Biliyorum, biliyorsun, biliyorlar ki ayrılık konuşması yapmak dünyanın en can acıtan ama erteledikçe daha da zorlaşan konuşmasıdır.
İnsanın senelerini geçirdiği birisinden bir kaç basit cümle ile ayrılması imkansız. Aslında söylenebilecek çok fazla cümle, anlatılabilecek çok fazla şey varken son ayrılık konuşmasına hep en kibar kelimeler kalır.
Çoğu zaman yapılan en samimiyetsiz konuşma ayrılık konuşmasıdır. Karşındakini yakasından silkmek "hep senin yüzünden bu noktaya geldik" demek hatta tekmelemek istersiniz ama gitme kararı veren sizsinizdir dolayısıyla efendi olmak gerekir. En kibar halinizi takınıp "keşke olsaydı ama ben artık yapamıyorum nolur anla" der gidersiniz.
Bu ayrılık konuşması biraz daha uzun olacak bu sefer. Çünkü içimde birikmiş olan çok fazla şey var. Benim yüzümden de değil senin yüzünden oldu çoğu. Ben büyüdüm, beklentilerim biraz farklılaştı ama sen büyüdükçe çirkinleştin.
15 senedir beraberiz seninle. İlk sana geldiğim zamanı hatırlıyorum; ne kadar çok şey vaadediyordun bana. Ne kadar güzeldi her yerin, istediğinde huzurlu oluyordun istediğimde sabahlara kadar eğlendiriyordun beni. Huzurluydum, hayallerimiz vardı beraber. Farklı mahallelerde yaşayacaktık, haftasonları deniz kenarında koşacaktık, güzel cafelerinde sıcak simitlerimizi yerken tereyağ kokulu menemen siparişi verecektik.
Sonra ne oldu? Sabahları vinç sesleriyle uyanıyorum artık. Tüm sokakların kentsel dönüşümden dolayı tozlar, bağıran işçiler, molozlarla kaplı. Pencereyi açtığım zaman tüm evi toz basıyor. Hafta sonu sahile kahvaltı etmeye gitmek zorlu bir görev. Buzdolabı kokusu sinmiş iki parça peynir, soğuk menemen yemek için bir saat köprü bir saat sahil trafiğinde kalıp sonrasında mecburen arabayı valeye bırakıyoruz tıkış tıkış bir yerde sırf deniz havası alacağız diye kişi başı 35 Lirayı kahvaltıya verip, yarım saat boyunca valenin arabayı geri getirmesini bekliyoruz.
Ardından bahşiş kabul etmeyen "borcunuz yirmi lira ağabey" diyen değnekçiye pardon valeye haracımızı ödeyip yola çıkıyoruz. Her an kavgaya hazır şoförler, asık suratlı insanlar, pis kokulu çöp arabalarının arasından sıyrılıp kendimizi eve atıyoruz.
Marketlerinde mutasyona uğramış yeşillikler, parlatıcı spreylerle parlatılmış meyveler duruyor. Kaldırımlarında arabaların kenarlarında ufacık masalara tıkışmayı sosyalleşmek sanan insanlar için açılmış kaldırım cafe ve restoranları kuruldu. Her köşende bir suç işleniyor. Burunları akmış yemyeşil gözlü, kirli kahküllü çocuklar paçalarımıza yapışıp karınlarının çok aç olduğunu söylüyorlar.
Sokaklarında insanlar birbirlerinin üzerlerine doğru yürüyorlar, her an birileri sana çarpabiliyor, seni azarlayabiliyor, yüzüne sigara dumanı üfleyebiliyor, insanlar telefonlarına bakarak yürürken senin üzerine çıkıp yine de sana kızabiliyor.
Ay sonunda maaşımızın yarısını doğal gaz, su, elektrik parasına, yarısını da benzin, metrobüs, köprü parasına yatırıyoruz. Sonra ama "İstanbul çok güzel şehir" diyoruz.
Tiyatroların yıkılıyor, parkların alışveriş merkezi yapılıyor, eski ahşap tarihi binaların otel yapılıyor. Her köşe başında "mall"lar var. Yetmedi uzak bölgelere de "outlet"ler kuruldu. Bir kot pantolona 800 TL vermek istemeyen ama o kot pantolona kesinlikle sahip olmak isteyen azimli insanlar o outletlere gidip aynı kotu 399 TL ye alabiliyor. Üzerine bir de önünde yokluktan çıkmış gibi sıranın olduğu dönercide sıra bekleyip dönerini yiyebiliyor. Dönemlik modalar oluyor, bazı zamanlar sokaklarında tıpatıp giyinmiş insanlar birbirlerinin yanlarından geçiyorlar. O modayı kaçırmak istemeyen insanlar için alış veriş merkezleri her daim açık. Bu aralar haftasonları modası kadınlarda çizgili Adidas eşofman, beyaz boğazlı kazak, Michael Kors çanta (maddi duruma göre gerçek ya da sahte) ve new balance ayakkabılar, erkeklerde siyah çizgili Adidas eşofman, siyah boğazlı kazak, new balance ayakkabılar. Sokaklar bu kılıkta gezen birbirinin kopyası insanlarla dolup taşıyor.
Ve sen bunların hepsine uzaktan bakıyorsun. Çok üzgünüm. Biliyorum 15 sene hiç de az değil. Çok fazla şey yaşadık beraber. Senin sokaklarında büyüdüm, en büyük başarılarımı da en büyük yıkımlarımı da sende yaşadım. Her köşeni ezbere biliyorum artık. Kestirme yollarını, insanlarını, hilelerini, sihirlerini. Ama artık yapamıyorum. Seninle olmaya devam ettikçe benden bir şeyler eksiliyor. Beni artık mutsuz ediyorsun, gülümsememi kırıyorsun, daha bu yaşımda yoruyorsun beni. Yapamıyorum. Asmalımescit günlerimizi hatırlıyor musun? Sokaklarında oturup bira içmek ne zevkliydi. Sokaklara atılan masalardan kahkaha seslerimiz gelirdi. Patlamış mısırcı masaya yanaşır "mısır ister misiniz?" derdi. Biranın içimizi kıymasına dayanamaz "ver ağabey" derdik gülümseyerek. Şimdi o masalar yok, mısırcılar sessizce kenarda köşede duruyorlar. Kimsenin neşesi kalmamış.
Korkma; hemen gidemeyeceğim. Yapmam, yapmamız gereken şeyler var. Kurmaya çalıştığımız bir hayat var. Senden ayrılmaya karar verdiğim bir kaç sene önce tesadüfen Karaköy'de bulmuştum kendimi. Yeni açılan cafeler, kahveciler, ufak dükkanlar ne de hoşuma gitmişti. Bir süre sosyalleşmek için Karaköy'e kaçar oldum. Onu bile çirkinleştirmeyi başardın sen. Bir anda bir kahvenin 20 Liraya satıldığı, kalabalık sokaklarında adım atılamayan, bir odun parçasına 125 Euro isteyen dükkancıkların dolu olduğu bir yere döndü Karaköy. Etrafta siyah güneş gözlüklü, yeşil parkalı ama yine Michael Kors çantalı insanlar geziyor. Fransız pastanelerine benzeyen, ilk gördüğümde hayran kaldığım o cafenin vitrini çakma macaronlar ve bayat kruvasanlarla sokağa bakıyor. Ve ne yediğin ne de içtiğin hiçbir şeyin lezzeti yok. Her şey yapay, her şey özenti.
İşte durum böyle. Ben artık seninle yapamıyorum. Ama hemen de gidemiyorum. Sadece şimdiden söylemek istedim ki kendini hazırla. Benden yana artık bir beklentin olmasın. Bittiğini hissettiği zaman gitmesi lazım insanın. Uzatmadan, yalama yapmadan, zorlamadan. Zaten gitmem gereken onca zaman oldu ama ben yine de gitmedim biliyorsun di mi? Korktuğum sokakların oldu ben yine gitmedim. O sokaklardan kaçtım sadece. Korkunç insanlarla yüz yüze gelme ihtimalim olan caddelerin oldu, ben yine senden değil o caddelerden kaçtım. Lütfen bana haksızlık etme. Ama artık sen de kontrolden çıktın.
Ayrılık acısını yaşamamak için, daha iyisini bulamamaktan korktuğun için terketmemek ne kadar mantıklı? Daha 30lu yaşlarımızdayız. Ayaklarımın üzerine basmam gereken yaş geldi evet ama beni mutsuz eden şeylere sırf alıştığım için tahammül etmem doğru değil. Bu yüzden de:
Ben artık senden ayrılmak istiyorum İstanbul. Ama istersen arkadaş kalabiliriz. Bazı tatillerde görüşebiliriz. Eski günleri filan konuşuruz?
