Cuma gecesi iş seyahati dönüşüm acilde sonlandı. Aşırı şişmiş lenf bezleri ve aşırı ateş nedeniyle gittiğimiz hastanede emboliden pıhtı atmasına kadar bir çok teşhisle korkutulduktan sonra cumartesi gününe kan testleri, ultrasonlar ve birbirinden farklı doktorlarla başladım... Aileler apar topar İstanbul'a koştular. Emboli lafı çok korkutucuydu. Bir de nöroloji girdi devreye MR istiyoruz dediler. Düştüğüm durumun siniri, insanları telaşlandırmanın hayal kırıklığı ve utancı,Ahmet'i sınırsız yormanın üzüntüsü ile tekerlekli sandalyede MR'a götürülürken MR odasının girişinde ekranda "Tahir Elçi Öldürüldü" yazısını gördüm. İçimde bir şey cız etti. "Öldürülmüş!" dedim yüksek sesle... MR odasına girdiğimde şoktaydım. Doktor kulağıma kulaklıkları verdi, müzik çalıyordu. MR sırasında televizyon izleyebileceğimi farkedip doktora "ntv'yi açar mısınız?" dedim. Sonra MR başladı. O sinir bozucu aletin içerisinde bir aynanın yansımasından ben Tahir Elçi'nin cinayetini izledim. Gerçekti. Öldürülmüştü. O makinenin içerisinde geçirdiğim 25 dakika boyunca onu düşündüm. Bundan 2 sene önce Diyarbakır'da baroda odasında oturuşumuzu, sohbetimizi. O sırada çalıştığım projeyi nasıl da heyecanla desteklemesini... Karşısındaki insanın gözünün içine bakarak ve sanki 40 senedir tanıyormuş gibi hissettirerek konuşuyordu. Görür görmez güvenebileceğiniz insanlardan biriydi. Kendisini o sırada tanıyıp sonra yaptıklarını, hayatını okumuş ve hayran kalmıştım. Sadece kişiliği, insanlara yaklaşımı değil mesleği de örnek alınacak birisiydi.
Sonra MR bitti ben MR'dan çıktım içim paramparça olarak... Boş boş bakıyordum. 3 gündür çektiğim baş ağrısı katlanarak çoğalmıştı, midem daha da bulanıyordu.
MR'ı çeken doktor "ben de izledim resmen öldürülmüş çatışmaya kurban gitmemiş di mi?" dedi. "Evet" dedim... Sonuçlarım düşünüldüğü kadar korkutucu çıkmadı: Vücutta yüksek seviyede enfeksiyon. 2 çeşit antibiotik ve 5-6 günlük yatak istirahatiyle sağlık olarak kendime geleceğim. Ama akıl ve sinir olarak kendime gelemedim.
Gittiğin yerde -eğer öyle bir yer varsa- mutlu ve huzurlu ol Tahir Elçi. Belki oralarda daha düzgündür hukuk. Belki iyiler zarar görmüyordur oralarda. Belki adalet hukuku bilenlerin ve hukuka inananların elindedir sadece...
Bizi koruyacak olanlar artık ya gökyüzünde ya da cezaevinde... (Uğur Mumcu, Tahir Elçi, Hrant Dink şimdi hep beraber bir masada oturmuş sohbet ediyorlardır belki? Belki gerçekten gökyüzünde buluşmuşlardır ve uğradıkları haksızlıkları konuşuyorlardır başbaşa vermiş ve belki de kahkahaları bulutları çınlatıyordur?)
Öğreneceğimiz çok şey vardı ama biz yine öğrenemedik... Geriye yine surreal hayaller ve korkunç haberler kaldı.