Bugün saate bakıp "neyse bitti" dediğim gündü. Bu sabah başlayan lodos aslında bize günün fırtınalarla geçeceğini söylemişti ama bir film sahnesinde olmadığımız için ciddiye almayıp simidimizi ısırarak günlük hayatımıza başlamıştık.
. Ahmet'in babası anjiyoya girdi, iki damarı tıkalı çıktı ve stent taktılar. Çok korktu, çok korktuk. Aile kavramının önemini yaş büyüdükçe daha da anlamanın yükü bir kez daha bindi omuzlara.
. Sultanahmet'te canlı bomba patladı. Her yer kan oldu. İnsanlar öldü, insanlar eksik kaldı.
. Uzun zamandır uzaktan ama sanki yakınlarındaymış gibi takip ettiğim beyin tümörüyle savaşan çiftin artık tek kaldığını Facebook'dan öğrendim. Muhtemelen kalabalıktan ve aslında artık bir anlam ifade etmeyen "başın sağolsun" kelimelerinden bıkarak sessiz bir köşeye büzüşmüş olan geride kalan "tek", kendi kendine ağlayarak "değirmenler" şarkısının sözlerini paylaşmıştı.
. 10:20'de Sultanahmet'te bombanın patladığını duyduk.
. 10:40'da yayın yasağını okuduk.
. Ülkenin cumhurbaşkanı ekrana çıkıp ülkenin aydınlarına laf saydı, hakaretler etti; arada ölenlere baş sağlığı diledi.
. Sosyal medyayı "İstanbul için dua et" başlıklı samimiyetsiz resimli paylaşımlar sardı.
. "Dua" et diyenlere küfreden paylaşımlar elbette gecikmedi.
. Bir bölüm sanal sinirli insan Facebook'a atarlandı: "Bize neden güvenlik hödösü yok peki😞 Zuck?"
. Kabak yine Suriyeli mültecilerin başına patladı. Her şeyden onların sorumlu olduğu bu ülkeden defolup gitmeleri gerektiği yazıldı-çizildi.
. Peru'dan tatile gelen turist tatil aktivitesi olarak ölmek için Sultanahmet meydanını seçti.
. 2016 senesinde hala Adolf ismini taşıma talihsizliğini yaşayan Alman turist Sultanahmet'de en büyük talihsizliği yaşadı; o da öldü.
. Ölenlerin çoğunun yaşlı bir tur grubu olduğu söylendi.
. Beyaz senelerdir konuşulmadığı kadar çok konuşulur oldu. (Helyumla konuşmasından hepimiz çok sıkılmıştık zaten)
Bir kez daha iyice emin oldum ki: İstanbul böyle zor günleri trafiği, gürültüsü, kaosu, kızgın insanları, hava kirliliği ile daha da çekilmez hale getiriyor.
. Ben eve dönerken Ahmet'e bir kez daha "lütfen gidelim artık bu şehirden" dedim. Sonra sustum.
. Ahmet sessizce başını salladı. Benim sessizliğimin hayra alamet olmadığını bilerek ve o yorgunluğuyla benimle uğraşmaya cesaret edemeyerek hemen ekledi "birkaç seneye söz..."
Fırtına tüm hızı ve öfkesiyle devam ediyor; ben balkon kapısının arasından eve girmeye çalışan rüzgarın başarılı bir film efekti, bugünün ise uyduruk bir festival filmi olduğunu düşünmek istiyorum ama olmuyor. Çöp arabasının gürültüsü her şeyin sonuna kadar gerçek olduğunu hatırlatmaya yetiyor.
Yarın sabah yeni bir gün olacak ve biz ölümü, hastalıkları, yaşadığımız ülkede ölümün bir anda gelebilen bir kavram olduğunu unutup simitlerimizden bir ısırık alıp hayatı boşverip günlük koşuşturmamıza tam gaz devam edeceğiz...
Çok komiğiz. Dali bizi bulutların üzerinden ayakta alkışlıyor ama biz fırtınadan duyamıyoruz.