çözmek istersiniz gidişinin getireceği sorunları. Şimdiden özlemeye başlarsınız. Beraberken yaşanılan komik bir anda gülemez, mutlu olamazsınız, sadece onun anlayabildiği esprileri yapmak istemezsiniz çünkü bir süre sonra olmayacaktır o ve daha da kötüsü esprileriniz sadece sizi güldürecektir. Mutlu olamazsınız bir türlü. Aklınızda bir yerlerde hep gideceği gün ve zaman vardır. Geri döneceği zamanı düşünemezsiniz bile, bir şeyler acıtır içinizi çünkü gideceğini kabul etmişsinizdir. Ona belli edemezsiniz çünkü yapması gerekeni yapıyordur ve başka bir şansı da yoktur. Tam da "işte buldum" derken. Susup oturmak düşer size. Zaten “gitme” deme gibi bir alternatif ortada yoktur. İşte bu insanlar söz konusu literatürü oluşturan insanlardır. 6 ay da gitse 16 yıl da gitse sizin için  “o”nun hep o literatürün baş köşesinde olduğunu ve olacağını bilip rahatlarsınız. 13.10.2010

Senior Ed Bloom: they say, when you meet the love of your life, time stops, and that's true. what they don't tell you is that when it starts again, it moves extra fast to catch up. ..

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...