9 gündür bacağımda şişen bir lenf bezi patronluğunu ilan etti hayatımda... İstanbul'un herbir köşesinde bulunan her hastaneden bir doz aldıktan sonra Jan Klaud Kayuta denen adı kadar ilginç bir doktorda buldum kendimi. O da işin içerisinden pek çıkamadı: Evet ortada epey şişmiş bir lenf bezi vardı ama esrarı çözülemiyordu bir türlü. Acıbadem Hastanesi 2-3 gün öncesinde evden tedavi yapılabileceğini söyleyip bol antibiyotik ve dinlenme tedavisiyle eve göndermişti.
Bense damarımı tüm tıp alemine feda etmiş isteyene kan,isteyene ultrason isteyene, dopler isteyene MR veriyordum. Kimseden bir şey esirgemiyordum. İstanbul'un hastaneleri, doktorları benim kan örneklerim ve siyah sevimsiz plastik röntgen, ultrason görüntülerimle donatılmışken ben google'da "şişmiş lenf bezi+yüksek ateş+baş ağrısı+iştahsızlık+karın ağrısı+yüksek crp+mide bulantısı+kurabiye canavarı" kombinasyonlarında aramalarımı sürdürüp şaşkınlıkla çıkan sonuçları okuyordum.
İki gece önce saat 22:00'de (evet bildiğin gece) kendimi bir infeksiyon (evet enfeksiyon değil infeksiyon yazıyor her yerde) doktorunun kasvetli muayenehanesinde buldum. Bekleyen hastaların yaş ortalamasına baktığımda söz konusu randevuya 40 sene kadar erken geldiğimi düşündüm ama çoktan oradaydım ve hastasının yüzüne bakamayan ilginç doktor beni muayene etmişti bile. Sonuç? Biz de pek anlayamadık. Kafa kafaya verip konuşuyoruz ama çok garip kafalar, herkes ayrı bir yorumda bulunuyor. Doktorun ağzından zorla alınan cümleleri aramızda birleştirip bana teşhis koyuyoruz.
Doktor: "ya zatürre geçiriyor ya da lenf bezi iltihaplanması" dedi ilk başta...
Dün sabah itibariyle hastaneye yatırıldım. Önce söz konusu bacaktan bir parça alınarak biopsi yapıldı. Tabii ki bana normal bir doktor müdahale etmeyecekti: Ufak operasyon öncesi tüm gerginliğimle kendisine "dikişe alejim varmış benim vücudum dikişi reddediyor, sonrasında kötü yara oluşabiliyor" dedim. Doktor bana "bana ne canım benim bacağım mı?" gibi bir yanıt verdi. Arrested development sahnelerinden birini gerçekten yaşamış olmanın şaşkınlığıyla kahkaha attım sedyenin üzerinde. -Ahahha yazarken dahi gülüyorum kendi kendime.- Her neyse kendisini (Sergindi sanırım adı) şu son 9 günlük tıpçı maceram boyunca gördüğüm en komik ve sempatik doktor seçtim.
Her neyse nerde kalmıştık: Akabinde parça alındı, sevimli hücrelerim olay yerinde an be an canlı olarak patalog tarafından incelendi. "Noluyor, ne diyor var mı ilginç bir şey?" dedim... "Lenfoma taraması yapıldı, temiz görünüyor." dediler.
"Haa peki o zaman..." dedim. 32 senelik hayatımda ne abuk teşhislerden döndüğümü hatırlayıp (şaka değil beyin tümörü teşhisi koyulup da yine ucundan dönen bir bünye bu neticesinde) bir kere daha yırttığımı anlayıp sinsice kikirdeyerek kafamı yastığa koydum...
Sonra "tüberküloz" da olabilir dediler. Bu düşünce güzel geldi zira kendimi direkt türk filmlerindeki gibi şehirden uzak bir sanatoryumda hayal ettim. Ormanda dolanıp beni ziyarete gelenlerle ağaçların arasında bulunan banklarda sohbet edebilirdim...
An itibariyle saat 04:12... Hastasının gözlerine bakamayan utangaç doktor bey gece 21:00 gibi uğradı. İlk başta beni huysuzluk yapmamam konusunda uyardı. Tamam dürüst olalım; uyarmadı açık açık tehdit etti. Sabırsızlığıma ve huysuzluğuma devam edersem başka doktor bulmam gerekecekmiş... (O değil de o nasıl olacak acaba? Doktor tarafından terk edilmek çok trajikomik olmaz mı? Tüm röntgenleri, kan sayımlarını toparlayıp hastanede "taze hasta var, var mı bakmak isteyen?" diye dolanacak mıyım yoksa doktorlar tek tek odaya gelip bakma başvurusunda mı bulunacaklar? Ya da hastane kafeteryasında elimde tüm dökümanlar oturuyorum isteyen doktor gelip alıyor mu acaba?" Bu arada doktorun "huysuzluk" olarak adlandırdığı olay benim, bizim açıklama beklememiz ve yattıktan 4-5 saat sonra "e o zaman neden başlanmıyor tedaviye bir arayıp sorar mısınız doktor beye?" dememiz.
Velhasıl en az 1 hafta (7 gün-yedi gün evet..!) hastanede tedavi görecekmişim. 2-3 saat aralıklarla antibiotikler, ağrı kesiciler veriliyor damardan... Bu süreçte iltihap kurutulacakmış ama aynı zamanda da altta yatan neden yani enfeksiyon (infeksiyon?) nedeni bulunacakmış.
Herkesi perişan ettim elbette...
Gündem bana döndü. Ahmet refakatçi koltuğunu yatağı gibi benimseyerek ortama uyum sağladı hemen. Kendisine odaya abur cubur taşımayı yasakladım zira bu böyle gitmez. Tat alamazken çikolata yedirilmek çok zalimce zira hayattan soğutuyor insanı. Annem "2 aylık gelin böyle hasta olmaz ki canım" diye dolanıyor ortalıkta. Sanırım kendisi deneme süresi bitmeden arızalı çıktığım için ayıplı mal gerekçesiyle iade edilme olasılığımdan korkuyor?
Aile üyeleri odayı ev ortamına soktular sabırla bir abuk edo hastalığının geçmesini bekliyorlar. (Küçük dilimi ısırdığım için acilde sonlandığım hikayeyi sonraya bıraksam daha iyi sanırım...)
İşte böyle sevgili günlük. Bu da böyle bir anımdır. Ben evime dönmek istiyorum! Sabah olsa da biraz rahatlasam...
Not: Önümüzdeki 10 gün için planlar yapıp, sözler verdiğim herkesten söz konusu plana veya aktiviteye katılamayacağım için şimdiden özür dilerim:)
Bi de hayatını değil bir kaç gece aylar boyunca hastanelerde geçiren insanlar, çocuklar var ya hani... Çok zor...Varsa etrafınızda öyle birileri bugün onlar için bir şeyler yapın çünkü hastaneler insanı sadece tedavi etmiyor insanın içindeki neşeyi de götürüyor tüm kasveti ve ilaç kokusuyla...