Gün geçtikçe kendi yaşam alanlarımı yaptığım saçmasapan tercihlerle daha da daraltırken her şey daha da komik ve absürd gelmeye başlıyor.
Murphy ile aram her zaman iyi olmuştur. Doğumumla (10 Kasım..) beraber başlayan bu absürd ilişkimizden ben her ne kadar kopmak istediysem de kendisi bir türlü yakamı bırakmadı.
Nereye yazılır bunun dilekçesi, sistemi nedir kendisinden kurtulmanın bilmiyorum zira etrafımda kendisinin benim kadar yakın bir arkadaşı filan da yok.
Ne zaman ben sakinlesem, hayatımı etrafımdaki normal insanlar gibi idame ettirmeye başlasam, günün sonunda ciddi bir insan olarak iç sesimle "hadi bakalım bugün de hiç sabuk bir şey yapmadan, ciddi görünerek, kimseye manyak olduğunu belli etmeden -önceden bilenler zaten baki- günü tamamladın, kafanı sıkıntıdan o süs havuzuna sokmaman dahi başarıydı" gibi telkinlerle kendimi takdir etsem akabinde her şey sarpasarıyor.
Murphy ile yakın ilişkide olmanın en güzel yanı "yüzsüzlük" faktörünü iyice özümsemek oluyor galiba.
Ama işte bu aralar o yüzsüzlük reddetmeye çalıştığım garip hisler ile birazcık etkisini yitiriyor sanırım.
Annem anlatır hep. Çocukken bir yere yemeğe gittiğimizde onları bırakıp başka masalara gidermişim yemek yemek için. Favorim ise hep yalnız başına yemek yiyen, içen insanlar olurmuş. Onların yanlarına gider kucaklarına tırmanırmışım. Bir de yüzsüzce ağzımı açarmışım yediklerinden bana da yedirsinler diye. Onlarla sohbet etmeye çalışırmışım. Annemler de durumu o kadar kabullenmişler ki, gittiğimiz yerlerde önce benim hedefi seçmemi bekler, ben paytak paytak kamu hizmeti spotu şeklinde yalnız hedefe ilerlerken onlar benim tabağımı ve içeceğimi de götürüp masaya bırakırlarmış. Özür dilemelerine fırsat kalmadan yalnız hedef "lütfen kalsın benim için zevk" diyerek gülümsermiş.
O çocuğa bakıyorum ve şaşırıyorum şimdi. Neler oldu, neler yaşandı ve neden yaşandı da o çocuğun 30 yaşındaki hali insanlardan korkar hale geldi? İnsanları gülümsetmeyi o kadar seven çocuğa noldu da insanların kendisini ağlatmasından tedirgin olur oldu? Sabah kahvesini içerken elleri filan titremeye başladı?
Görmeye, karşılaşmaya korktuğum insanlar, gitmeye çekindiğim mekanlar, duymaya korktuğum haksız, incitici cümleler var… O çocuğa haksızlık ediyormuşum gibi geliyor bu korkunun benim yaşamımı daraltmasına izin verdiğimde.
O yüzden de Murphy'den ayrılma kararımı biraz daha ertelemeye karar veriyorum. Çünkü bu hayatta kimse benim kadar yüzsüz olamaz absürd anlara, kırılmalara, hayal kırıklıklarına karşı.
Hem zaten korkmak bana hiç yakışmıyor. Üzerimde eğreti duruyor. Zaten "if I'am scared, I know I am being challenged.."
And challenge is very very good my friend.. (read w indian accent pls.)
Edo
