Ana içeriğe atla

HER SÖZÜ BÖYLE İSTİKRARLI TUTABİLMEYİ BECERSEYDİK ŞİMDİ ASTRONOTTUK…

Hayatta tutulması zaman alan ama tutulduğu zaman da hiçbir şeyin yerine koyulamayacak sözler var. İşte yarın akşam tutulacak olan söz de boş zamanlarında cheetos üzerine magnum yiyerek ve birbirlerine sürekli dövmek istedikleri insanları anlatarak büyüyen iki kız çocuğunun sözü: 

Seneler ama seneler önce bir gün konuşurken "ben eğer bir gün evlenirsem nikah şahidim sen olacaksın" denmiş. Hani bazı sözler vardır nasılsa daha çok var, o zaman gelene kadar ohooo ooo diye verilmiş, sonrasında unutulmuş… İşte o söz verilirken ikimiz de biliyorduk aslında o sözün bir gün olacağını. (Her ne kadar aralarda beraber yaşayacağımız bahar huzurevini, orada bulacağımız emekli albay naci bey'i vb ihtimalller dahiline katsak da). Şimdi o sözün üzerinden koskoca 16 sene geçti. 



Ben hazırlandım, o zamanlar dışarıda gördüğümüzde dalga geçtiğimiz kokoş kadınların giydiği topuklu ayakkabılarımı da giyip (hayır meğer 5 numara büyük nike basketbol ayakkabısı ya da o çocukların bize yolda "abla kızılay'mı dağıtıyor" dedikleri george hogglar meğer düşündüğümüz kadar da cool değilmiş) sana geliyorum (düşmemeye çalışarak evet).

Seni gördüğüm zaman yüz ifadem nasıl olacak bilmiyorum. Heyecanımı, o ufacık şehirde birbirimize verdiğimiz o sözü tutabilmiş olmanın gururunu nasıl saklayacağım çok bilmiyorum. Muhtemelen biraz abartıp aslında her gün evleniyormuşsun gibi davranacağım sakin kalmaya çalışarak. Ama işte bil ki ben çok heyecanlıyım. Seni çok fazla seviyorum. Benim için ne ifade ettiğini gösterme konusunda her zaman beceriksiz oldum biliyorum. 

Biraz korkuyorum açıkcası: Hani lise mezuniyetimizde benim Belçika'ya gideceğim kesinleşmişti, sen mezuniyet sırasında bana bakıp duruyordun sonra bir anda ikimizde yerlerimizden fırlayıp (aramızda 2 kişi vardı sanırım) birbirimize sarılmıştık… Dakikalarca öyle kalmıştık, ağlamıştık… Sonra ikimizin annesi de kızmıştı hani bize gülümseyerek "herkesi ağlattınız aferin size" diye. Şimdiden uyarıyorum, yarın mümkün olan her fırsatta senden kaçacağım. Yoksa aynı sahnenin epey bir fazlası ve dramatik versiyonun yaşanması epey kaçınılmaz. Bil diye söylüyorum. 

Seren hadi çok mutlu ol… -Bazen en iyisi hiç kelime sarfetmeden anlatmak galiba.- 

p.s: Hazır verilen sözleri nasıl tutabildiğimizle gurur duyarken; Huzurevine ziyaretime geleceğinize ve emekli Albay Naci Bey'e kibar davranacağına dair de bir söz alırsam çok makbule geçer. 



Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...