Ana içeriğe atla

Sevgili İlginç İnternet Amca ve Teyzelerine Hediyemdir;




Geçen hafta Bağdat Caddesi'nde olan korkunç olayın ardından internet sapıklarının birbirinden korkunç yorumlarını okuyup kendimi kaybettim. Sinirimi azaltmanın, tepkimi dile getirmemin, rahatlamamın en güzel yolu yazmaktı. Ben de yazdım. Günlerdir her yerden karşınıza çıkan "kaçınız bir gece yarısı..." ile başlayan yazı çıktı ortaya. 

Kendi Facebook sayfamdan, kendi adım ve soyadımla yazıyı paylaştım. Akabinde aynı saatlerde blogumun facebook sayfasına ve bloguma da yazıyı ekledim. Amacım bir kadın olarak yaşadıklarımı özetlemekti. Olmadı ama. Neden mi?

Öyle ki yazı önce Can Yücel'e mal edildi. "Can Baba aslansın, bir erkek anca bu kadar anlatabilirdi bizim yaşadıklarımızı" yorumlarıyla yazı paylaşıldı. Kimisi yazıyı okuyup bağıra bağıra ağladığını söyledi, kimisi rakıya gitti. Oysa ki Can Yücel o sırada mezarında ters dönüyordu!!! 

Ardından çarşının resmi olmayan ama epey takipçisi olan sayfalarından birinin yazıyı sahiplendiğini gördüm. "Çarşı aslansın kadınları nasıl da anlamışsın" yorumlarıyla yazı paylaşılmaya devam edildi. 5000 kişi beğenmiş binlerce insan yazıyı "helal sana çarşı" yorumlarıyla paylaşmıştı. Uyarılara rağmen kimse bir düzeltme yapmadı. 


Sonrasında yazı aldı başını gitti kendi özerkliğini ilan etti.  Öyle ki instagram'da dayanamayıp da "yazı sizin mi?" diye sorduğumda kimisi "evet benim" dedi kimisi sessiz kaldı kimisi ise "sana ne senin mi sanki?" dedi. İşin komiği erkekler yazımı kendileri yazmış gibi sahiplenmişlerdi. Uyarmak ise bana hiç istisnasız engellenmek olarak geri döndü. 


Kadınların her gün yaşadığı örnekler bir kadın olarak yazarak dikkat çekmeye çalışırken zavallı ve çirkef internet amcalarına malzeme vermiş oldum. 

Emeğe saygıyı geçtim yaşanana saygı da gitti. Hiçbir şeye yanmadım yazımın garip arabesk tendanslı kişilerce sahiplenilmesine yandığım kadar. Örneğin bu teyze en orjinallerden birisi oldu zira ısrarla yazıyı benim de yazmadığımı söyledi. İspatlamamı istedi. O kadar garip bir tarzı vardı ki yazıyı yazmadığıma inanmaktan son anda döndüm. "Peki iyi günler" dedim ve sustum. 


Peki o zaman; söz konusu yazı buyrun sizlerin olsun. Çirkef teyzeler, kıro amcalar, sosyal medyada yaşayan garip takma isimli insanlar; çok beğendiğiniz o yazıyı size hayatlarınıza dair bir teselli hediyesi olarak bağışlıyorum.

Ama aranızda anlaşın ortak yazdık diye paylaşın ki anlaşılmasın. Biz de öyle paylaşalım sizin için. Bundan sonra tek bir cümle dahi söylemeyeceğim. Söz!
Ama tek bir ricam var: Nihat Doğan, Yıldız Tilbe, Seda Sayan vb imzasıyla görmeyelim yazıyı lütfen. 

 Saygılarımla. İyi çalışmalar. İyi günler vb. 

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...