Zaman geçiyor. Mevsimler değişiyor. Kar yağdı, yağmurlar yağdı, fırtınalar çıktı şimdi güneş çıkıyor. Akşam güneşi çıkmaya başladı ama hala soğuk hava. Ben uyudum, uyandım, yemek yedim, kilometrelerce koştum, ağladım, güldüm, kahkaha attım, arkadaşlarıma sarıldım, annemin kucağında uyuyakaldım, Burcum ellerimi tuttu, yine uyudum, yine uyandım, içim acıyarak uyandım bazı sabahlar, bazı sabahlar gülümseyerek güçlü uyandım, uyudum, bazı geceler yastığıma sarılıp uyuyakaldım, bazı geceler elimi yastığın altına koyup, bazı geceler ter içinde sırılsıklam uyandım, bazı geceler hiç deliksiz uyudum, haftasonları oldu, bazı haftasonları evden çıkamadım cesaretimi toparlayıp, bazı haftasonları eve giremedim sokaklarda dolaşmaktan, insanlarla tanıştım, bazılarını çok sevdim, bazılarını az sevdim uzaklaştım. Kitaplara başladım. Bir sürü kitaba başladım bitiremedim hiçbirini. Charles Dickens, Miranda July, Zülfü Livaneli, Murathan Mungan... Hepsiyle bişeyler paylaşmayı denedim, beceremedim. Sonra Kürşat Başar okudum durdum. İnsanın okuduğu kitapları yeniden okuması iyi bişeymiş böyle durumlarda meğer. Nasılsa bildiğim şeyleri sadece kafa dağıtmak için okumak konsantre olmadan. Öyle okudum. Okudum. Sonra müzik dinledim. Herkesi, her şeyi. Kimi zaman radiohead dinlerken buldum kendimi kimi zaman Snowpatrol kimi zaman Blues Traveller kimi zaman Fiona Apple kimi zaman Pinhani kimi zamansa komik ama Müzeyyen Senar. Ruh halim gibi şarkılarım da dengesizler. Araba kullandım. Kimi zaman eve gitmem gereken bir akşam yolumu uzatıp sahilden gittim saatlerce gecenin alakasız bir saatinde. Kimi zaman arabada ağlarken polis çevirmesine yakalandım. "Ne oldu" dedi polis.. Uydurdum bişeyler. Devam ettim yoluma. Yemek yedim. Aslında bu biraz yalan. Çok yemek yiyemedim... Daha doğrusu yemek yedirildim. Sonra içki içtim. Hayır içirilmedim onu kendi isteğimle içtim. 2-3 kadeh rakı, bir kaç bardak -belki biraz daha fazla- bira... Kimi zaman keyifli sarhoş oldum insanları eğlendirdim. Kimi zaman ağlamaya başladım en alakasız yerde. Ağlarken konuştum. Karşımdakileri de ağlattım. Sonra silkelendim güldürdüm ama insanları. Şakalar yaptım.. Şakalar yapabildikçe etrafımdakilerin mutlu olduklarını gördüm. Devam ettim. Sonra yine uyudum rüyamda bir sürü şey gördüm. Kimi zaman alarmım çaldığında rüya bittiği için üzüldüm kimi zaman da sevindim rüya bittiği için. Filmler izledim. Kimini çok sevdim kiminden nefret ettim. Kimi sıradan sıkıcı geldi kapattım kiminin bazı sahnelerini başa alıp izledim. Arkadaşlarımla konuştum, kimi dinledi akıl verdi bana kimine ağır geldi sadece sustu çaresizce gözlerimin içine bakarak. Saçlarımı kestirmedim. Tırnaklarımı yedim. Sonra artık büyüdüğümü düşünüp bıraktım tırnaklarımı yemeyi...
"Biz de çocuk büyüttük." Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor. Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...