Ana içeriğe atla

Hayır Fermuarının Altında Beynin Yok

Kaçınız bir gece yarısı bir doğum günü kutlaması sonrasında, yalnız yaşadığınız evinize dönmek için bindiğiniz takside telefonda konuşur gibi yapıp "tamam şimdi geliyorum sen bekle beni" dediniz?

Kaçınız bir iş yemeği sonrasında size taksiye kadar eşlik eden samimiyetiniz olmayan kişiye "plakasını alır mısınız?" dediniz utanarak?

Kaçınız o çok beğenerek aldığınız elbiseyi "gece yalnız döneceğim biraz kısa bu, en iyisi başka bir gece eşimle, sevgilimle, babamla vb çıktığım bir gece giyerim" diyerek giymekten vazgeçtiniz?

Kaçınız gece eve dönmek için bindiğiniz dolmuşta "bekar mısınız?" diye soran densiz şoföre "hayır evliyim!" diye yalan söylediniz?

Kaçınız yalnız yaşadığınız evin kapısı çaldığında "ben bakarıııım" diye seslenerek kapıyı açtınız?

Kaçınız bir kutlama sonrasında sizi evde bekleyen ailenizin yanına sizi takip eden adamdan kaçarak nefes nefese gittiniz? 

Kaçınız gece son vapurda karşıya geçerken vapurda sizi taciz eden adamdan korkup kuzeninizi arayıp "beni iskeleden alır mısın?" dediniz?

Kaçınız hastaneden döndüğünüz bir sabaha karşı, ışıklarda yan arabada duran adamların saldırısına uğradınız? Tacize tepki verdiğiniz için kaçınızın arabasına çarpılıp kaçıldı? 

Kaçınız gece geç saatlerde dönmek zorunda olduğunuz işten eve dönerken arabada defalarca tacizcilerin elinden kurtuldunuz, ölümden döndünüz? 

Kaçınız araba kullanırken arkadan arabanızın tamponuna kadar yanaşıp uzunlar yakıldı, selektörler yakıldı? Kırmızı ışık olmasın diye korkudan eliniz ayağınız boşaldı mı, umutsuzlukla polis aradınız mı etrafta? 

Kaçınız bir gece yarısı hasta olan arkadaşınızın evinden çıkmış kafanızda binbir düşünce, dert ile ailenizin yanına gidiyorken ışıklarda çiçekçinin "abla bu çiçekler sana alındı, yan arabadan gönderdi ağabey" cümlesiyle irkildiniz? 

Kaçınız "gecenin bir köründe sokakta ne işi varmış kız başına" cümlesini defalarca duydunuz?

Kapatacaksınız çenenizi. Fermuar ile beynin ayrı yerlerde olduğunu öğrenip kendinize geleceksiniz!

Kadın dediğin gece vakti de sabaha karşıda sokakta olur! Yeri geldi seni doğuran anne de gün karardıktan sonra eşikten içeriye girdi. Yeri geldi karın tek başına sokaklarda yürüdü. Yeri geldi kızın dışarıda arkadaşlarıyla oynarken güneşin battığını farkedemeyip karanlıkta apartmana doğru hızlı adımlarla yürüdü.

Kadın dendiğinde aklınıza "seks", gece dendiğinde zihninize meşru taciz, tecavüz" düşüyorsa eğer gidip efendi efendi tedavinizi olacaksınız; dünyamızı sapık zihniyetiniz ve küstah yorumlarınızla korkunçlaştırmayacaksınız!

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...