Ana içeriğe atla

Yıldız Tilbe Öldi mi? Oyuncak Ayı Kaldi mü?

Sevgililer günü ticareti tam hızla başladı: "Uyuyan kadın, aşk, pırlanta, kırmızı kurdele” konseptli reklamlar beş saniye aralıklarla dönmeye başladı. Bu senenin bir özelliği daha var zira Yıldız Tilbe’nin oynadığı Turkcell reklamı yurdun dört bir yanında tüm kitleler tarafından like ediliyor. Kendisine “gösteriş olsun maksat” konusunda katılmak ise benim canımı çok acıtıyor. Ama bence de sevgililer gününde çare Yıldız Tilbe.

Bir başka reklam ise “sevgililer gününe inanmayan ayı” konseptli fazlasıyla seksist, fazlasıyla gerizekalı olan reklam. Genç adam kıza konuşan çirkef ayıyı alır. Çirkef oyuncak ayı “kapital sistemin bir dayatması” şeklinde cümleler kurarak sevgililer gününü mantıksız bulan insanlara laf sokar. Etrafta ellerinde ayılar tutan 40lı yaşlarında olan adamlar cirit atmaktadır.

Bir yandan bebek sesi çıkartmaya yakın kadının sesinden seslendirilen “şu kadarcık” bir pırlanta 3590 TL yerine sadece 1990 TL” repliği ise reklamcılık tarihinin en başarısız örneklerinden birisi olsa gerek. Adama sormazlar mı “gerizekalı herif bu ülkede asgari maaş ne de sen sanki vida reklamı yapar gibi reklam yapıyorsun?!?!?” diye? Bence sormalılar.

Çirkin tek taşlı yüzükler, devasa ayılar, çirkin kırmızı güller, "sevgilisini sevenler bunu da aldılar" temalı tek taş reklamları, sevginin, aşkın en çirkin şekillerde lanse edilmesi, "bunu almayan sevgilisini de sevmedi zaten sonra da başkasına kaçtı" alt mesajlı reklam mailları…

Kırmızı renk her yeri istila etmek üzere. Sevgililer gününü kutlayan tüm romantiklere şimdiden "sevgiler".

Ama bilin ki size o "ufacık" tek taşı almazsa veya siz ona almazsanız aşkınız bir "hiç"… Benden söylemesi sonra kaçtığında üzülmeyin.

Bizim bakkal Mustafa ağabeyin damadı da karısına sevgililer gününde tek taş ve büyük ayı ve kırmızı hediye almadı diye kadın Nepal'e kaçmıştı. Bir daha da dönmedi. Haber alan da olmadı. Söylentiye göre orada sevgililer gününü kutlayan bir kabileye katılmış senenin her günü kırmızı şeyler, büyük ayılar ve tek taş ağaçlarıyla ayin yapıyorlarmış. Yazık oldu. Ya da ben bunu tamamen uydurdum. Bilmiyorum. Ama olmuş da olabilir böyle bir olay. Olmadıysa da olabilirmiş. "Ufacık" bir taşla sevgi gösterisi yapılmasını doğal bulanlar bu hikayeye de inandılar ve korktular.

Önemli bir not: Pazartesi günü tüm kalpli kırmızı garip eşyalar, basketbol topu yutmuş ifadeli ilginç tüylü ayıcıklar, bayatlamaya yüz tutmuş çikolatalar, çirkin tek taş yüzükler (tek parlak bir taşı çok görmeyin sevdiceğinize zira tüm reklamlar sizden bunu talep ediyorlar), kırmızı dekolte daracık elbiseler (çünkü herkes Tyra Banks ya da Naomi Campbell ülkede), gül demetleri (mora boyanmış olanları da çıkıyor bu dönemde), I Love You yazılı her türlü eşya %80 indirime girmiş olacak... Bence sevgililer günü kutlayacaksanız bir gün daha bekleyin böylece tüm kalpli eşyaları indirimde tedarik edebilirsiniz. Hem romantik hediyeniz daha ucuza gelir hem de mağazalarda kırmızı hediye paketleri için sırada beklemek gerekmez. 

Sevgililer gününüz şimdiden kutlu olsun romantik insanlar!

Bu blogdaki popüler yayınlar

Siz de Çocuk Büyüttünüz mü?

"Biz de çocuk büyüttük."  Evet büyüttünüz zaten bunu inkar eden yok ama sizin büyüttüğünüz çocuk düdüklü şekeri burnuna sokmaya çalışırken şimdinin bebekleri neredeyse ipadden ailelerine "anne meme getir" diye mail atıyorlar. Siz çocuk büyüttüğünüz esnada ortalık biraz daha temiz, safken, tertemiz elleri olan tonton sütçü amcalar kapılara süt dağıtırken bizim çocuk büyüttüğünüz esnada pastörize sütün içerisinden evrimleşmiş çıplak İsmail Amca çıkıyor. Sizin zamanınızda her yer denizken bizim zamanımızda her yer wireless. Sizin zamanınızda meydan larousse'lardan parmak ucunuzla tek tek bebek hastalıkları aratılırken bizim zamanınızda bebeğin hastalığı daha ultrasonda belli oluyor. Sizin zamanınızda bebeğin cinsiyetini karnınızın şeklinden ve aşerdiğiniz yemeğin tuzundan anlamaya çalışırken bizim zamanımızda doktorun odası bebeğin kalp atışlarıyla yankılanıyor.  Kabul edin işte: Sizin zamanınızdan bizim zamanımıza her şey değişti: ...

Uyanma

Sabah oldu mu? Uyanma vakti geldi mi? Aralık kalan perdeden günışığı girmiyor ama dışarıdan servis arabalarının geri geri gitme sinyalleri duyuluyor. Sabah olmuş olmalı. Sıcak yataktan çıkmak gelmiyor içimden. Hayatımda bir kez de olsa kontrolü elden bırakıp yorganın altına saklanıp tüm günü hatta haftayı öyle geçirmek istiyorum. İnsanlarla konuşmak istemiyorum, kapıyı çalarlarsa sessiz kalıp açmayacağım, telefonumu da sessize alıp sosyal medyadan uzak durursam görünmez olmayı başarabilirim. Tüm günü pijamalarımla kapalı kapılar ardında geçirmek, hiç kimseyle konuşmamak istiyorum. İşe yaramıyor; paylaşmak, konuşmak faydasız. Gerçekten beni tanıdığını sanan insanlar ciddiye almadan dinliyorlar. Tanımayanlar ise merakla ama kafa karışıklığıyla dinliyorlar. Her iki durumda da anlatmaya enerjim yok. Peki ya zamanında gittiğim psikolog? Ona gidip de dosyamı çıkarttırsam ve kaldığım yerden anlatmaya başlasam? Ama arada geçen 12 seneyi neresinden ve nasıl anlatmam lazım? Şu anda bulunduğum ru...

Çat

Bazen ağır gelir her şey. Aslında hayatın yolundadır; hatta hayal kurduğun gibidir. Hayatına saçılmış olan legolar; oyuncaklar; pankek kırıntılarıdır hayatın anlamı. Aynada karşılaştığın görüntüden de memnunsundur. Saçlarında beliren beyazlar bile güzel hissettirecek kadar severken kendini ve yaşamı. Bir anda hiç ummadığın bir yerden tokat gibi gelir geçmiş. Oysa ki çok iyi ilerlemişsindir. Geçmişten valizleri taşımadığına emin bir şekilde kendinle gurur duyarak ilerlerken; yaşanmış tüm kötüleri olgunluk ve deneyimle harmanlamış huzurlu gamsızlığın yollarında ağır ağır ve emin adımlarla ilerlerken bir anda bir soruyla tepetaklak olursun. Bilmiyorum ki normali bu mudur? Bazen dönüp geçmişe selam çakmak mı? Yoksa o geçmişin üzerini rengareng parmak boyalarıyla acemi bir contemporary artist gibi hunharca karalamak ve galeriye satmak mı? Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Yaşadıklarımdan almak istediğim dersler vardı; aldım. Hayatın çok değerli olduğunu anlamam gerekiyordu; anladım. Etrafım...