Ana içeriğe atla

Kamu Spotu Olsun Nolur!

Bu fotoğrafı gördün mü? İstedim ki telefonunu eline alıp da öylesine buralarda dolanırken bu fotoğrafı gör ve sinirlen, kız, üzül hatta hala bu ülkede bu dünyada yaşamayı başardığına şaşır. İstedim ki bu fotoğraf gerçek olmasın, çirkin bir kamu spotu ya da viral olsun. Fotoğraftaki çocuk aslında hala hayatta olsun yarın haberlerde izleyelim; "dünyayı sarsan kamu spotu" desinler, bu ufacık adam bize annesinin kucağından gülümsesin. Biz ekrana bakalım "ne güzel bilinçlendirme, inşallah ders alması gerekenler derslerini alırlar" diyelim. Sonra oturup etrafımızdaki Suriyelileri konuşalım. Herkes anısını anlatsın. Kimisi annesinin apartmanına yeni taşınan Suriyelilerin nasıl ses yaptığını anlatsın kimisi yolda arabasının camına yapışıp para isteyen yeşil gözlü Suriyeli çocuğun ne kadar güzel olduğunu anlatsın, kimisi ne olacak bu memleketin hali desin, en yüzeysel olan "benim ülkemin çocukları dururken elalemin çocuklarına bakmam arkadaş ben" desin... Olmadı birileri Suriyeli çocukların ne kadar pis olduklarını, nasıl hastalık yaydıklarını anlatsın. Sonra herkes uzaklara dalsın iki saniyeliğine ardından game of thrones konuşulmaya başlansın... Dünya yine çirkin yine adaletsiz yine kötü niyetli kalsın ama bu ufak adam hayatta olsun. Olay yeri inceleme ceketi giymiş olan oyuncu amca onu kucaklayıp annesine teslim etmiş olsun... O kumlardan annesinin kucağında gülerek evine dönmüş olsun. Birisi bana bu fotoğrafın gerçek olmadığını söyleyip kamu spotunun linkini versin nolur!

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...