Ana içeriğe atla

Hadsizlik ile İnsan Öldürmeye Çalışmak Mümkün mü?


En son olarak yaklaşık 20-25 sene önce gördüğüm annemin arkadaşlarından birisi bana Facebook'tan benim ve ailemin halimizi hatırımızı soran bir mesaj atmış: 

Tüm iyiniyetimle söz konusu teyzeyi kısaca herkesin hayatta ve iyi olduğu konusunda kibarca bilgilendirdim. 
Akabinde aldığım alakasız yanıt: "Hayat kısa onlar mükemmel anne babalar en kısa zamanda torunlarını sevmek isterler en doğal hakları"… 
Bu mudur? Sen seneler sonra bana dandik bir bilgisayar hödösünden durup dururken ulaşıp "hayatın kısa olduğunu, annemle babamın her an ölebileceklerini" neden söylüyorsun? Hadi diyelim içinde gizli bir azrail habercisi görevi filan var (dur şu Facebook'tan senelerdir görüşmediğim arkadaşlarımın çocuklarını bulup ailelerinin her an ölebileceklerini söyleyeyim şu kahvemi içip de) onu yaptın sonra ne diye bana çirkefce "onlar da torun sevmek isterler en doğal hakları" gibi garip trajik cümleler kuruyorsun? 

Ben ne zaman anne ve babamın torun sevmek istemelerinin hakları olmadığını söyledim de sen bana "en doğal hakları" gibi garip ve çirkef açıklamalarla geliyorsun? Kaldı ki ben ne zaman hangi ara seninle böyle özel bir sohbete girdim???

Ben kendisine ne medeni durumum ne çocuk vb konusunda herhangi bir bilgi vermemişken, benim facebook fotolarımdan bekar olduğumu tespit edip üzerine de anne ve babama sevecekleri torunlarını vermediğim için beni suçlayan bir an önce hamile kalmamı talep eden mesaj atmak nedir arkadaş? 

Bu dünyada insanoğlunun başına gelenlerin başında en büyük sorumlu olarak işgüzarlık ve de hadsizlik var sanırım…

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...