Akabinde düğüne bir hafta kala topallayarak tüm hazırlıkları bitirdikten sonra çatlak popoyla "Evet" dedim. Düğünde dans ederken, ülkemizde her gelinin olmazsa olmaz "gelinliği tutarak gelini çembere alma" dansı sırasında bir kere daha yuvarlandım. Düğün videosunda ilgili an annemin utanarak olaya müdahale etmesi, düşmeleriyle ünlü olan beni tanıyan insanların tek elleriyle ağızlarını gülmemek için kapatarak diğer elleriyle beni kaldırmaya çalışmaları olarak görülüyor.
Damat tarafı ben her düştüğümde panikledi durdu. Sürekli bana doğru telaşla koşan bir kayınvalide oldu tüm bu anlarda. Öyle ki tüm düşmelerime tanık olan kayınvalidem balayının ikinci günü beni arayarak "kızım bak oralarda deniz kenarı, havuz kenarı kaygandır aman dikkat et düşme" dedi...
Tüm bu garip olaylar silsilesi tam bitti derken bundan iki ay önce yüksek ateş, mide bulantısı, baş ağrısı, lenf bezi şişmesi ile hastaneye yatırıldım. Bu sefer de başıma "kedi tırmığı hastalığı" denen abuk bir hastalık bela olmuştu. (Bir sonra ki yazımın konusu bu olacak). Sekiz gün hastanede yattıktan sonra doktorun "DİNLEN" talimatına bir hafta uymayı başarıp sonra apar topar işime, hayatıma, evime döndüm.
Her şey süper gidiyordu ta ki bu cuma günü iş dönüşü uzun zamandır gitmek istediğim Shrek müzikalini bile satıp eve dönene kadar... Ateş yine tavan yapmış ben yine milyonlarca yedi cüce ekibi tarafından tekme tokat dövülmüş gibi hissediyordum. Etrafımdaki insanları haklı çıkartmamak (dinlen diyor doktor sana gitme bir yere, işi bırak!) ve benimle uğraşmaktan yorulan ailemi daha da fazla yormamak için cuma akşamı sessiz kalmaya karar verdim. Eşim iş yemeğindeydi ve telefonda kendisine Shrek müzikaline neden gitmediğimi "evden çalışmam lazım işler birikti ondan eve döndüm" diye açıklayarak onu da devreden çıkartmıştım.
Ama yine olmadı arkadaş! Cumartesi sabahı yine hasta uyandım. Apar topar doktoru aradık "hastaneye gelin" dedi. Bir cumartesi akşamını daha sinemada, yemekte, dostlarla, ailelerle geçireceğimize biz hastanede kan vererek, doktor muayenesiyle geçirdik.
İşin güzel yanı bu sefer aylarca süreceği söylenen kedi tırmığı hastalığımdan değil domuz gribinden şüphelenildi. Testin sonucu yarın akşam çıkacakmış. Ben yine çok sevdiğim işime gidemiyorum, yine bir pazar gününü daha yatakta ateşler içerisinde sıkılarak geçiriyorum. Sıkıldım demek daha önemli hastalıkları olan insanlara haksızlık olur biliyorum. Ama ben sağlıklı olmayı özledim. Eskiden pazar sabahları koşuya çıkardım sonra kahvaltı ederdim saatlerce. Tüm gün benim olurdu.
Hastaneden çıktığım haftasonu iyileşmemi kutlamak ve günlerdir hiçbir şey yapmamanın acısını çıkartmak için Venedik'e iki ay sonrasına ucuz bilet almıştık. Sözde bu perşembe gidecektik.
Doktora sordum dün "sanmıyorum gidebileceğini, çok dikkat edip de iyileşemezsen, bu halde gidersen de döndüğünde seni yine 10 gün yatırırım, odanı şimdiden ayarlayalım istersen" dedi. Dört günde iyileşebileceğimi söylediğimde "sanmıyorum ama bırak Ahmet gitsin hem orada başka birini bulur belki ne güzel bak" dedi pis pis sırıtarak. "Evet hem de daha sağlıklı birini bulur di mi hocam:(?" dedim. Güldü. Sanırım kendisi beni gaza getirmeye çalışıyor iyileşmem için.
Tam üç günüm var iyileşmek için. Sabit olarak yatıyorum. Tüm sağlıklı besinleri yiyorum, ilaçlarımı aksatmadan alıyorum, sigara içmiyorum. Bence olur. Olur di mi? Olmalı! Hadi bakalım pis hastalıklar siz mi büyüksünüz yoksa ben mi!!!!!
