Dört yaşına kadar yürümek yerine geri geri zıplayarak emekleyen, kendi konuşma dilinden beş yaşında vazgeçerek halka açılabilen bir çocuk olarak ilkokulun ilk ayları birbirinden garip endişeler, korkularla geçiyordu.
Bir pazartesi günü sırtımda kendimden büyük çantam ile boya kokan sınıfa girdim. O gün diğer günlerden daha farklıydı çünkü sınıfın kara tahtası boyanmıştı ve kullanmamız yasaktı.
Sınıf öğretmenimiz ise ne yapması gerektiğini diğer sınıfın öğretmeni ile tartışıyordu. O zamanlar en büyük otorite müdüranığm (müdürağnım diye bir rütbe olmadığını kendisine aslında müdüre hanım dendiğini öğrenmem de elbette çok erken olmadı) ve de neden zenci olduğunu bir türlü çözemediğim ilkokul öğretmenimdi.
Öğretmenimin diğer öğretmene "tahtayı çok kullanmak gerekiyormuş, yarın çocuklara yıldız çizdirip duralım tahta düzelsin bari" demesi beni endişelendirmiş endişelendirmekle kalmamış kahretmişti. Yıldız çizmeyi bilmiyordum ve sadece bir gün sonra öğretmen bizlerden tahtaya yıldız çizmemizi isteyecekti.
Akşam ödevimi yapmaya çalışırken bir yandan da defterin arkasına yıldız çizmeye çalışıyordum. Mükemmel bir yıldız olmalıydı zira öğretmenim beni tahtaya çağırarak tüm sınıfın önünde çizmemi isteyebilirdi ve ben yıldız çizmeyi beceremiyordum. Çizgi film yıldızlarını düşünerek çizmeye çalışsam da çizdiğim şey mükemmel yıldızdan çok kolu kırılmış yıldıza benziyordu. Ödevi bırakıp tüm gece boyunca yıldız çizdim. Annem artık uyumamızı söylemişti ama ben çok dertliydim zira yıldız çizemiyordum. Gecenin bir yarısı kalkıp gizlice yıldız çizme denemelerime devam etmem ertesi sabah uykusuzluk, mükemmel yıldız çizimim ve yapılmayan bir ödev olarak geri dönmüştü.
Mükemmel yıldızı çizebiliyor olmanın rahatlığıyla servise bindim.
Ne olur ne olmaz diye serviste pencereye parmağımla yıldızı çizme alıştırmaları yapıyordum. Artık her şey tamamdı. Öğretmen yıldız çizemediğim için bana kızmayacaktı. Müdürağnıma yollanmayacaktım.
Tüm heyecanımla parmağımla yıldız çizme hareketlerini yaparak sınıfa girdim. Tahta tertemizdi. Ben parmağımla sıraya yıldız çizer gibi yaparak öğretmeni bekliyordum.
Öğretmen içeri girdi: "ödevlerinizi açın, son ödevi tahtaya yazacağız, eda tahtaya gel kızım" dedi. Dudaklarımı büktüm, titredim, "ama ben yıldız çizecektim?" demek istedim ama cümleler boğazıma düğümlendi. Ağlamaya başladım. Ağlarken o anın endişesiyle çişim geldi. "Tuvalete gidebilir miyim?" dedim. Öğretmen biraz şaşkın biraz kızgın bakarak "tamam git hadi, tahtaya başkası gelsin" dedi. Ben parmağımla yıldız çizme hareketi yaparak tuvalete doğru yola çıktım.
Onca sene kimse benden mükemmel yıldızı çizmemi istemedi. CVme bile "mükemmel yıldız çizerim" yazamadım. Mükemmel yıldızı çizebiliyor olmak bana bir şey kazandırmadı.
Şimdi düşünüyorum da; neden içimde kalsın ki? Herkes bilsin!
Ben çok mükemmel yıldız çizerim!