Ana içeriğe atla

Mahallenin Delisi Olmak Her Zaman İyi Olmuyor

Gün geçmesin ki insanlık kavramından biraz daha uzaklaşmayalım. Dün iş çıkışında bir taksiye bindim. Taksici amca ki kendisi hacı formatında epey aklı selim görünüyordu manyak çıktı. Kırmızı ışıkta duran arabalara dahi korna çalıp küfrederken ben arkada "şimdi inersem bu trafikte araba bulamam dayanayım" diye kendimi telkin ediyordum. 

Ihlamurdere yokuşunu çıkarken taksici ön arabada bulunan şoför kadını sıkıştırdı sonra da "valla manyak bu kız indirip tekmelemek lazım" dedi. Ben delirme raddesine gelmişken bir çarpma sesi duydum ve sarsıldım. Taksici söz konusu kıza arkadan çarpmıştı. Apar topar arabadan inmeye hazırlandım, her an inme ihtimaline karşın zaten parayı da hazırlamıştım. 

Arabadan 20li yaşlarda bir kız indi, napıyorsunuz neden çarptınız dedi sakince. Şoför "ya git düzgün kullan arabanı" dedi. Ben delirdim arabadan çıktım kızın yanına gittim. "Bilerek çarptın arabaya arkadan" dedim. Kız tutanak tutalım dedi. Ben "bence de tutun şikayetçi de olun ben de beklerim" dedim. Bu sırada ben adama parasını verdim ama ısrarla para üstümü vermedi, "para üstünü ver daha fazla bu arabada oturmayacağım" dedim. Kız hepsine tanık oldu. Adam benim tepkimle sakinleşti. Kız "arkadan çarptınız bana nasıl bi de beni suçlarsınız" gibi bir şeyler dedi. Ben yine kıza "bilerek yaptı zaten söyleniyordu arabada" dedim. 

Kız, arabasına baktı çok hasar olmadığını gördü, bana bir şey demeden arabasına bindi gitti. Şoför apar topar olay yerinden kaçtı. Ben akşam trafiğinin ortasında boş taksi ya da herhangi bir başka toplu ulaşım aracı geçme ihtimali olmayan bir noktada yokuşun başında yağmurun altında tek başıma yokuşu tırmanırken buldum kendimi.

 Kendimi o insanın yerine koyuyorum ben teşekkür üstüne teşekkür eder bir de en azından orada öyle bırakmaz taksi bulabileceği bir noktaya bırakırdım o kişiyi. 

Mahallenin delisi olmak çok da matah bir şey değil sanırım. Anladım ki o insan benim durumda olsa o durumda bırakın teşekkür etmeyi taksiden dahi inmez sessizce otururmuş arkada. 

Neyse bana da uzun bir yürüyüş antremanı oldu... Spor iyidir. 

Sevgiler. Mahallenin gereksiz delisi Pollyanna.


Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...