Doktora yaptığının yanlış olduğunu anlatmaya çalışmanın ne kadar boş bir eylem olduğunu bilmeden şansımızı denedik ve doktora iş bıraktırdık. En son gördüğüm sahnede doktorcuk kollarını kavuşturmuş ve sandalyesini duvarın kenarına itmiş bize küsmüştü sanırım dudaklarınızı da büzmüştü bilemedim. Kendisine neden böyle yaptığını sorduğumuzda bize bizimle konuşmayacağını (sanki 5 yaşındaydık ve bilyelerini yutmuş özür diliyoduk şerefsizden) eğer devam etmek istiyorsak gidip başhekimle konuşmamızı söyledi. Aramızdaki avukatlardan iki tanesi sesli bir şekilde ya sabır çekerek hastanenin Dumbledore'unu bulmaya gitmişlerdi. Yarım saat sonra olayın hallolduğunu doktorcuğun bizimle barıştığını ve bir güvenlik görevlisi haricinde odada kimsenin kalmadığı haberini aldık. İçimiz rahatlamış bir şekilde muayenelerin kısa sürede biteceğini düşünerek kalkıp Vatan Emniyet Şube'ye geçtik. Bizden önce gelmiş olan 4 avukatla daha buluşup kahve stoklarımızı yapıp kantine oturduk. Etrafımızı saran kahvaltı eden polislerin varlığını önemsememeye çalışarak ne yapacağımızı konuşurken birisi bir otobüsün geldiğini ve yakalananları nezarethaneye götürdüklerini söyledi. Kalkıp Emniyet Şube'nin olduğu kata çıktık. Hamdi ağabey havasında bir amirimsi bizi karşıladı. "Ne vardı?" dedi. Baro tarafından atanan avukatlar olduğumuzu söyledim kendisine. "Durun baghalım avukat isteyecekler mi" dedi. "O ne demek tabii ki isteyecekler neden istemesinler" dedim. "Belli olmaz isterlerse yaparsınız görevinizi istemezseniz yapmazsınız" dedi küstah bir şekilde. "85 tane adam var içeride hadi 5 tanesini istemesin -ki özel avukatları vardır ondan istemezler" diğer 80 tanesi isteyecektir"
dedim. "Hiç belli olmaz orası" dedi. O sırada kenara oturttukları gözaltına alınacak olan suratının sol tarafında bordo ile mor karışımı bir renkte postal izi olan 20lerinde bir çocuk gayet cool bir şekilde elini kaldırarak "örneğin ben isterim avukat" dedi. O anda gözümün önüne hangi film olduğunu hatırlamadığım ama fonda hafif bir güneş ışığında çimlerde depar atarak koşan çocuğun olduğu sahne geldi. Çocuğu göstererek "hah tamam işte bir tane var avukata ihtiyacı olan, biz dışardayız bekliyoruz" dedim. Durumdan hiç hoşnut olmayan amirimsi "peki tamam telefonunuzu verin biz sizi ararız dedi" (sanki komiser olmak için cv vermiştim de iş görüşmesinin sonucunu bekliyorduk). Amirimsinin beni hiçbir zaman arayamayacağını, whatsappdan "naber?" mesajı bile atmayacağını, beni aslında hiç ama hiç sevmediğini kabullenerek merdivenlerden aşağı inerken arka fondan "kapatın kapıları almayın şu avukatları" cümlesini duyduk ve kalbim paramparça olmuş, reddedilmiş bir genç avukat olarak kapıdan dışarı çıktım. Arkama bile bakmadım çünkü gururluydum. Acaba "bir şeyi seviyorsan geri bırak dönerse senindir dönmezse hiç senin olmamıştır" diye mi düşünmüştü? E ama gün içerisinde sonra defalarca ama defalarca geri dönmüştük..
Her neyse biz dönerciden bozma amir hamdi ağabeyle iş görüşmesi yaparken hastanede bulunan avukatlar ve geri kalan üç otobüs çoktan gelmişti. Piknik masasında oturmuş diğer avukatlarla ne yapacağımızı tartışırken masanın diğer tarafında oturmuş olan polislerden birinin elindeki garip bıçağı farkettik. Masaya saplayıp saplayıp çıkartıyordu. Uykusuzluğun ve komiser tarafından reddedilmişliğin etkisiyle bir anda polise "yapma!" derken yanımda oturan avukat arkadaşımın telefonundan çıkan click sesini duydum. O anın fotoğrafını çekmişti. Click sesiyle beraber arka plandan atlayan polis, arkadaşımın telefonunu almaya kalktı. Polise "napıyorsun görmüyor musun yorgunuz gerginiz hepimiz sok o bıçağı" dedim. "Oynuyorum napıyorum" dedi. "Dön o zaman kendi masanda oyna" dedik. O sırada gelen arkadaşları "ağbi hadi gaz bombası sıkar gibi poz verelim kahraman Türk polisi" diye birbirlerine espri yapıyorlardı. Tek sığınağımız ve kahve stoklarının olduğu yerden kovulmak istemediğimiz için sakinleşip önümüzde duran kanunlara bakmaya başladık. Yanımızdan geçen iki tane yarma polis memuru "karıştırın karıştırın daha çok karıştırırsınız" dediler. Daha fazla tahrik edilip de sessiz kalamayacağımıza inandığımız için eşyalarımızı toplayıp cafenin diğer tarafına geçtik.
Bu sırada saatler geçiyor, yeni avukatlar geliyor, yakınları kaybolan insanların yakınlarından telefonlar ve facebook mesajları alıyorduk. Gözaltı listesi elimize ulaşmıştı nihayet ve oradan insanların isimlerini bulup haber veriyorduk. Avukatlardan birisi bir kez daha yukarıya çıkıp duruma bakmamız gerektiğini söylediği için yeniden az önce beni terketmiş ve halen aramamış olan polis memurunun bulunduğu bölüme çıktık. Gözaltında olan 2 çocuk kenara oturtulmuş ellerine kağıtlar verilmişti. Hızla giderek çocuklardan birinin elinden kağıdı aldım ne olduğuna bakmak için. Bu sefer yanılmıştım zira haklarının yazılı olduğu kağıtları dağıtmışlardı. Çocuklara o kağıtlardan başka hiçbir kağıda imza atmamalarını ve konuşmamalarını söyledikten sonra yeniden aşağıya yollandık.
Bu sırada öğlen olmuş hala çocukların ifadeye alınmalarını bekliyorduk. Kantinde oturmuş kahvelerimizi içio ayık durmaya çalışırken birdenbire merdivenlerin tepesinde duran 20 kişilik polis ekibiyle karşılaştık. Fotoğrafı çeken avukat arkadaşım fotoğrafı olayı anlatarak facebookuna koymuştu ve polisin elinde arkadaşımın facebook hesabının açık olduğu bir telefon ve söz konusu fotoğraf duruyordu. "Neden koydunuz bunu?" dedi polis. "Sizi rahatsız eden neyse o fotoğrafta bizi de o olay anında o rahatsız etti koyduk" dedim. "Arkadaşımızı rezil ettiniz" dedi. "Yapmasaydı o zaman arkadaşınız" dedi birisi. Avukatlardan birisi araya girerek ortamı yumuşatmaya çalıştı ve biraz kibarlık biraz çirkeflikle polislerin geri çevrilmesi sağlandı. -TO BE CONTUNIED