Sanki ayaklarımın üzerinde durmaya çalışıyorum yeniden. Gerçekten de üzerinde durduğum yer birden bire altımdan kaydı ve ben her şeye yeniden başlamaya çalışıyorum. Buna yürümek bile dahil. Sanki eskisi gibi yürüyemiyorum neden bilmiyorum.
Bugün sabah yeni ofisime bakmaya gittim. Giderken çok zorlandım. Çok ağladım. Sonrasında seni arayıp da sana anlatamayacağıma ağladım, senin daha bu işle ilgili hiçbir şey yokken arkadaşımın arayacağı gün bana hiçbir şey bilmeden "bugün bana sana olan her şeyi lütfen rapor olarak ver sürekli çünkü içimde bir his iyi birşeyler olacağını söylüyor" dediğin aklıma geldi. Tam da o gün hiç beklemediğimiz bir anda bu iş çıkmıştı. Çok şaşırmıştım. Sen "ben biliyordum" demiştin.
İkinci mülakatımdan sonra işin olacağı kesinleşince hemen atlayıp yanıma gelmiştin. Ne kadar mutluyduk. Ne kadar mutluydun benim için.
İşin evinize ve senin işine çok yakın olduğunu öğrenince daha da mutlu olmuştuk, her şey bizim istediğimiz gibi gidiyordu artık ve iş çıkışlarında dahil beraber olabilecektik. Hatta ben bazen çıkıp size gidecektim orada annenle oturup akşamında seni bekleyecektik.
İşte tüm bunlar bir anda silinmişken sabah hazırlanıp oraya gitmek çok ağır geldi. Arkasındaki tüm hayaller bitmişken birden kendimi ilkokula yeni başlayan ufak bir çocuk gibi hissettim. Hani annesini sınıfa kadar sokup akşama kadar yanında oturmasını isteyen ufak çocuklar olur ya. İşte onlar gibi hissettim kendimi. Nasıl yapabileceğim hakkında hiçbir fikrim olmadan giyindim, saçımı taradım ve gittim.
Zor geldi. Ama sonra bir an için de farklı bir şeylerden konuşmak iyi geldi. Eve geldim şimdi ama sen yoksun. Sana anlatamıyorum. Heyecanımı seninle paylaşamıyorum. Oysa ki kaç defa beraber kutlamıştık bu işi. Ne güzel desteklemiştin beni ilk başta.
Mutluyduk o zaman di mi? Ya da sen aslında mutsuzdun ama bana mutlu insanı mı oynuyordun? Ben mi görememiştim kendi mutluluğum içinde?
Bilmiyorum.
Sana yazarken kızgınlıklarımı unutuyorum sadece güzel anılardan, güzel şeylerden bahsetmek istiyorum. Neden bilmiyorum. Belki de kötü anılarımı paylaşmak için her hafta psikoloğuma para ödediğim için daha anlamlı olsun istiyorum kimbilir:) Şaka yapıyorum. Öyle değil. Yazarken bazı şeyleri geride bırakabiliyorum sanırım. Sana olan öfkem yazarken hafifliyor.
Aklımda o kadar fazla soru işareti var ki neden yaptığına dair.
Gitmiyorlar. Aklım almıyor. Kendimi suçluyorum bazı noktalarda. Ama herkes bunun en yanlış şey olduğunu söylüyor. O gece olmasaydı başka bir gece olacaktı diyorlar. Düşünüyorum. Daha önce de denediğin o gece ben seni tutamasam da sen o zaman mı gidiyordun?
Sen gerçekten her türlü gitmeye mi hazırdın hep?
Ben seni nasıl durduramadım? Ben alıp da seni bir psikoloğa götürseydim. Kızar mıydın bana?
O kadar konuşurduk bunu neden ciddi ciddi hiç konuşmadın benimle peki? Bana her şeyini ama her şeyini anlatan adam bana neden bu kadar büyük bir şeyi anlatmadı? Benim korkmamdan mı korktun? Öyleyse bu yaptığın beni hiç korkutmadı mı sanıyorsun?
Hayal kırıklığı, Korku, Öfke, Dehşet, Pişmanlık, Aşık olduğu adamı kaybetme, Özleme, Kendimi suçlama, Kabullenememe, Ölüm... Sen bana bunların hepsini bir anda yaşatıp gittin.
En ağırı da ne aslında biliyor musun? Bir "hoşçakal" bile demedin. Hiçbirimize. Bu kadar mı acelen vardı? Bu kadar mı kızgın, öfkeliydin? Bu kadar mı önemliydi aptal tartışmalar?
Neden bana sürekli "her şey güzel olacak" diyip duruyordun? Olmayacağından korktuğun için mi?
Arkanda ne kadar çok soru işareti bıraktın biliyo musun? Sen beni bu kadar cezalandırmayı isteyecek kadar sevmiyor muydun aslında yoksa sen sadece her öfkeli olduğun anda olduğu gibi beni acıtmak mı istedin yine sadece. Sen beni 1 üzersen ben seni 100 üzerim der dururdun hep. Sence bu orantı burda oldu mu?
Kelimelerin anlamı yok. Yazdıkça kendimi de sorguluyorum. Sana yazdığım o ölüm ilanını okudum dün. Verilen sınırsız sakinleştiricilerin (bunun yanlış bir tedavi olduğunu daha yeni öğrendik psikiyatrdan) bana her şeyi bıraktırıp sadece seni özlememi ve olayı inkar etmemi sağladığı anda, hafızamın nerdeyse hiç olmadığı bir anda sana yazmışım onları. Şu an olsa yazabilir miyim emin değilim. Öyle bir şekilde giden birisine yazılacak bir ilan değilmiş aslında o ilan. Evet yazılanlar doğru.. Orada da o ruh haliyle sana son görevimi yapmak istemişim ve insanlar "emin misin" dediklerinde "evet karışmayın" demişim.. Şimdi anlıyorum neden sorduklarını. Sanki hiçbir şey yapmamışsın da yanlışlıkla gitmişsin gibi seni affederek yazmışım o ilanı. Hani her tartışmadan sonra hiçbir şey olmamış gibi barışır birbirimizi affedip birbirimize söylediğimiz kötü şeyleri örtecek başka güzel şeyler söylerdik ya. İşte onu yapmışım ben yine. Ben yine hemen unutmuşum sadece seni affedip sana seni sevdiğimi söylemişim... Orası değildi belki de bunun yeri bilmiyorum. Zaten sen okuyamadıktan sonra öyle bir ilanın ne anlamı var şu anda ilaçsız kafayla onu da anlamıyorum. Sadece beni acıtıyor okudukça
Ben seni de kendimi de şimdi bile hala affedemiyorum ki.