Eğitim sisteminin sürekli değişmesinden nasibini almış nesilden birisi olarak o sene Anadolu lisesi sınavlarına ilkokuldan sonra yine girmiştik. Ben o sonradan açılan Anadolu Lisesi'ni kazanmıştım. Sistem değişikliği bizim nesile verilen bir nevi ikinci şanstı aslında.
Bundan tam 17 sene önceydi. Ben o zamanlar o liseye yeni başlamıştım. Dünyanın benim çevremde, benim doğrularım, benim yanlışlarımla döndüğünü sandığım dönemlerdi.
Kolejden Anadolu Lisesi'ne geçmenin karmaşası, ergenliğin verdiği egolar ve panik ataklar arasında yeni okulun koridorlarında koştururken raslamıştım sana.
Benden bir dönem büyüktün. Kıpkırmızı yanakların vardı. Hafif kiloluydun. Afacan ama bir o kadar da meraklı gözlerin vardı. Seni ne zaman görsem ya telaşlı ya heyecanlı olurdun. Sürekli bir yaramazlık peşindesin gibi gelirdi. Rahattın, sosyaldin ama bir o kadar da çekingendin. Sürekli bir şeylerin peşinde koşturuyor gibi görünmen ve heyecanlı tavırların senden çekinmeme sebep olmuştu. Adın ve kırmızı yanakların dışında hakkında hiçbir bilgim yoktu. Kim derdi ki mezun olduktan 7 sene sonra gazetelerden, filmlerden, davalardan tanıyacağım seni.
Lise son sınıftaydım, okulun basketbol maçına gitmiştik. Karşı takımın izleyicileri birden "ibne ...." diye tezahürat yapmaya başlamışlardı. Sadece okulun ismini değil anlaşılamayan isimler de söylüyorlardı. Tribünlerde fısıldaşmalar başladı. Fısıldaşmalarda senin adın geçiyordu. Okulun en sessiz, en sevimli olan çocuklarından biri ile aranda geçen bir şeylerden olabilecek en çirkin şekilde bahsediliyordu. "Onun yüzünden adımız ibne okula çıktı" diye kızıyordu bazıları.
Sonra mezun olduk. Ben seni unuttum. Ta ki 2008 senesinde bir gün bir gazete sayfasında fotoğrafını görene kadar.
Üsküdar'da dondurma almaya giderken arabada vurulmuştun. "Ahmet Yıldız (26) isimli genç 5 el ateş edilerek arabasında öldürüldü" diyordu haber. Cinayetin namus cinayeti olduğu yazıyordu her yerde. Kimisi senin gay olduğun için ailen tarafından infaz edildiğini basbas bağırıyor kimisi ne alakası var canım fail-i meçhul işte tavrıyla gizli homofobisini gösteriyordu.
Baban öldürmüş seni sonra da kaçmış. Sonra da yer yarılmış ve yerin dibine girmiş. Türkiye'nin ilk gay namus cinayeti oldu adın. İnsanlar sokaklara döküldüler, davanı takip eden kuruluşlar seslerini duyurmak için senin fotoğrafının olduğu pankartlar bastırdılar, babanın bulunması için elele verildi. Ama olmadı. Babanın bulunması için çıkartılan kırmızı bültenin bir sene boyunca işleme koyulmadığı dahi söylendi. 21 duruşma oldu ve hakkında interpol arama kararı dahi bulunan baban bir türlü bulunamadı. "Sanık bulunamamıştır" ifadesi dava dosyasının en popüler cümlesi haline geldi.
En ağırı da ne oldu Ahmet biliyor musun? Seni "kimsesizler" mezarlığına gömmüşler. Seni tanıyan, ilk nefeslerine tanık olan, sana dokunan, seni seven onca insana rağmen senin kimsesiz olduğunu iddia ederek tüm hadsizlikleriyle seni kimsesizlerin mezarlığına koymuşlar. Cinsel tercihinin seni gerçek dünyada yalnız hissettirmesi, ailenden uzaklaşman yetmezmiş gibi cinsel tercihin yüzünden mezarlıkta da yalnız olmana sebep olmuşlar.
5 Nisan 2016'da saat 09:00'da Kartal 5. Ağır Ceza'da 22. duruşman olacakmış. Maskesini çıkartıp seninle, kendisiyle onur duyan herkes o gün senin yanında olacak. Haksızlığa uğramış kırmızı yanaklı çocuğun hakkını aramak için onca seneye rağmen pes etmeden sana destek olacak insanlar. Çünkü biliyorlar, biliyoruz ki: "Zaman unutturmaz dostlarım, sadece uyuşturur" Bukowski
Not: Kırmızı yanaklı çocuk için siz neler yapabilirsiniz? http://hevilgbti.org/ahmet-yildiza-adalet-4/