Elinde legodan silahınla yanıma geldin "örtmenim bak dünyanın en güzel silahını yaptım ben" dedin. Gülümsedim sana.
(Sanırım sınıf ortamı olduğu için ve ortalıkta dolandığım için öğretmen olabileceğine kanaat getirdin) "Çok güzel yapmışsın ama silah bu, daha güzel bir şey yapsaydın keşke, gemi filan?" dedim. Sen gözlerini kısarak bana dünyanın en ağır cümlelerinden birini kurdun; "farkındasın di mi savaştan geliyoruz biz".
Sustum.
Hiçbir şey diyemedim. "Fotoğrafını çekebilir miyim?" dedim bana poz verdin.
15 dakika sonra yine yanıma geldin. Bu sefer gururluydun, gülümsüyordun hatta biraz da heyecanlıydın "örtmenim gemi yaptım ben!" dedin. Gerçekten de gemi yapmıştın. Silahı bozup gemiye çevirmiştin. Merdiveni de var diye elinle gösterdin. Sonra minicik parmaklarınla merdivenin yerini değiştirdin bana baktın. "Muhteşem olmuş bu!" dedim. Ben söylemeden pozunu verdin. Sonra da ekledin "facebook'a koyacak mısın bunu?", "koyayım mı ister misin?" "Koy tabii ki!" dedin.
Koydum.
