Ya 1995 ya 1996… İnternetin ilk zamanlarıydı. Ya da yaşadığımız ufak şehire yeni yeni geliyordu internet. Başkalarının şifre ve kullanıcı adlarını kullanarak internete girmek modaydı. Durum çok acilse "146" diye bir numaradan bağlanıp ay sonunda annenin fatura ayarına maruz kalıyordunuz. Garip bir şekilde sesler çıkartan bir aletten sınırlı olarak internete bağlanabiliyorduk. O zamanlar tabii böyle eğlenceli siteler filan yoktu. Superonline kendi kullanıcıları için bir site hazırlamıştı. Daha doğrusu kullanıcılarına ufak bir alan vermişti, kullanıcılar oraya fotoğraflarını filan koyuyorlar, sevdikleri filmleri (genelde titanic ve neşeli günler) yazıyorlardı. Site çok amatördü, kullanıcılar da bir o kadar amatörlerdi. Güzel bir sayfaya sahip olmak için html kodlarıyla vb uğraşmanız gerekiyordu. Bir tıkla hiçbir şey hallolmuyordu. Yazdığınız yazının başlığını kırmızıya çevirebilmek için bir sürü garip şey yazmanız gerekiyordu iki garip parantez içerisine. Koda koyduğunuz tek bir hatalı karakter fotoğrafınızı sayfanın en soluna kaydırıp tüm sayfayı bozabiliyordu. <renk> <meta http-equiv="Content-Language" content="tr">
Bağlantı yavaş olduğu için öyle büyük fotoğraflar filan zaten açılmıyordu. Bir bağlantıya tıklayıp mutfağa gidip yemek yiyip geliyordunuz ve geldiğinizde sayfanın %80'i yüklenmiş oluyordu. Meltem Cumbul bile o zamanlar superonline'ın sayfasında takılıyordu ki bu çok büyük bir şeydi. O zamanlar gazetelerde ilginç ünlü insanların yedikleri yemeklerin fotoğrafları yoktu ya da en sevdiğiniz oyuncunun pazar sabahı ettiği kahvaltının fotoğrafını görme şansınız yoktu çünkü Instagram diye bir site yoktu. Her şey daha normaldi o zamanlar evet.
Neyse işte ben de o zamanlar Superonline'ın açtığı o garip sayfayı çok önemsiyordum. Kendimi kod yazmaya vermiştim. Sonradan öğrendim ki, yazıyorum, anlıyorum sandığım o html kodları aslında gayet basit işlermiş. Boşuna kendimi keşfedilmemiş Bill Gates sanıyormuşum. Her neyse işte tam da bu zamanlar bu yerde ben Seref Aldemir ve ailesi ile tanıştım. Benimle ailecek sohbet ediyorlardı. Bana hayatımı soruyorlar, dinliyorlar, fikirler veriyorlardı. Öyle ki bir süre sonra beni "sanal kızları" ilan ettiler. İzmir'de yaşayan "sanal bir ailem" olmuştu. O zamanlar öyle skype filan da yoktu. Beraber öyle yazışarak konuşuyorduk. Ben onlara kendi ailemden bahsediyordum onlar bana kendi kızlarından. Sonradan arkadaşım olan ve superonline'dan facebook'a terfi eden bir arkadaşlık oldu Zeynep Aldemir ile ilişkimiz de. İlginç bir şekilde zevklerimizin benzediğini , görüşlerimizin benzer olduğunu sonradan farkettim ben de.
Komiktir; seneler geçti, kimlerle bağlantı koptu, kimler hayatıma girdi çıktı ama İzmir'de yaşayan sanal ailem ile bağlantım hiç kopmadı. Aralarda bana yazıp ailemi, beni sorarlar. Hayatımı ve yaptıklarımı takip ederler. Bugün facebookumun sağ köşesinde gördüm doğum günüymüş Şeref Aldemir'in. İyi ki doğdun demek istedim kendisine.
Şaka maka 17 sene olmuş. İnternete artık başkalarının şifrelerini çalarak bağlanmıyoruz. İnternet artık superonline'dan ibaret değil. Aksine o kadar büyümüş ki devlet amcaları tüm güçleriyle kendilerini interneti sansürlemeye adamışlar. Garip kanunlar getirir olmuşlar. Her tıkımız takip edilir olmuş.
Kısacası eskiden her şey daha basitti sanırım. Her şey bir modem sesiyle başlar ve annenin "telefonu meşgul tutmayın yeter ama babanız arayacak" diye bağırmasıyla sonlanırdı…
Ha ne diyorduk: İyi ki doğdunuz Şeref Aldemir:) İyi ki varsınız Aldemir ailesi:)))<div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">