Ana içeriğe atla

Türk Kanallarında Sıradan Bir Gündü




Uzun zamandır hastane, ev ortamında sabit ya da yatay pozisyonda dururken sadece belgesel izledim, Kafka okudum, feng shui yaptım, evrene olumlu enerji gönderdim, Oscar Wilde'dan güzel sözler ile motive olup Wordsworth şiirleriyle ruhuma mana kattım... 

Ahahahha olur mu be öyle saçma şey. 20 gün öyle felsefi geçer mi? Aralarda elbette televizyon açtım ve Türkiye'de olduğum için normal kanallara gelene kadar geçmek zorunda kaldığım 30a yakın kanalda durakladım. Yeri geldi kendimi transa geçmiş izlerken buldum. Yeri geldi evlilik programındaki talibinden elektrik alamamış 45 yaşında görünen ama 22 yaşında olduğunu iddia eden Necla'ya "ah canııım" dedim, yeri geldi titizlik yarışmasındaki teyzeye "ay o öyle olmaz karbonat kullan" diye ekrana fısıldarken buldum kendimi. Öyle ki bence iş hayatı çok faydalı bir olay zira gündüz kuşağından uzak durmak gerekiyor.

Sabah saatlerinde "aramızda kalsın" diye bir program var örneğin. Türkücü bir abla masa etrafında "otorite" olarak toplanmış sunuculara Adele'in şarkı söylemesini eleştirip üzerine kendisi en afillisinden "I will always love you" patlatıyor. (Whitney Houston mezarında ters takla atıyor). Kanalı değiştiriyorsunuz; "kim daha titiz" isimli obsesif kompulsif kişilerin yarıştığı bir program almış başını gidiyor. Yarışmanın adı "kim daha titiz?!". Aslında apar topar terapiye götürülmesi gereken teyzeler önlerinde tezgah ellerinde eldivenler harıl harıl tezgahları ovuyorlar, başlarında çok surreal bir profesör olan otorite kişisi (phd yapmış adam evet! Sen hala otur...) yarışmacıları oyluyor... Tuz ruhları, arap sabunları ekranda uçuşuyor.

Başka bir kanalda yeni gelin yarışması var. Konsept şöyle: Yeni evlenmiş olan gelinler birbirleriyle yarışıyorlar. Mekan: Gelinlerden birinin evi. Yeni gelin diğerlerine önce evini gösteriyor ardından kendilerine ikram yapıyor. Sonrasında çeyizini tek tek serip gösteriyor. Ardından hep beraber düğün videosu izleniyor. Diğer gelinler yorumlar yapıyorlar. O ortamda diğer gelinler geline "ay çok güzelmiş düğünün şekerim" derken özel çekimde kameraya "çok varoştu düğün ay" filan diyorlar. Siz tam olay daha nereye gidecek diye beklerken söz konusu gelin gelinliğini giyip geliyor. Bu sefer gelinliği hakkında konuşuluyor, yorumlar yapılıyor. "Hah şimdi damat gelecek hep beraber başka performansları değerlendirecekler" diye korkarken siz, herkes günün gelinini puanlıyor ve o günün programı bitiyor. (Ben mi terbiyesizim onlar mı programı izleyin öyle karar verin!)

Ardından IQsu 5 olan garip kadınların ve Adams ailesi uyarlaması jürinin giyinme yarışması başlıyor. "Bunu daha önce görüp konuşmuştuk" diyerek kanalı değiştiriyorsunuz ve BAM!!!!!
Evlilik programları!!!! Bir tanesinde kadınlar evi denen bir evde kendilerini Angelina Jolie sanan ama aslında (çok ayıp biliyorum ama) Ankaralı Turgut'un uzun saçlı ve elbiseli haline benzeyen genç kızlarımız tek ayaklarını popolarının altına almış kahve içerek erkekler locasındaki Karadenizli Tefik Bey'in ne kadar karizmatik olduğunu konuşuyorlar. Ardından stüdyo çekimi başlıyor, çok garip elbiseli bir insan(?) Adnan Bey'e talip olarak sandalyeye oturuyor. Oradan başka bir bey cebinden çıkarttığı yüzüğü getirip sunuculara veriyor (Seda Sayan!) ve "biz daha dün nişanı bozduk (anlaşılıyor ki bir hafta önce aynı programda nişanlanmışlar) şimdi bu bu adama talip oluyor!" diye tepkisini dile getiriyor. Ardından sunucu, konuşmalardan anlaşıldığı üzere en yüksek otorite olan "yönetimin" duruma izin verdiğini belirtiyor ve adaylar birbirlerini tanımaya başlıyorlar. O sırada az önce terkedilen eski nişanlıya yakın çekim yapılıyor; adamın tikleri başlamış, dudağı seyiriyor, kaşı atıyor filan... Şimdi olay çıkacak derken stüdyoda alkışlar kopuyor. Siz tv karşısında izleyici olarak embesile bağlıyorsunuz...


Ardından bir başka evlilik programına geçiyorsunuz; kafa karışık hala... Ceza avukatı olduğunu söyleyen aday bey (olmaz olsun öyle meslektaş. O avukatsa ben goygoycu sarı plastik bir ördeğim), izleyiciye bir avukat olarak suçlu psikolojisinden bahsederek bilge aday profili çiziyor. O sırada mekanda oturmakta olan psikolog hanım konuya ilişkin kendi bilimsel yorumlarını iletiyor ve stüdyoda birden canlı müzik olarak "işim olmaz bendeeen güzeliii işim olmaz işim olmaz" sözlerinde bir şarkı çalmaya başlıyor. Bir anda göbekler atılıyor, herkes kendinden geçiyor. Aniden müzik kesiliyor ve adaylar görüşmeye başlıyorlar. Orta boylu olan aday uzun boylu bir bağyana talip olmuş. Bağyan "ben uzun boylu bir bayanım ama" diyor bu sefer sunucu kişisi "ayakkabılarını çıkart dur yanında" diyor. Bağyan "ben yakıştırıyor topuklu ayakkabıyı hep giyiyor" diyor. Sonra annem "senin yanaklar yine kıpkırmızı olmuş" diye elinde dereceyle panikle yanıma geliyor. Ateş olmuş 38.2... Sanıyorlar ki hastalıktan...

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...