Ana içeriğe atla

Çift Çikolatalı Kurabiye Sezonu Açılmıştır!







Senelerdir sadece yeni yıllarda yaptığım çift çikolatalı kurabiyeleri bu sene de istek üzerine iki gün üstüste yaptım. Tarifin orjinali beyaz fırının kitabındandı ama seneler boyunca yaparken modifiye oldu ve bu hale geldi. İsteyen orijinal tarifi bulup da yapabilir o da lezzetli. Bu tarife bizimkiler starbucks & mc donalds kurabiyeleri diyorlar:) Hazır 2 gün üstüste yapıp hatırlamışken hem Ponyom için hem de gelecek sene daha pratik olması için yazayım dedim:) Üşenmeyin deneyin. Temiz çalışırsanız sonrasında mutfakta tek kalan şey taze kurabiye kokusu oluyor. 


Malzemeler:

1 su bardağı elenmiş un
1 tatlı kaşığı kabartma tozu
1 çorba kaşığı maden suyu
1/2 tatlı kaşığı tuz
250 gr bitter çikolata
Yarım paket damla çikolata
2 kaşık nutella veya muadili
120 gr tereyağı
1 su bardağından biraz daha az toz şeker
2 yumurta
1 tatlı kaşığı vanilya 🍭
  1. Fırını 150C'ye getirin. Un, kabartma tozu ve tuzu bir kapta karıştırın. HEPSİNİ ELEYİN‼‼‼
  2. Küçük parçalara ayırdığınız 250 gr çikolatayı ve tereyağını bir borcama koyup kaynayan suyun üstünde benmari usulü eritin. Erittikten sonra ocaktan alıp 2 kaşık nutellayı ekleyip soğumaya bırakın. 
  3. Şekeri, yumurtaları ve vanilyayı ekleyip orta hızlı mikser yardımıyla veya çırpma teliyle karıştırın. ‼Unlu karışımı yavaş yavaş ekleyin. 
  4. Maden suyunu ekleyin. 
  5. Çikolata karışımını ekleyin.
  6. Damla çikolataları ekleyin. 
  7. Çırpma teli ya da tahta kaşıkla karışımı iyice karıştırın. 
  8. Yağlı kağıt serili 1 tepsiye bir tatlı kaşığı ile 8-9 hamur koyun. (Hamur parçalarının fırının ısısıyla beraber fırında 2 katına çıkacağını unutmayın. Aralıklı koyun.) 17-18 dakika pişirin. (Yumuşak kıvamda istiyorsanız 15 dk yeterli.)
  9. Kurabiyeler fırından çıktıktan 5-6 dk içerisinde kendiliğinden sertleşecektir. (Bizim evde soğumasına fırsat verilmeden kurabiyelere saldırı düzenleniyor...) Kağıtla birlikte alıp fırın telinin üzerinde 5 dakika soğutun.
  10. Kalan hamurları da aynı şekilde pişirin.
  11. Kurabiye karışımını yalayacak bir aile bireyine devrederek dinlenmeye geçin. 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...