Ortaokul ve lise zamanlarımın en kâbus günleri annemin veli toplantısından gelmesini beklemekti, toplantıdan bir şekilde haberi olan annenin toplantıya hazırlanıp gitmesini izlemek ve o sırada şirin görünmeye çalışmak hayatımda yaşadığım en korkunç anlardandı. Sevimli görünmek için çabalayıp dururken anne bir anda hazırlanarak toplantıya giderdi. Ben evin içinde tüm korkularımla kalıp tırnaklarımı yerdim… (tırnak yeme alışkanlığının başlangıcı) ''Ali' ye yaptığım kötülüğü anlatmamıştım acaba anlatır mı örtmen toplantıda?'' diye düşünüp akabinde yer değiştirip diğer koltuğa geçerdim. ''Peki ya coğrafya sınavında kopya çekerken yakalandığımı anlatırlarsa?'' diye düşünürken mutfakta buzdolabının önüne doğru yürüyüp yiyecek bir şeylere arardım (yeme bozukluğunun başlangıcı)…
Hiçbir şey yiyemeyeceğimi anladıktan sonra balkondaki garip devasa salıncağa oturup kalan tırnaklarıma dadanırdım. Saatler boyunca orada okulda yenilen haltlar ve anneye anlatılmayanlar düşünüp dururdum… ''E okuldan kaçtığım gün karşılaştığım matematik hocası söylerse?'' ya da ''10 aldığım fizik sözlüsü…'' ya da geç girdiğim dersler... düşünceleriyle sıcaklar basardı…
Akabinde ev telefonu çalar... Tüm o sessizlik ve karın ağrılarıyla geçen saatler içerisinde çalan o telefondan karşıdaki sesin “Never say "who's there?" Don't you watch scary movies? It's a death wish. You might as well come out to investigate a strange noise or something.”
filan demesini beklersiniz ki o sese de razısınızdır, nedir yani en fazla balkondan atlayıp maskeli bir katil tarafından bacağınızdan bıçaklanma tehlikesi vardır ki toplantıdan çıkmış anne fikriyle kıyaslandığında maskeli seri katil düşüncesi daha mantıklı gelmektedir.Ama karşıdaki ses Türkçe konuşan annedir. ''Bir okula gelsene sen'' cümlesini duyup donar kalırım... Baba aranır, baba da
annenin acil durum çağrısıyla çoktan okulun yolunu tutmuştur zaten… ''Okulda görüşürüz babacım'' denir -tabii ki en sevimli halle-… John Coffey’nin yeşil yolda yürümesi gibi yola çıkılır, ''acaba hasta numarası yapsam da acısalar işe yarar mı'' diye düşünülür ama okula varılmıştır.. Okulun boş koridorlarından yürünür. toplantı bitmiştir ve koridorlarda kimsecikler yoktur . Sınıfa girilir; akabinde hocalardan biriyle annem sarılmış ağlaşırken görülür. Ayaklar geri geri gider ama bir şey yapılamaz. Suratta dünyanın en korkunç gülümsemesi ile annenin yanına yaklaşılır. ehe ehe şeklinde sevimli gülümsemeler denenir ama becerilemez ve akabinde olaylar gelişir.
Dip not: Nelerden korkuyormuşum bir zamanlar. O zamanların şimdi geyik konusu olacağı, sınıfa girildiğinde hocaya sarılmış ağlayan annenin de bu durumla dalga geçeceği o zamanlar ne kadar uzak duruyordu bana. Şimdiyse sadece anı konusu olmuş. Anlatıp anlatıp gülüyoruz. Belki de o imkânsız çocuğu adam etmiş olmanın rahatlığı var benimkilerde. Belki de annemin bana kızdığı zaman" umarım senin gibi bir çocuğun olur da anlarsın" demesinin nedenlerinden biridir o gün.