16 Kasım 2012. Tam 6 ay oldu bugün. Senin gitmeye benimse kalmaya karar vermemin üzerinden tam 6 ay geçti. Arkadaşken bile 1 gün bile birbirimizle konuşmadan duramazken ben seninle tam 6 aydır konuşmadım. Ne çok şey oldu şu 6 ayda bir bilsen. Beni ayağa kaldırdılar. Ben yere düşmüşken hepsi beraber elimden tutup beni kaldırdılar. Kimi yeniden yürümeyi öğretti bana kimi yeniden nefes almayı kimi uyumayı kimi sokaklara çıkmayı kimi gülmeyi kimiyse sadece susarak konuşmayı...
Ender Amcam geldi ilk başta. Nefesim kesilmişken nefesimi yerine getirdi o gece. Sonrasını ben hatırlamıyorum ama flu olarak hatırladığım bir sahnede bana sarılmış benimle ağlıyor bana o anda bile geçeceğini söylüyordu... Sonra Pelinle Çağrı geldiler. Pelin bana sarılıp "çok acıyacak canımız ama geçecek söz veriyorum" diyordu ben ağlarken hastanede. Çağrı sessizce bakıyordu. Pelin beni Çağrı annemi devralmıştı ertesi gün zaten. İkisi de iyi geldiler yine bize. Pelin günlerce cadde-beykoz arasında shuttle yaptı. Beni ilk defa o dışarı çıkarttı biliyor musun? Beni starbucks'a götürdü, sanki 5 yaşındaki kardeşine hayata giriş dersi veren sabırlı abla gibi. Önce kitapçıya götürdü karikatür kitapları aldı... Pardon düzeltiyorum kitapçıda bulduğu tüm komik kitapları aldı. Ordan kahve içmeye götürdü. Böylece sokağa çıkmaya başladım yine. Saatlerce dinledi beni. Ben konuştum o dinledi. Saçmaladığımda düzeltti. Ben anlattım o sabırla dinledi, sarıldı, elimi tuttu. Beraber geçecek dedi. Geçti de. İkinci ve son defa mezarına geldiğimde yanımda Pelin vardı. Tüm işini gücünü bırakıp beni alıp adaya getirdi. Benimle ağladı sonra önüme biraları dayadı:) Onu da beraber yaşamış olduk Pelomla.. Onun sayesinde canım daha az acıdı. Dönüşte gemide önüme çikolataları koyup yememi emretti. Yedim bende:)
Biliyor musun Birhan teyzem o gece kalp krizi geçirdi. Senin gittiğini duyunca dayanamadı. O kadar seviyormuş ki meğer ikimizi de dayanamadı. Ama o da geçti. Şimdi bunun bile esprisini yapıp gülüyoruz kendi kendimize. İlgi çekmek için yaptı diyoruz:) Her sabah benimle uyandı o da biliyor musun? Benimle kahve içti sigara içti sabahın köründe... Dinledi.. Sadece dinledi.. Kendi hastalığını unutup beni dinledi günlerce gecelerce.. Ne kadar şanslı olduğumu farkettim ironik bir şekilde aslında. Tam 4 tane annem olduğunu hatırladım yine. Lale teyzem ben uyurken saçımı okşadı, ağladığını benden gizleyerek gülümsemeye çalıştı, sevdiğim şeyleri yapıp yalvararak bana yedirmeye çalıştı günlerce. Nihan teyzem bir süre inanamadı ne olduğuna, sessizdi ilk başlarda. Sonra o da gizli gizli ağlayıp benim yanıma geldiğinde sustu. Ufak bebeği gibi terimi kontrol etti, üzerimi değiştirdi, sarıldı bana, yüzümü sildi... O da geçecek dedi. Necdet Amcam kucağına yatırdı beni. O da geçecek dedi. Günlerce, gecelerce hepsi etrafımda beni beklediler. "Geçecek" dediler hep. Sıcacık sarılmalarıyla, bakışlarıyla, canımın acıdığını hissederek bana "geçecek" dediler. "Aile" kavramının önemli olduğunu biliyordum da bu kadar güzel bir şey olduğu bu kadar net olarak yüzüme en ağır şekilde bu sefer çarptı sanırım onlar sayesinde.
Egemen gecelerce yattığım koltukta ayakta başucumda dikildi durdu uyumadan. Çok korktu o da bana bir şey olacak diye. Öyle durdu, bekledi gecelerce. Ama sonradan anladım ki meğer benim bir an önce kendime gelip beni sarhoş edip sonra arkadaşlarına şebek etmekmiş derdi. Gece 05.00'de açılan bir barda sabaha kadar dans etti benimle bir gece. Bir gece çağırdığı ciks gece klubünde ben ortalarda bana içirdiği içkilerin etkisiyle zıplarken yanıma gelip benimle zıpladı durdu saatlerce.
İlk defa Cansu'yla geldik mezarına biliyo musun? Komik insan çantasına mezarlık ziyaret kitini koymuş gelmiş ablasına destek için. Kolonya, su, mendil... O geçecek diyemedi ilk başlarda. Korkmuş meğer çok. Herkese "edi nasıl edi olacak?" diye soruyormuş durmadan. Öyle ki bir kaç hafta sonra kendisine bir espri yaptığımda inanamayıp annemlere "ilaç mı veriyorsunuz" diye fısıldadığını bile duydum:) Ama işte edi eski edi oldu onun da sayesinde..
Burcum.. Çok canı yandı Emir onun da ya. Emir'i özlüyorum ben diye ağlamış durmuş. Bana söylemediler. Yeni öğrendim ben. Ben daha konuşamadım onunla. Anlatamadım neden gittiğini. Sadece gittiğini söyledim. Bana yeni yılda yazdığı bir notta gülümsememi istediğini ve her şeyin güzel olacağını söyledi o da bana. Onun için düzeldim en çok da sanırım. Onun benim ağladığımı görmesine dayanamamak ayağa kalkmamı en hızlandıran şey oldu sanırım. Birimiz zaten bir haksızlık yapmıştık ona. Benim de bir haksızlık daha yapmama gerek yoktu. Sevdiği birinin ölmesini ilk seninle yaşadı biliyor musun? Bu yüzden de hiç unutmayacak seni.
Arda.. Neye uğradığını şaşırdı o da. Şaşkın şaşkın gezindi durdu ortalarda. Ufacık koltukta beni kenara itip yanımda uyumamı bekledi başımı okşayarak. İnsanın kardeşlerinin olmasının ne kadar önemli bir şey olduğunu anladım. Ne kadar da iyi gelen bir şeymiş meğer ağbinin başını başına koyup "anneee bu hamster'a benziyor di mi" diye ben ağlarken beni kahkahalarla güldürmesi.. Çok üzüldü Arda.. Arkadaşlarına haber verdi. Hepsi geldiler. Bora ve Simin saatlerce karşımda oturup bana gerçekten geçeceğini anlattılar binbir örnekle. Sımsıkı sarıldılar. Geçecek gör bak dediler. Nevra, Iraz, Melisa, Dodo, İrem, Nilüfer hepsi ısrarla ve defalarca gerçekten ama gerçekten geçeceğini anlattılar. Aynı zamanda Arda'ya da iyi geldiler hepsi. Arda onlardan aldığı gücü bana verdi o günlerde işte..
Annem dimdik ayakta durdu. Beni yanına alıp uyuttu gecelerce. Gece uyuyamadığımı görünce üzerime sabahlığını giydirip yürü aşağı iniyoruz diye beni mutfağa indirip kahve yaptı bana. Beraber sabahlara kadar oturduk. Ben konuştum o dinledi. Ellerimi tuttu, avuçlarının içine aldı öptü defalarca. Beraber ağladık. Bana güç verdi. İşe başladığım zaman ben kapıdan çıkarken bana sarılıp "gücümü, enerjimi sana veriyorum annem" dedi. Yok hayır ruhi şeylere sarmadı ya da Reiki'ye filan başlamadı. Ben de korkmadım diil ama bi ara içten içe:) Her sabah ama her sabah benim ayak seslerimi duyduğunda beni merdivenlerin başında karşıladı. Alarmlı saat gibiydi sanki. Hiç yalnız bırakmadı o da beni. Bana komik bir şekilde yeminler filan etti geçeceğine. Her şeyin düzeleceğine. Başımı göğsüne koydu ben iyi hissetmediğimde. Öyle sakinleştim çoğu zaman. Fırsatım olsa senden 15 tane daha yapardım dedi durdu hep beni güldürmek için. "Ne kadar kötü bir şey olurdu anne 15 tane sevgilisi ölmüş travmatik kız çocuğu aynı evde" diye cevap verdim. Güldük beraber. Sonra yeniden gülebildiğimizi farkedip daha da fazla güldük beraber.
Babam.. Küçüklüğünden beri herkesten koruyup kolladığı, 30 yaşına gelmiş olmasına rağmen hala "prensesim" dediği kızının ilk defa sessizliğini dinledi çaresizce. Babalar da ağlarmış Emir. Babam çok ağladı. Babamın daha fazla ağlamasını, bana çaresizce bakmasını görmek istemediğim için de kendime geldim silkelenip biliyo musun? O da göğsüne yatırdı beni. Saatlerce, günlerce göğsünde yatırdı. Çok korktu bana bir şey olacak diye. Duş almak bile bir ara kabusa dönmüştü babam dışarıda tedirgin bekliyor diye:) Şimdi her espri yaptığımda en çok babam gülüyor biliyor musun? İyileştiğimi farkettikçe daha da çok gülümsüyor.
Seren... Bunu da beraber yaşadık Serenle. Ben nefes alamadığımda, yani tıbben bir süreliğine aralarından ayrıldığımda benim nefesimi geri getiren Serendi biliyo musun? Gözlerimi açtığımda karşımda onun yüzü vardı. "Eda" diyordu. Annemler diyorlar ki Seren "Eda Lütfen" dediğinde açmışım gözlerimi ona bakmışım. Gecelerce bir koltuğun üzerinde chucky'ye benzeyen benimle oturup beni dinledi o da. Eda geçecek, bir kaç ay sonra seninle oturmuş rakı içerken sana "Eda bak bu da geçti" diyeceğim ve ikimiz yine gülücez dedi. "Saçmalama Seren" dedim. Sonra gerçekten de bir kaç ay sonra Ankara'da beraber oturmuş rakı içerken benim kahkaha attığımı görüp bana "bak Eda geçti" dedi. Sonra şapşal insan beraber fotoğrafımızı çekip facebooka koydu. Neden dedim.. "İnsanlara Eda'nın geri döndüğünü yine gülümsediğini göstermek için" dedi. Gecelerce ama gecelerce telefonda konuştu benimle. Acil yardım hattım gibi. Ben tam ağlamaklı onu aramışken 10 dakika sonra kahkahalarla gülerken buldum kendimi. Sadece bana değil tüm aileye iyi geldi o da. Herkesi sakinleştirdi, kendine getirdi. Burcum'u güldürdü ha bi de tabii ki doyurdu :)))
İdil.. Zamanında Hocam olan ve benden illallah etmiş olan insan benimle ağladı günlerce. Cezaevi-Dolapdere maratonuna bir de Beykoz'u ekledi. Cezaevinden çıkıp aç karnına depresif eski öğrencisini, asistanına hayata dönüş operasyonu yapmaya geldi defalarca. Benimle ağladı o da. Biliyor musun etrafımda benimle gülen insanların olduğunu ve bunun çok güzel bir şey olduğunu biliyordum ama etrafımda benimle ağlayan, benim canım yandığında canı bu kadar yanan insanlar olması da çok güzelmiş. Hoş kendisi daha sonra tüm bunları başka amaçlar için yaptığını itiraf etti ama en azından benim işime yaramış oldu:)
Ekin günlerce bana gerçekten her şeyin nasıl düzelebileceğini anlattı. Anlattığı komik şeylerle dikkatimi dağıttı. İşe başladığımda onun da aynı binada olduğunu S.O.S durumunda koşabileceğini bilmek çok iyi geldi. Sonra kendisi Mrs Brown oldu ve her öğlen bana zeytinyağlı yemekleriyle geldi. Karnımın acıktığını ve yemek yemem gerektiğini hatırlattı Mrs Brown. Bana güçlü olmamı söyledi durdu.Sonra her gördüğünde "senin kadar güçlüsünü görmedim ben" diye bana gaz verip durdu:)
Yazdıkça farkediyorum aslında teşekkür etmem gereken ne kadar da çok insan olduğunu. Bir kere tüm ekibi anında toplayıp gelen Pelo'ya yine teşekkür etmem lazım aslında. Bunu kendilerine sonradan itiraf ettim hatırlamıyorum diye ama iddialara göre Aygen Roma'dan gelmiş:) Pelo tüm ekibi toplayıp oturtmuş karşıma beni eğlendirmeleri için. Aygen, Aslı, Gökhan, Deniz, Çağrı, Hayri, Sinan..
Yazdıkça isimler geliyor aklıma ve her birine ne kadar çok teşekkür etmek istediğimi düşünüyorum. Örneğin Seda her sabah üşenmeden bana mesajlar attı. Her şeyin ne kadar da güzel olacağını anlatan epey cıvık mesajlar:) Seda Hoca kendimi güçsüz hissederek uyandığım bir gün de bana Asya'sının doğduğunu haber verdi. Burcu güzel mesajlarıyla tahmin ettiğinden daha da fazla iyi geldi bana. Gökçe'nin de görüntüsü var gözümün önünde sonra İdil'de teyit etti beraber geldiklerini zaten:)
Rüya, Ayça, Merve, Özlem,Tezay, Zubus, Annen, Burcu, Gülen, Can, Ulviş, Ezel Abla, İlker Ağbi, Senoşum, Bursa'dan apar topar gelen ama flu olarak hatırladığım ve sadece 5 dakika oturduğunu iddia ettiğim ama aslında tüm günü benimle geçirmiş olan Yücel... Yok saydıkça aklıma isim geliyor ama ben daha da şanslı hissediyorum kendimi işin güzel tarafı.
Bazılarıyla uzakta ama yakındalardı hep. Evelyne gibi. O da her gün beni nasıl düşündüğünü anlatan maillar attı. Gelmek istedi ama ben istemedim. Fransızca hiç yas yapmadım bu yaşa kadar diye düşündüm aslında. Fransızcam yas profiline yetmeyebilir diye korktum:) Nilüfer Amerika'dan geldi. Oturdu beni dinledi tüm gün boyunca. Anlattı. Hiçbir şeyi kaybetmemişiz onca sene görüşememiş olmamıza rağmen. Ortaokul'da Denizhan'da iskelede oturmuş çekirdek çitleyen Eda ve Nilüfer olduk o gün boyunca... O giderken ben biraz daha hafiflemiştim..
Budapeşte'de ki arkadaşlarımız aralıksız mail yağmuruna tuttular beni.. Hazırladıkları komik kartla bir sabah kahkahalarla güne başlamamı sağladılar. Kendilerini güldürdüğüm zamanların karşılığını vermek için yapmışlar kartı öyle dediler.. Dünyanın her yerinden "hadi kalk atla gel yanımıza sana terapi yapalım" mesajları geldi ortak arkadaşlarımızdan..
Teşekkür etmem gereken o kadar fazla insan var ki. Hepsini şu anda yazmak gelmiyor içimden. Sıradanlaştırmak istemiyorum bu yazıyı zaten.. Ama aklıma Esra ve Mert geliyor birden. Karşımda oturmuş bana "nolacak şimdi Edo" bakışları atan şaşkın Mert ve her şeyin düzeleceğini söyleyen Esra. Annemlerin Mert'in eşi olarak hatırladıkları Esra :))))
İsmini burada tek tek yazamayacağım onlarca insan bana tahmin ettiklerinden çok daha fazla destek oldular. Bana gerçekten her şeyin geçeceğini, gerçekten hayatın devam edebileceğini anlattılar hep beraber.
İşte böyle bir şeymiş.. Sen gittin ama etrafımdaki sevdiğim herkes elele verdi ve beni ayağa kaldırdılar. Hep beraber bana "geçecek" dediler. Bugün tam 6 ay oldu. Biraz sembolik aslında bu 6 ay biliyorum. Ama öyle ben bu sabah uyandığımda kendimi daha da güçlü ve mutlu hissettim.
Bir anda iyileşmedim. Etrafımda olan sevdiğim insanların oluşturdukları surreal çember içerisinde zamanla iyileştim. Kelimeler her zamankinden daha değerli oldular. Onlar "geçecek" demişti ben de onlara inandım çünkü benim mutlu olmamı istiyorlardı. Ben de yaptım. Onları mutlu etmek için, onlarla geçirecek daha çok komik anılar yaratmak istediğim için silkelendim ve kalktım. İşin komik yanı şimdi bu insanlara nasıl yeterince teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Ama sonra da "zaman" diyorum. Nasılsa daha zamanımız var ve elbet fırsatım olur diyorum. Zaten hiçbirine etmek istediğim teşekkürü adam gibi edemediğimi düşünüyorum. Şu kelimelerin hiçbirinin yetmediğinin de farkındayım.
Kısacası ben yine Eski Edo olmaya döndüm. Biraz kendi gücümle ama daha çok sevdiğim insanların, ailemin, arkadaşlarımın gücüyle kendime geldim. Edo oldum yine. Belki biraz daha olgun belki biraz daha sakin. Her gülümseyebildiğimde daha da gülümsüyorum. Her kahkaha attığımda daha da fazla kahkaha atıyorum. Çünkü hepsinin birden yokolduğunu gördüm ben. Ve hepsi sevdiğim insanlarla bana geri döndürüldü. Gerçekten hepsinin söz verdiği gibi geçti.Korkarım daha fazla söyleyecek dramatik bir şeyim kalmadı benim artık. Ben artık sadece gülmek ve teşekkür etmek istediğim insanları güldürmek ve mutlu etmek istiyorum.
Hoşçakal.
Edo
Ender Amcam geldi ilk başta. Nefesim kesilmişken nefesimi yerine getirdi o gece. Sonrasını ben hatırlamıyorum ama flu olarak hatırladığım bir sahnede bana sarılmış benimle ağlıyor bana o anda bile geçeceğini söylüyordu... Sonra Pelinle Çağrı geldiler. Pelin bana sarılıp "çok acıyacak canımız ama geçecek söz veriyorum" diyordu ben ağlarken hastanede. Çağrı sessizce bakıyordu. Pelin beni Çağrı annemi devralmıştı ertesi gün zaten. İkisi de iyi geldiler yine bize. Pelin günlerce cadde-beykoz arasında shuttle yaptı. Beni ilk defa o dışarı çıkarttı biliyor musun? Beni starbucks'a götürdü, sanki 5 yaşındaki kardeşine hayata giriş dersi veren sabırlı abla gibi. Önce kitapçıya götürdü karikatür kitapları aldı... Pardon düzeltiyorum kitapçıda bulduğu tüm komik kitapları aldı. Ordan kahve içmeye götürdü. Böylece sokağa çıkmaya başladım yine. Saatlerce dinledi beni. Ben konuştum o dinledi. Saçmaladığımda düzeltti. Ben anlattım o sabırla dinledi, sarıldı, elimi tuttu. Beraber geçecek dedi. Geçti de. İkinci ve son defa mezarına geldiğimde yanımda Pelin vardı. Tüm işini gücünü bırakıp beni alıp adaya getirdi. Benimle ağladı sonra önüme biraları dayadı:) Onu da beraber yaşamış olduk Pelomla.. Onun sayesinde canım daha az acıdı. Dönüşte gemide önüme çikolataları koyup yememi emretti. Yedim bende:)
Biliyor musun Birhan teyzem o gece kalp krizi geçirdi. Senin gittiğini duyunca dayanamadı. O kadar seviyormuş ki meğer ikimizi de dayanamadı. Ama o da geçti. Şimdi bunun bile esprisini yapıp gülüyoruz kendi kendimize. İlgi çekmek için yaptı diyoruz:) Her sabah benimle uyandı o da biliyor musun? Benimle kahve içti sigara içti sabahın köründe... Dinledi.. Sadece dinledi.. Kendi hastalığını unutup beni dinledi günlerce gecelerce.. Ne kadar şanslı olduğumu farkettim ironik bir şekilde aslında. Tam 4 tane annem olduğunu hatırladım yine. Lale teyzem ben uyurken saçımı okşadı, ağladığını benden gizleyerek gülümsemeye çalıştı, sevdiğim şeyleri yapıp yalvararak bana yedirmeye çalıştı günlerce. Nihan teyzem bir süre inanamadı ne olduğuna, sessizdi ilk başlarda. Sonra o da gizli gizli ağlayıp benim yanıma geldiğinde sustu. Ufak bebeği gibi terimi kontrol etti, üzerimi değiştirdi, sarıldı bana, yüzümü sildi... O da geçecek dedi. Necdet Amcam kucağına yatırdı beni. O da geçecek dedi. Günlerce, gecelerce hepsi etrafımda beni beklediler. "Geçecek" dediler hep. Sıcacık sarılmalarıyla, bakışlarıyla, canımın acıdığını hissederek bana "geçecek" dediler. "Aile" kavramının önemli olduğunu biliyordum da bu kadar güzel bir şey olduğu bu kadar net olarak yüzüme en ağır şekilde bu sefer çarptı sanırım onlar sayesinde.
Egemen gecelerce yattığım koltukta ayakta başucumda dikildi durdu uyumadan. Çok korktu o da bana bir şey olacak diye. Öyle durdu, bekledi gecelerce. Ama sonradan anladım ki meğer benim bir an önce kendime gelip beni sarhoş edip sonra arkadaşlarına şebek etmekmiş derdi. Gece 05.00'de açılan bir barda sabaha kadar dans etti benimle bir gece. Bir gece çağırdığı ciks gece klubünde ben ortalarda bana içirdiği içkilerin etkisiyle zıplarken yanıma gelip benimle zıpladı durdu saatlerce.
İlk defa Cansu'yla geldik mezarına biliyo musun? Komik insan çantasına mezarlık ziyaret kitini koymuş gelmiş ablasına destek için. Kolonya, su, mendil... O geçecek diyemedi ilk başlarda. Korkmuş meğer çok. Herkese "edi nasıl edi olacak?" diye soruyormuş durmadan. Öyle ki bir kaç hafta sonra kendisine bir espri yaptığımda inanamayıp annemlere "ilaç mı veriyorsunuz" diye fısıldadığını bile duydum:) Ama işte edi eski edi oldu onun da sayesinde..
Burcum.. Çok canı yandı Emir onun da ya. Emir'i özlüyorum ben diye ağlamış durmuş. Bana söylemediler. Yeni öğrendim ben. Ben daha konuşamadım onunla. Anlatamadım neden gittiğini. Sadece gittiğini söyledim. Bana yeni yılda yazdığı bir notta gülümsememi istediğini ve her şeyin güzel olacağını söyledi o da bana. Onun için düzeldim en çok da sanırım. Onun benim ağladığımı görmesine dayanamamak ayağa kalkmamı en hızlandıran şey oldu sanırım. Birimiz zaten bir haksızlık yapmıştık ona. Benim de bir haksızlık daha yapmama gerek yoktu. Sevdiği birinin ölmesini ilk seninle yaşadı biliyor musun? Bu yüzden de hiç unutmayacak seni.
Arda.. Neye uğradığını şaşırdı o da. Şaşkın şaşkın gezindi durdu ortalarda. Ufacık koltukta beni kenara itip yanımda uyumamı bekledi başımı okşayarak. İnsanın kardeşlerinin olmasının ne kadar önemli bir şey olduğunu anladım. Ne kadar da iyi gelen bir şeymiş meğer ağbinin başını başına koyup "anneee bu hamster'a benziyor di mi" diye ben ağlarken beni kahkahalarla güldürmesi.. Çok üzüldü Arda.. Arkadaşlarına haber verdi. Hepsi geldiler. Bora ve Simin saatlerce karşımda oturup bana gerçekten geçeceğini anlattılar binbir örnekle. Sımsıkı sarıldılar. Geçecek gör bak dediler. Nevra, Iraz, Melisa, Dodo, İrem, Nilüfer hepsi ısrarla ve defalarca gerçekten ama gerçekten geçeceğini anlattılar. Aynı zamanda Arda'ya da iyi geldiler hepsi. Arda onlardan aldığı gücü bana verdi o günlerde işte..
Annem dimdik ayakta durdu. Beni yanına alıp uyuttu gecelerce. Gece uyuyamadığımı görünce üzerime sabahlığını giydirip yürü aşağı iniyoruz diye beni mutfağa indirip kahve yaptı bana. Beraber sabahlara kadar oturduk. Ben konuştum o dinledi. Ellerimi tuttu, avuçlarının içine aldı öptü defalarca. Beraber ağladık. Bana güç verdi. İşe başladığım zaman ben kapıdan çıkarken bana sarılıp "gücümü, enerjimi sana veriyorum annem" dedi. Yok hayır ruhi şeylere sarmadı ya da Reiki'ye filan başlamadı. Ben de korkmadım diil ama bi ara içten içe:) Her sabah ama her sabah benim ayak seslerimi duyduğunda beni merdivenlerin başında karşıladı. Alarmlı saat gibiydi sanki. Hiç yalnız bırakmadı o da beni. Bana komik bir şekilde yeminler filan etti geçeceğine. Her şeyin düzeleceğine. Başımı göğsüne koydu ben iyi hissetmediğimde. Öyle sakinleştim çoğu zaman. Fırsatım olsa senden 15 tane daha yapardım dedi durdu hep beni güldürmek için. "Ne kadar kötü bir şey olurdu anne 15 tane sevgilisi ölmüş travmatik kız çocuğu aynı evde" diye cevap verdim. Güldük beraber. Sonra yeniden gülebildiğimizi farkedip daha da fazla güldük beraber.
Babam.. Küçüklüğünden beri herkesten koruyup kolladığı, 30 yaşına gelmiş olmasına rağmen hala "prensesim" dediği kızının ilk defa sessizliğini dinledi çaresizce. Babalar da ağlarmış Emir. Babam çok ağladı. Babamın daha fazla ağlamasını, bana çaresizce bakmasını görmek istemediğim için de kendime geldim silkelenip biliyo musun? O da göğsüne yatırdı beni. Saatlerce, günlerce göğsünde yatırdı. Çok korktu bana bir şey olacak diye. Duş almak bile bir ara kabusa dönmüştü babam dışarıda tedirgin bekliyor diye:) Şimdi her espri yaptığımda en çok babam gülüyor biliyor musun? İyileştiğimi farkettikçe daha da çok gülümsüyor.
Seren... Bunu da beraber yaşadık Serenle. Ben nefes alamadığımda, yani tıbben bir süreliğine aralarından ayrıldığımda benim nefesimi geri getiren Serendi biliyo musun? Gözlerimi açtığımda karşımda onun yüzü vardı. "Eda" diyordu. Annemler diyorlar ki Seren "Eda Lütfen" dediğinde açmışım gözlerimi ona bakmışım. Gecelerce bir koltuğun üzerinde chucky'ye benzeyen benimle oturup beni dinledi o da. Eda geçecek, bir kaç ay sonra seninle oturmuş rakı içerken sana "Eda bak bu da geçti" diyeceğim ve ikimiz yine gülücez dedi. "Saçmalama Seren" dedim. Sonra gerçekten de bir kaç ay sonra Ankara'da beraber oturmuş rakı içerken benim kahkaha attığımı görüp bana "bak Eda geçti" dedi. Sonra şapşal insan beraber fotoğrafımızı çekip facebooka koydu. Neden dedim.. "İnsanlara Eda'nın geri döndüğünü yine gülümsediğini göstermek için" dedi. Gecelerce ama gecelerce telefonda konuştu benimle. Acil yardım hattım gibi. Ben tam ağlamaklı onu aramışken 10 dakika sonra kahkahalarla gülerken buldum kendimi. Sadece bana değil tüm aileye iyi geldi o da. Herkesi sakinleştirdi, kendine getirdi. Burcum'u güldürdü ha bi de tabii ki doyurdu :)))
İdil.. Zamanında Hocam olan ve benden illallah etmiş olan insan benimle ağladı günlerce. Cezaevi-Dolapdere maratonuna bir de Beykoz'u ekledi. Cezaevinden çıkıp aç karnına depresif eski öğrencisini, asistanına hayata dönüş operasyonu yapmaya geldi defalarca. Benimle ağladı o da. Biliyor musun etrafımda benimle gülen insanların olduğunu ve bunun çok güzel bir şey olduğunu biliyordum ama etrafımda benimle ağlayan, benim canım yandığında canı bu kadar yanan insanlar olması da çok güzelmiş. Hoş kendisi daha sonra tüm bunları başka amaçlar için yaptığını itiraf etti ama en azından benim işime yaramış oldu:)
Ekin günlerce bana gerçekten her şeyin nasıl düzelebileceğini anlattı. Anlattığı komik şeylerle dikkatimi dağıttı. İşe başladığımda onun da aynı binada olduğunu S.O.S durumunda koşabileceğini bilmek çok iyi geldi. Sonra kendisi Mrs Brown oldu ve her öğlen bana zeytinyağlı yemekleriyle geldi. Karnımın acıktığını ve yemek yemem gerektiğini hatırlattı Mrs Brown. Bana güçlü olmamı söyledi durdu.Sonra her gördüğünde "senin kadar güçlüsünü görmedim ben" diye bana gaz verip durdu:)
Yazdıkça farkediyorum aslında teşekkür etmem gereken ne kadar da çok insan olduğunu. Bir kere tüm ekibi anında toplayıp gelen Pelo'ya yine teşekkür etmem lazım aslında. Bunu kendilerine sonradan itiraf ettim hatırlamıyorum diye ama iddialara göre Aygen Roma'dan gelmiş:) Pelo tüm ekibi toplayıp oturtmuş karşıma beni eğlendirmeleri için. Aygen, Aslı, Gökhan, Deniz, Çağrı, Hayri, Sinan..
Yazdıkça isimler geliyor aklıma ve her birine ne kadar çok teşekkür etmek istediğimi düşünüyorum. Örneğin Seda her sabah üşenmeden bana mesajlar attı. Her şeyin ne kadar da güzel olacağını anlatan epey cıvık mesajlar:) Seda Hoca kendimi güçsüz hissederek uyandığım bir gün de bana Asya'sının doğduğunu haber verdi. Burcu güzel mesajlarıyla tahmin ettiğinden daha da fazla iyi geldi bana. Gökçe'nin de görüntüsü var gözümün önünde sonra İdil'de teyit etti beraber geldiklerini zaten:)
Rüya, Ayça, Merve, Özlem,Tezay, Zubus, Annen, Burcu, Gülen, Can, Ulviş, Ezel Abla, İlker Ağbi, Senoşum, Bursa'dan apar topar gelen ama flu olarak hatırladığım ve sadece 5 dakika oturduğunu iddia ettiğim ama aslında tüm günü benimle geçirmiş olan Yücel... Yok saydıkça aklıma isim geliyor ama ben daha da şanslı hissediyorum kendimi işin güzel tarafı.
Bazılarıyla uzakta ama yakındalardı hep. Evelyne gibi. O da her gün beni nasıl düşündüğünü anlatan maillar attı. Gelmek istedi ama ben istemedim. Fransızca hiç yas yapmadım bu yaşa kadar diye düşündüm aslında. Fransızcam yas profiline yetmeyebilir diye korktum:) Nilüfer Amerika'dan geldi. Oturdu beni dinledi tüm gün boyunca. Anlattı. Hiçbir şeyi kaybetmemişiz onca sene görüşememiş olmamıza rağmen. Ortaokul'da Denizhan'da iskelede oturmuş çekirdek çitleyen Eda ve Nilüfer olduk o gün boyunca... O giderken ben biraz daha hafiflemiştim..
Budapeşte'de ki arkadaşlarımız aralıksız mail yağmuruna tuttular beni.. Hazırladıkları komik kartla bir sabah kahkahalarla güne başlamamı sağladılar. Kendilerini güldürdüğüm zamanların karşılığını vermek için yapmışlar kartı öyle dediler.. Dünyanın her yerinden "hadi kalk atla gel yanımıza sana terapi yapalım" mesajları geldi ortak arkadaşlarımızdan..
Teşekkür etmem gereken o kadar fazla insan var ki. Hepsini şu anda yazmak gelmiyor içimden. Sıradanlaştırmak istemiyorum bu yazıyı zaten.. Ama aklıma Esra ve Mert geliyor birden. Karşımda oturmuş bana "nolacak şimdi Edo" bakışları atan şaşkın Mert ve her şeyin düzeleceğini söyleyen Esra. Annemlerin Mert'in eşi olarak hatırladıkları Esra :))))
İsmini burada tek tek yazamayacağım onlarca insan bana tahmin ettiklerinden çok daha fazla destek oldular. Bana gerçekten her şeyin geçeceğini, gerçekten hayatın devam edebileceğini anlattılar hep beraber.
İşte böyle bir şeymiş.. Sen gittin ama etrafımdaki sevdiğim herkes elele verdi ve beni ayağa kaldırdılar. Hep beraber bana "geçecek" dediler. Bugün tam 6 ay oldu. Biraz sembolik aslında bu 6 ay biliyorum. Ama öyle ben bu sabah uyandığımda kendimi daha da güçlü ve mutlu hissettim.
Bir anda iyileşmedim. Etrafımda olan sevdiğim insanların oluşturdukları surreal çember içerisinde zamanla iyileştim. Kelimeler her zamankinden daha değerli oldular. Onlar "geçecek" demişti ben de onlara inandım çünkü benim mutlu olmamı istiyorlardı. Ben de yaptım. Onları mutlu etmek için, onlarla geçirecek daha çok komik anılar yaratmak istediğim için silkelendim ve kalktım. İşin komik yanı şimdi bu insanlara nasıl yeterince teşekkür edeceğimi bilemiyorum. Ama sonra da "zaman" diyorum. Nasılsa daha zamanımız var ve elbet fırsatım olur diyorum. Zaten hiçbirine etmek istediğim teşekkürü adam gibi edemediğimi düşünüyorum. Şu kelimelerin hiçbirinin yetmediğinin de farkındayım.
Kısacası ben yine Eski Edo olmaya döndüm. Biraz kendi gücümle ama daha çok sevdiğim insanların, ailemin, arkadaşlarımın gücüyle kendime geldim. Edo oldum yine. Belki biraz daha olgun belki biraz daha sakin. Her gülümseyebildiğimde daha da gülümsüyorum. Her kahkaha attığımda daha da fazla kahkaha atıyorum. Çünkü hepsinin birden yokolduğunu gördüm ben. Ve hepsi sevdiğim insanlarla bana geri döndürüldü. Gerçekten hepsinin söz verdiği gibi geçti.Korkarım daha fazla söyleyecek dramatik bir şeyim kalmadı benim artık. Ben artık sadece gülmek ve teşekkür etmek istediğim insanları güldürmek ve mutlu etmek istiyorum.
Hoşçakal.
Edo